Chapter Title : ആഴമുള്ള ആവേശം [Manny Kumar]

മന്ത്രിച്ചു: “ഞാൻ നിന്റേതാണ്… എന്നും.”

പിന്നീട് സുദേവ് മായയുടെ അടുത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു. അവന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു. മായയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സുദേവ് മായയുടെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടിയപ്പോൾ അവന്റെ ശബ്ദം തേങ്ങി:

“അമ്മേ… നീ എന്റെ അമ്മ മാത്രമല്ല. ഇന്ന് മുതൽ നീ എന്റെ ഭാര്യയാണ്. ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു… നിന്നെ ഭയപ്പെടുത്തിയ എല്ലാ ലജ്ജയും ഞാൻ എടുത്തുമാറ്റാം. നീ എന്റേതാണ്.”

മായ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് സുദേവിന്റെ നെഞ്ചിൽ ചായ്ന്നു. “ഞാൻ… ഇരുപത്തൊന്ന് വർഷമായി ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. ഇന്ന്… ഞാൻ പൂർണയാണ്. നിന്നോടൊപ്പം… അന്നയോടൊപ്പം.”

അന്ന മായയെ ഞെരിച്ച് ആലിംഗനം ചെയ്തു. മൂന്നുപേരും ക്ഷേത്രത്തിനുള്ളിൽ ഒരുമിച്ച് നിന്നു. പൂജാരി അവരെ അനുഗ്രഹിച്ചപ്പോൾ മായയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണുനീർ ഒഴുകി.

“ഞാൻ… ഒരിക്കലും സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നില്ല ഇത്ര സന്തോഷം.”

മൂന്നുപേരും ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവരുടെ കൈകൾ ഒന്നിച്ച് പിണഞ്ഞിരുന്നു. അന്നയുടെ കണ്ണുകളിൽ ധൈര്യവും, മായയുടെ കണ്ണുകളിൽ പൂർത്തീകരണവും, സുദേവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ സംരക്ഷണബോധവും തിളങ്ങി.

വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അന്ന മായയോട് പറഞ്ഞു: “ഇനി നമ്മൾ ഔദ്യോഗികമായും, ഹൃദയത്തിലും ഒരു കുടുംബമാണ്.”

ദിവസങ്ങൾ വേഗത്തിൽ കടന്നുപോയി. ഏഴ് മാസങ്ങൾ പിന്നിട്ടപ്പോൾ അവരുടെ ജീവിതം ഒരു സുഖകരമായ ദിനചര്യയായി മാറിയിരുന്നു.

പകൽ സമയങ്ങളിൽ അന്നയും സുദേവും ഓഫീസിലേക്ക് പോകുന്നു. പ്രോജക്റ്റുകൾ, യോഗങ്ങൾ, അവസാന തീയതികൾ — പുറംലോകം അവരെ സാധാരണ ഭാര്യ-ഭർത്താക്കന്മാരായി മാത്രം കാണുന്നു. മായ വീട്ടിൽ തന്നെ. അടുക്കളയിൽ, പൂന്തോട്ടത്തിൽ, വീടിന്റെ പരിപാലനത്തിൽ — അവൾ സന്തോഷത്തോടെ സമയം ചെലവഴിക്കുന്നു. പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സ് എപ്പോഴും രാത്രിയിലേക്ക് ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നു.