Chapter Title : നിസ്സഹായൻ 2

നളിനിക്കു തോന്നി. മേനോൻ കൈ അയച്ചപ്പോൾ ചുമച്ചു കൊണ്ട് അന്നമ്മ അയാളുടെ ലിംഗം പുറത്തേക്കു തുപ്പി. കട മുതൽ തല വരെ അന്നമ്മയുടെ തുപ്പലിലും കഫത്തിലും കുളിച്ച മാധവമേനോന്റെ പൗരുഷം, മുറിയിലെ ബൾബിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വെട്ടി തിളങ്ങി. കിട്ടിയ ചെറിയ ഇടവേളയിൽ ശ്വാസമെടുക്കാൻ പാടുപെടുന്ന അന്നമ്മയുടെ വായിലേക്ക് വീണ്ടും കുണ്ണ കയറ്റാൻ തയാറെടുക്കുന്ന മേനോനെ അമ്പരപ്പോടെ നളിനി നോക്കിയിരുന്നു പോയി.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞു ഇത്ര വർഷമായിട്ടും തന്നോട് ഇങ്ങനൊന്നും ചെയ്യാൻ ഒരിക്കലും മേനോൻ ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്നു നളിനി ഓർത്തു. ഇനി ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും, താൻ അതിനു വഴങ്ങുകയില്ലെന്നു അറിയാമായിരുന്നത് കൊണ്ടാവാം അങ്ങനെ ചെയ്യാതിരുന്നത്. അല്ലെങ്കിലും പണത്തിനും പ്രതാപത്തിനും വേണ്ടി മാത്രമാണല്ലോ തന്നെ വേളി കഴിച്ചത്. അപ്പുവിനെയും ഉഷയെയും പ്രസവിച്ചതിനു ശേഷം ഒരു സ്ത്രീയെന്ന പരിഗണന അയാൾ തനിക്കു ഒരിക്കലും തന്നിട്ടില്ല. താൻ എന്നൊരാൾ ആ തറവാട്ടിൽ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്നു അയാൾ ഓർക്കുന്നതുതന്നെ കാശിനു എന്തെങ്കിലും ആവശ്യം വരുമ്പോൾ മാത്രമാണ്. ഇന്നിപ്പോൾ ഒരു കരുണയും ഇല്ലാതെ, അയാളുടെ വേലക്കാരൻറെ മുന്നിലേക്ക് തന്നെ എറിഞ്ഞു കൊടുത്തതും അതുകൊണ്ടാണല്ലോ.

വീണ്ടും വീണ്ടും അന്നമ്മയുടെ തൊണ്ടയിലേക്കു തൻറെ പൗരുഷം ഇടിച്ചുകയറ്റുന്ന മേനോനെ കണ്ടപ്പോൾ, വെറുപ്പിനുപകരം ഒരുതരം ആന്ദമാണ് നളിനിക്കു തോന്നിയത്. എന്താണ് തനിക്കു സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് അവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ആ അരുതാത്ത കാഴ്ചകൾ തന്നിലെ കാമത്തെ കൂടുതൽ ആളിക്കത്തിക്കുകയാണെന്ന അവൾ ലജ്ജയോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. വല്ലാത്തൊരു വികാരം തൻറെ ശരീരത്തെയും മനസ്സിനെയും കീഴടക്കുകയാണ്. കനത്തു തടിച്ച തുടകൾക്കിടയിലെ ചൂട് കൂടിക്കൂടി, ഒരു കാട്ടുതീ പോലെ തൻറെ ശരീരമാകെ പടരുകയാണ്. അരക്കെട്ടിലെ പിളർപ്പിൽ നിന്നും ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന സ്രവങ്ങൾ, കിടക്കയിൽ നനവ് പടർത്തി. തുടയിടുക്കിൽ തിങ്ങി വളരുന്ന കാടിനകത്ത് ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന മാംസപുഷ്പത്തിൽ നിന്നും സ്വന്തം കാമത്തിൻറെ രൂകഷഗന്ധം അവളുടെ മൂക്കിലേക്കടിച്ചു. കൈതപ്പൂ വിരിഞ്ഞത് പോലുള്ള ആ പരിചിത ഗന്ധം മെല്ലെ മുറിയിലാകെ പരക്കുകയാണ്. സ്വതവേ ശരീരഗന്ധം അൽപ്പം കൂടുതൽ ഉള്ള കൂട്ടത്തിലാണ് താൻ. ഈ അവസ്ഥയിൽ അത് പതിന്മടങ്ങു കൂടിയത് പോലെ അവൾക്കു തോന്നി. ഒരു വിടച്ചിരിയുമായി നാസികവിടർത്തി വായുവിൽ മണംപിടിക്കുന്ന മത്തായിയെ കണ്ടപ്പോൾ നളിനി നാണിച്ചു മുഖം താഴ്ത്തി.

ഉണർന്നു തുടങ്ങിയ നളിനിയുടെ