Chapter Title : ഞാന്‍ നമിത 9 [Kambi Chettan]

വാക്കുകള്‍ എന്നില്‍ ആശ്വാസത്തിന്‍റെ കുളിര്‍ കാറ്റ് വീശി. അപ്പോള്‍ അമ്മ ഒന്നും കണ്ടിട്ടില്ല. സന്ധ്യയായിട്ടും മുറ്റമടിക്കാത്തതിന്‍റെ ശകാരമായിരുന്നു. ഹോ! എന്‍റെ ദൈവമേ... ഞാന്‍ നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു. ഞാന്‍ അച്ഛനെ നോക്കി. അച്ഛന്‍റെ മുഖത്തും അതേ ആശ്വാസ ഭാവം. ഞാന്‍ വേഗം പുറത്തേക്കോടി.

അന്നത്തെ ഷോക്ക്‌ വല്ലാത്ത ഷോക്ക്‌ ആയിരുന്നു. അടുത്ത രണ്ട് ദിവസം ഞാനും അച്ഛനും ഒന്ന് തൊട്ടത് പോലുമില്ല. എന്തിന്, ശരിക്കൊന്ന് മിണ്ടിയത് കൂടിയില്ല. പിന്നെ പിന്നെ പതിയെ എല്ലാം നോര്‍മല്‍ ആയി. ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും പറമ്പില്‍ നടക്കാന്‍ പോയി. എന്തൊക്കെയോ ഞങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു. ചില തമാശകള്‍ പറഞ്ഞ് പൊട്ടി ചിരിച്ചു. സത്യത്തില്‍ അത്രയ്ക്കൊന്നും ചിരിക്കാനുള്ള വകയുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാല്‍ മനസിലെ ടെന്‍ഷന്‍ മൊത്തമായി ഒഴുക്കി കളയാനുള്ള വ്യഗ്രത കൊണ്ടോ എന്തോ, ഞങ്ങള്‍ വല്ലാതെ ചിരിച്ചു. പെട്ടെന്ന് അച്ഛന്‍ ഒരു ചോദ്യം, “മോള്‍ക്ക് അച്ഛനോട് ദേഷ്യമുണ്ടോ?” “എന്തിന്?” പെട്ടെന്നായിരുന്നു എന്‍റെ മറു ചോദ്യം. “അത് പിന്നേ....... അന്ന് അങ്ങനെ............” അച്ഛന് പറയാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. ശബ്ദം മുറിഞ്ഞ് പോയി. “ഇല്ലച്ഛാ” ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് മറുപടി പറഞ്ഞു. പിന്നെ കുറെ നേരം ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഒരു മൗനം ഘനീഭവിച്ചു നിന്നു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ വീണ്ടും ചോദിച്ചു, “ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചാല്‍ മോള്‍ അച്ഛനോട് ദേഷ്യപ്പെടുമോ?” എന്താണ് ഇത്രയും വലിയ കാര്യം! ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു നോക്കി. ഒന്നുമില്ല. “എന്താണച്ഛാ?” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. “അത് പിന്നെ മോളേ......” അച്ഛന്‍റെ ശബ്ദം പിന്നെയും മുറിഞ്ഞു. അച്ഛന്‍ ഒരു കള്ള ലക്ഷണത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി പരിസരം ഒന്ന് വീക്ഷിച്ചു. എന്താണാവോ ഇത്രയും ഗംഭീര കാര്യം! എനിക്ക്