Chapter Title : ഞാൻ ഒന്ന് കെട്ടിപിടിച്ചോട്ടെ 7 [ജയശ്രീ]

തൊട്ട് അടുത്ത് ബെഡിൽ ഇരിക്കുന്ന രമ്യയുടെ മുന്നിൽ നിന്നായിരുന്നു

അവളെയും അരയിൽ താങ്ങി കൊണ്ട് ഉമ്മ വച്ച് കൊണ്ട് തന്നെ രണ്ടു പേരും റൂമിന് പുറത്തേക്ക് പോയി

സ്വന്തം തലയണ യില് രണ്ടു മൂന്നു അടി കൊടുത്ത് അതിനെ രണ്ടു മൂന്നു തവണ ആഴത്തിൽ കടിച്ചു കൊണ്ട് രമ്യ ബെഡിലേക് വീണു

തന്നെ നിർത്തി സ്വന്തം അനിയൻ ഇതൊക്കെ തൻ്റെ മുന്നിൽ ചെയുന്ന നിരാശ ആണോ.... അതോ ഈ വൃത്തികേട് ഒക്കെ എന്നെ മുൻ നിർത്തി ചെയ്യുന്നത് കൊണ്ടുള്ള  വികാരം ആണോ എന്ന് എപ്പോഴും അവൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല

തൻ്റെ അടുത്ത് നടക്കുന്ന കാര്യത്തോട് ശരീരം ചൂടായിട്ടാണ് പ്രതികരിച്ചത് എന്നവൾ ഓർത്തു

അറിയാതെ അവള് ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു

സംഗീതയെ അരയിൽ എടുത്തോണ്ട് പോയി ഹാളിൽ നിർത്തി ഉമ്മ വച്ചു ശ്വാസം മുട്ടി രണ്ടു പേരും ചുണ്ട് വേർ പെടുത്തി

അവള് അവനെ നോക്കി

സംഗീത : ഒരിക്കലും വിചാരിച്ച് കാണില്ല അല്ലെ ഞാൻ വരുന്നു

അപ്പു : ഇല്ല

സംഗീത : അതാണ് ഈ സംഗീത... പോട്ടെ എന്ന

അപ്പു : പോവണ്ട

സംഗീത : പോവാതെ പിന്നെ...

അപ്പു : എന്തെങ്കിലും തന്നിട്ട് പോ...

സംഗീത : എൻ്റെ കയ്യിൽ ഒന്നും ഇല്ല

മനസില്ലാ മനസോടെ

അപ്പു  : ശരി എന്ന പൊയ്ക്കോ.. അല്ല എങ്ങനാ ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ

സംഗീത : എന്നോട് കളി നീ അങ്ങോട്ട് നോക്കി

കഴുക്കോലിൽ കെട്ടിയ ഒരു കയർ താഴേക്ക് തൂങ്ങി നിൽകുന്നു അതിൽ ആ കയറ് കൊണ്ട് തന്നെ ചില കെട്ടുകൾ

അപ്പു : എടി ഭയങ്കരി

സംഗീത കയറിൽ പിടിച്ച് മുകളിലോട്ട് കയറ് ഓടു മാറ്റി

മുകളിലേക്ക് കയറി കയർ അഴിച്ചു

സംഗീത : പോട്ടെ അപ്പു

അപ്പു : എനിക്ക് എന്തേലും തനിട്ട് പോ..

സംഗീത എന്താ എന്ന് ആഗ്യം കാട്ടി

അപ്പു പതിയെ അവളുടെ നേരെ താഴെയായി വാ പിളർന്നു നിന്ന്

കര്യം മനസ്സിലായ സംഗീത തലയിൽ കൈ വച്ച്

" ഈ ചെക്കൻ '"

മാറ്റിയ