Chapter Title : ഞാൻ സ്മിത [പഴഞ്ചൻ]

അത്, വിളഞ്ഞ വിത്താ, വിട്ടുപിടി... “ സ്മിത കുറച്ച് കളിയാക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ നോട്ടം പിൻവലിച്ചു...

അവിടെ തേങ്ങാപിഴിയലൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് അത്താഴമൊക്കെ കഴിച്ച് വളരെ വൈകിയാണ് അവർ സ്മിതയുടെ വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയത്... സ്മിതയുടെ അച്ഛനും അമ്മയും കല്യാണ വീട്ടിൽ നിന്നു... നാരായണൻ അവരുടെ അതിഥിയായതു കൊണ്ട് സ്മിതയേയും കൂട്ടി വീട്ടിലേക്ക് പറഞ്ഞയച്ചതാണ്... അവർ വരുന്ന വഴി...

“ അച്ഛാ ദേ നോക്കിക്കേ മേളിലേക്ക്, എത്ര നക്ഷത്രങ്ങളാ മുകളിൽ, കണ്ണെടുക്കാൻ തോന്നണില്ല അല്ലേ?? ... “ നിലാവെളിച്ചത്തിൽ മിന്നുന്ന അവളുടെ മുഖത്ത് നിന്ന് ചിതറിയ വാക്കുകൾ അയാൾ ശ്രദ്ധിച്ചു... “ ശരിയാ കണ്ണെടുക്കാൻ തോന്നുന്നില്ല, മുകളിൽ നിന്നല്ല, നിന്നിൽ നിന്ന്... “ അപ്പോഴേക്കും വീടിന്റെ മുറ്റത്തെത്തിയ നാരായണൻ സ്മിതയെ തന്റെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു...

“ ന്താ ഇപ്പൊ ന്റെ അമ്മായപ്പൻ കാണിക്കാൻ പോകുന്നത്??... “ ലാസ്യമായി അയാളുടെ മൂക്കിൻതുമ്പിൽ പിടിച്ച് മരുമകൾ ചോദിച്ചു...

“ ഭൂമിയിലെ സ്വർഗ്ഗം, ന്താ കാണണ്ടേ ന്റെ മോൾക്ക്... “ അവളുടെ കവിളിൽ മുത്തമിട്ടു കൊണ്ട് വീടിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് അയാൾ മുകളിലേക്കുള്ള പടികൾ കയറാൻ തുടങ്ങി...

“ എനിക്ക് കാണണം, കാണിക്കോ ന്നെ... “ അവൾ കൊച്ചുപിള്ളേരെപ്പോലെ ചിണുങ്ങി... നാരായണന്റെ മുറിയുടെ വാതിൽ അപ്പോഴേക്കും തുറന്നിരുന്നു...

“ ന്താ സംശയൊണ്ടോ മോൾക്ക്??... “ അവളെ കട്ടിലിലേക്കിട്ട് നാരായണൻ ചോദിച്ചു... സ്പ്രിംഗ് ബെഡ് അവളുടെ വീഴ്ചയിൽ ഒന്നുയർന്നു പൊങ്ങി... “ പ്രായമായില്ലേ, അതാ ഒരു സംശയം... “ അവൾ കുലുങ്ങിച്ചിരിച്ചു... അപ്പോഴേക്കും നാരായണൻ വാതിലിന്റെ സാക്ഷയിട്ട് ലൈറ്റിട്ടു... എന്നിട്ട് തന്റെ മീശ ഒന്ന്