Chapter Title : ഞാനും വിമലയും 3 [ഫാന്റസി ബോയ്]

ജോണി ചേട്ടൻ എന്നെയും കയറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തി.ചെല്ലുമ്പോൾ അമ്മയും അനിയത്തിയും അവടെ ഉണ്ട്. എന്നെ കണ്ടതും അമ്മയും അലറി കരഞ്ഞു കൊണ്ടു എന്നെ കെട്ടി പിടിച്ചു കൂടെ ആശയെയും. “പപ്പ നമ്മളെ വിട്ട് പോയെടാ മോനെ.. ഇനി നമുക്ക് ആരുണ്ട് മോനെ അമ്മയുടെ കരച്ചിൽ കണ്ടു അന്തം വിട്ട് ഞാൻ നിന്ന്. അമ്മക്ക് ശെരിക്കും സങ്കടം ആണോ. അനിയത്തിയെ നോക്കിയപ്പോൾ അവൾക്ക് കണ്ണീർ ഒന്നും വരുന്നില്ല.. പക്ഷെ മുഖത്തു വിഷമ ഭാവം ഉണ്ട്.ഞാനും ആകെ മരവിച്ചു നിന്ന്. അമ്മയുടെ സ്കൂളിലെ ടീച്ചേർസ് ഉണ്ട് കൂടെ. ജോണി ചേട്ടൻ എന്നെയും വിളിച്ചു കൊണ്ടു ഡോക്ടറെ കാണാൻ പോയി. വർഷങ്ങൾ ആയിട്ടുള്ള കുടി കാരണം പപ്പയുടെ കരൾ എല്ലാം പോയിരുന്നു. അതാണ്‌ കാരണം.ഫോര്മാലിറ്റി എല്ലാം തീർത്തു ബോഡി കിട്ടി .നിങ്ങളോട് പറയാൻ മറന്ന ഒരു കാര്യം ഇണ്ട്.. പപ്പ ക്രിസ്ത്യാനീയും അമ്മയും ഹിന്ദുവും ആണ്. രണ്ടു വീട്ടുകാർക്കും ഞങ്ങളെ വേണ്ടായിരുന്നു. സ്നേഹിച്ചു കെട്ടിയതാണെങ്കിലും കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞു കുറച്ചു നാളത്തേക്ക് മാത്രമേ പപ്പക്ക് അമ്മയോട് സ്നേഹം ഉണ്ടായോളു.പപ്പയുടെയും അമ്മയുടെയും ഫ്രണ്ട്സും കുറച്ചു നാട്ടുകാരും എന്റെ ഫ്രണ്ട്സും ആണ് ചടങ്ങിന് ഉണ്ടായത്.അമ്മ ആണെങ്കിൽ നിർത്താതെ കരച്ചിൽ. സാരീ ഒന്നും നേരെ ചൊവ്വേ ആയിരുന്നില്ല. വന്ന നാറികൾ എല്ലാം അമ്മയുടെ ചോര കുടിച്ചാണ് പോയത്. വീട്ടിൽ വന്നു ഞാൻ വേറെ ഒരു റൂമിൽ കയറി വാതിൽ അടച്ചു കിടന്നു. ആരൊക്കെയോ വീട്ടിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ഞാൻ രാവിലെ വാങ്ങിയ താലിയെ പറ്റി ഓർത്തത്‌.ഇന്നു അമ്മയെ കെട്ടി സുഗിച്ചു കിടക്കാൻ ഉള്ളതായിരുന്ന് എന്ന് ഓർത്തപ്പോഴാണ് എനിക്ക് സങ്കടം വന്നത്.ഒറ്റ ദിവസം കൊണ്ടു എന്തൊക്കെ സംഭവിച്ചു എന്നോർത്തു. ഇനി അമ്മ എങ്ങനെ ആയിരിക്കുമോ എന്തോ.. അമ്മ ആണെങ്കിൽ അന്യായ കരച്ചിലും. എല്ലാം തീർന്നു എന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചു. പെട്ടന്ന് വാതിലിൽ ആരോ മുട്ടി. ആശ പുറത്തു നിന്നും പറഞ്ഞു “വാതിൽ തുറക്ക് ചേട്ടാ “ഞാൻ ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു. വീണ്ടും കിടന്നു. അവൾ എന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു. ഞാൻ ചോദിച്ചു “എല്ലാരും പോയോ “ഇല്ല.. അമ്മയുടെ ഫ്രണ്ട് ഉണ്ട്.. അവരും ഇപ്പൊ പോവും “അമ്മക്ക് നല്ല സങ്കടം ആയി അല്ലെ.. “മ്മ്മ്.. മോനു വിഷമം ഒന്നും ഇല്ലെ...അവൾ ചോദിച്ചു “ആവോ.. അറിയില്ല “കല്യാണം നടക്കില്ല എന്നുള്ള സങ്കടം ആണല്ലേ.. അവൾ പയ്യെ ചിരിച്ചു. ഞാൻ ചോദിച്ചു നിനക്ക് സങ്കടം ഇല്ലേ.. “ഓഹ്