Chapter Title : ന്റെ ഉമ്മാഹ് 2 [പുന്നാര മോൻ]

കുറഞ്ഞു..

അത് നിന്നു..

ഞാനും.. ഉമ്മയും.. ഇറങ്ങി..

ഉമ്മ ഇപ്പോഴും ശെരി ആയിട്ടില്ല..

എനിക്കും ആകപ്പാടെ.. ഉള്ളിൽ പുക നിറഞ്ഞു..

ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്തത്.. ഉമ്മാ ഇനി എന്നെ നോക്കുമോ??

എന്നോട് മിണ്ടുമോ..

എന്റെ മനസ്സും ആകെ കൈവിട്ട് പോയി..

എന്റെ ഉള്ളിൽ കുറ്റബോധം നിറഞ്ഞു..

എനിക്ക് ആകെപ്പാടെ..

എളീമ : ഡാ.. എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു.. ഇവൾ പേടിച്ചോ??

ഞാൻ ഉമ്മാടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി..

ഉമ്മ എന്നെ നോക്കുന്നെ ഇല്ല..

വീണ്ടും എളീമ : ഇവളല്ലേ.. പേടിച്ചു മരിച്ചിട്ടുണ്ടാവും ല്ലേ..

ഞാൻ : ഇല്ല.. പേടി ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല..

എളീമ : ഓഹ്..

അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ നടന്നു..

ഉമ്മ എന്നിൽ നിന്ന് അകന്ന് മാറി നടക്കുന്നു..

അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ തിരിച്ചു പൊന്നു..

വണ്ടിയിൽ വരുമ്പോഴും.. എന്ന ആ ചിന്തകൾ എന്നെ അലട്ടിയിരുന്നു..

ആ പടക്കം പൊട്ടിയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ.. ഒരു പക്ഷെ..

ഞാൻ ഓർത്തു..

ഞാൻ ഗ്ലാസ്സിലൂടെ ഉമ്മാടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി..

ഉമ്മ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്നു..

മുഖം എല്ലാം മാറി.. ആകെ വിഷമത്തിൽ..

അത് കണ്ട് എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ ചാടി..

പെട്ടെന്ന് ഒരു വണ്ടി കുറുകെ വന്നു.. ഞാൻ ഒന്ന് വെട്ടിച്ചു..

ഓഹ്..

എല്ലാരും ഒന്ന് പേടിച്ചു..

നീ എവിടേക്ക് നോക്കിയാടാ വണ്ടി ഓടിക്കുന്നെ.. കണ്ണ് കണ്ടൂടെ.. എന്നെ ചീത്ത പറഞ്ഞു എളീമ..

എന്റെ നല്ല ജീവൻ ഒന്ന് പോയി..

ഉമ്മ അപ്പോ എന്റെ മുഖത്തോട്ട് നോക്കി..

ഉമ്മാക്ക് മനസ്സിലായി.. എന്റെ പ്രവർത്തിയിൽ.. എനിക്ക് കുറ്റബോധം ഉണ്ടെന്ന കാര്യം....

അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ വീട്ടിൽ എത്തി..

ഞാൻ ചെന്ന പാടെ പോയി കിടന്നു..

ക്ഷീണവും.. ഉള്ളിലെ ആ വിഷമവും എല്ലാം.. എന്റെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചു..

ഡാ.. ഡാ.. നിനക്ക് ചോർ വേണ്ടേ.. ഉമ്മ

ഞാൻ : എനിക്ക് വേണ്ട..

മ്മ്ഹ്ഹ്..

ഉമ്മ എന്നെ നിർബന്ധിക്കാൻ നിൽക്കാതെ പോയി..

സാധാരണ.. ചോർ വേണ്ടന്ന് പറഞ്ഞാലും.. എന്നെ കഴിപ്പിച്ചേ അടുങ്ങൂ..

അതും എന്റെ വിഷമത്തിന്റെ ആഴം വർധിപ്പിച്ചു..

വീണ്ടും മഴക്കത്തിലോട്ട്..

എന്റെ സ്വപ്നത്തിൽ.. എന്ത്രുഞ്ഞാലിൽ ഇന്ന് നടന്നതല്ലാം കടന്നു വന്നു..

ആ പടക്കം