Chapter Title : ഓലപീപ്പി [ബിൻസി]

ആ കാലത്ത് പറയുന്ന ഓമനപ്പേരാണ് പത്തിരി പരത്തലെന്ന് .

പുരുഷൻമാരുടേതിന് അന്നും ഇന്നും എൻ്റെ അറിവിൽ ഒറ്റ പേരേ സ്വയംഭോഗത്തിനുള്ളൂ .

വാണം വിടൽ ...

ഞാൻ കോളേജ് വിട്ട് വരുമ്പോൾ തന്നെ നേരെ ഓടി ബാത്റൂമിൽ കയറി അന്ന് ബസിൽ വെച്ച് കണ്ട പയ്യൻമാരേയും കോളേജിൽ നടന്ന ചില കാര്യങ്ങളും ഓർത്ത് എൻ്റെ ഞൊറിവുള്ള പാവാടയും അടിയിലിട്ടിരിക്കുന്ന പെറ്റിക്കോട്ടും പൊക്കി അരയിൽ കുത്തിവെച്ച് ജട്ടി താഴ്തി ബാത്റൂമിൻ്റെ ചുവരിൽ ചാരി നിന്ന് പത്തിരിയുടെ ബോൾ കൈ കൊണ്ട് പരത്തുന്ന പോലെ എൻ്റെ നെയ്യപ്പം പോലെ അൽപം തടിച്ച നേർത്ത രോമങ്ങളുള്ള പ്രതലം കൈ പത്തി കൊണ്ട് അമർത്തി വെച്ച് ഉരക്കാൻ തുടങ്ങും .

പതിനഞ്ച് മിനിട്ടോളം അത് നീണ്ട് നിൽക്കും .

അന്ന് വാട്ടർ കണക്ഷൻ ഇല്ലാത്ത കാരണത്താലും ബാത്റൂം ഡോറിന് പകരം പഴയ സാരി കൊണ്ട് മറച്ച കാരണത്താലും എൻ്റെയൊക്കെ സ്വയം ഭോഗം വളരെ റിസ്കി ഗെയിമായിരുന്നു .

വളരെ പേടിച്ച് ഇടക്കിടക്ക് വന്ന് ഡോറിന് പകരം വിരിച്ചിട്ടുള്ള സാരി മാറ്റി എത്തി നോക്കിയാണ് ഞാൻ ആ മനോഹര ആനന്ദത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നത് .

ഒരു മൾബറിയുടെ അത്രയും വലിപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു എൻ്റെ കന്ത് കമ്പിയായാൽ .

തുടകൾക്കിടയിലും ജട്ടിയുടെ മുന്നിലും ഉരഞ്ഞ് അത് മിക്ക സമയത്തും കമ്പിയടിച്ച് ചുമന്ന മകുടം വെളിയിലേക്ക് വന്ന് നിൽക്കൽ പതിവായിരുന്നു .

ഞാൻ പത്തിരി പരത്തി കഴിഞ്ഞ ശേഷം മാത്രമാണ് അത് ചുങ്ങി ചെറുതായി ഗുഹ്യ തുളക്കകത്ത് തൊലി വന്ന് മൂടി മറയുകയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ .

രാത്രി അനിയത്തിക്ക് ഒപ്പമാണ്