Chapter Title : ഓർമ്മപ്പൂക്കൾ 7 [Nakul] [എൻ്റെ അമ്മ പ്രമീള]

കാറ്റ് കാരണമാവാം റോഡും വീടുകളും ഇരുട്ടിലാണ് . കൂരാകൂരിരുട്ട് . ഹെഡ് ലൈറ്റിൻ്റെ വെളിച്ചം ഇരുട്ടിൽ തുളച്ച് കയറി . വാഹനങ്ങൾ തീരെയില്ല. അമ്മ സ്പീഡ് കൂട്ടി വളവുകളിൽ ടയറുകൾ തേങ്ങി. വളവുകളും തിരിവുകളും ഏറെയുണ്ടെങ്കിലും ഗട്ടറുകൾ ഇല്ലാത്ത റോഡാണ്. അമ്മയൊരു വളവ് വീശിയെടുത്തു. ടയറുകൾ റോഡിൽ കരഞ്ഞ് ശബ്ദമുണ്ടാക്കി.
" അമ്മ .പതുക്കെ .സ്കിഡ് ആവും !" . ഞാൻ പറഞ്ഞു.
" എന്നെയും ഇവനെയും ചുമ്മാ അണ്ടർ എസ്റ്റിമേറ്റ് ചെയ്യരുത് .കേട്ടല്ലോ ".വേഗത ഒട്ടും കുറക്കാതെ, സ്റ്റീയറിംഗിൽ തട്ടി കൊണ്ട് അമ്മ ഗമയിൽ പറഞ്ഞു .
" സംഗതി എത്താറായോന്ന് നോക്ക് "?.
" 5 കിലോമീറ്റർ കൂടിയുണ്ട് " ഞാൻ മാപ്പിൽ നോക്കി പറഞ്ഞു.
റോഡിന് ഇരുവശത്തും വീടുകൾ കുറഞ്ഞ് കുറഞ്ഞ് വരുന്നു .പകരം മരങ്ങൾ കൂടിയും . വനമേഖലയുടെ ആരംഭം . "എ.സി. ഓഫ് ചെയ്ത് ഗ്ലാസ്സ് താഴ്ത്തിയിട്ടാലോ റോയ്. ചാറ്റൽ മഴയേ ഉള്ളു. ശുദ്ധമായ ഓക്സിജൻ ശ്വസിക്കാം " അമ്മ പുറത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.
" That's an idea. പക്ഷേ വണ്ടി ഒന്ന് നിർത്തി തരണം. എമർജൻസിയ " . ഞാൻ AC ഓഫ് ചെയ്ത് വിൻഡോ ബട്ടണുകൾ അമർത്തി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു . ഗ്ലാസ്സുകൾ താണു.
" മൂത്രം? ... എനിക്കും ഒഴിക്കണം" . ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അമ്മ പറഞ്ഞു .പുറത്തെ മഴയും അകത്തെ എ.സി.യുടെ തണുപ്പും ഞങ്ങളുടെ ബ്ലാഡറുകൾ നിറച്ചിരുന്നു.
"എവിടെ നിർത്തും?". ഞാൻ.
" ഈ കൂരാകൂരിരുട്ടിൽ ,വിജനമായ റോഡിൽ, രണ്ട് പേർക്ക് മൂത്രമൊഴിക്കാൻ എന്തിനാ റോയ് പ്രത്യേകിച്ചൊരു സ്ഥലം ".
റോഡരികിൽ അധികം ചെടികളും പുല്ലും ഒന്നുമില്ലാത്ത ഒരിടത്ത് അമ്മ വണ്ടിയൊതുക്കി. മഴ ചാറുന്നുണ്ട്. അമ്മ ഹെഡ് ലൈറ്റ് ഡിമ്മാക്കി. ഞങ്ങൾ രണ്ട് പേരും വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങി. ഞാൻ പാൻ്റിൻ്റെ സിബ്ബ് തുറന്നുകൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അമ്മ വിലക്കി.
"എങ്ങോട്ടാ? . വെളിച്ചമുള്ളിടത്ത് നിന്നാ മതി. വല്ല പാമ്പോ പുലിയോ കാണും" . ശരിയാണ് എന്ന് തോന്നി.
ഞാൻ ഡിം ലൈറ്റിൻ്റെ പ്രകാശ