Chapter Title : ഒരു ക്ലാസിക് കഥ [Adam]

ഗണിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന പാഠങ്ങൾ തുടങ്ങിയപ്പോൾ വിനയന്റെ ശ്രദ്ധ പലപ്പോഴും തെന്നിമാറി. അവളുടെ വിരലുകൾ പുസ്തകത്തിലൂടെ നീങ്ങുമ്പോൾ, മുടി ഒതുക്കി നെറ്റിയിൽ വീഴുമ്പോൾ, ഗൗരവത്തോടെ ഒരു ഉത്തരം വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ... സമയമെങ്ങനെ പോയതെന്ന് അവനറിഞ്ഞില്ല. ഒരു മണിക്കൂർ നീണ്ടുനിന്ന ആദ്യ ക്ലാസ്സ് അവസാനിച്ചു.

"നാളെയും ഇതേ സമയം മതി വിനയാ..." അമ്പിളിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരുതരം ഔപചാരികത. പെട്ടെന്നവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. നിരാശയുടെ ഒരു നേർത്ത നിഴൽ അവിടെ തെളിയുന്നതായി അവന് തോന്നി. സ്വന്തം ചിന്തകളിൽ ലജ്ജിച്ചവൻ,  പതിയെ പടികൾ ഇറങ്ങി.

പടിപ്പുര കടന്നപ്പോൾ വിനയൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. മുകളിലെ ജനലഴികൾക്കിടയിൽ, വാടാത്ത പുഷ്പം പോലെ അമ്പിളിയുടെ മുഖം. ആ മുഖത്തെ ദുഃഖം അവനെ അലോസരപ്പെടുത്തി.  എന്തോ, ഇനിയുള്ള പഠനകാലം അത്ര എളുപ്പമാവില്ലെന്ന് വിനയന് തോന്നി.

വിനയൻ അസാധ്യ ബുദ്ധിശാലിയായിരുന്നു. അമ്പിളി പഠിപ്പിച്ചതെല്ലാം അവനൊപ്പം പിടിച്ചെടുത്തു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പഠിപ്പിക്കൽ എന്ന ജോലി അമ്പിളിയ്ക്ക് അതീവ ലളിതമായി. ഒരാഴ്ച കൊണ്ടുതന്നെ, അവൻ കൂടുതൽ തുറന്നു സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. വീട്ടിലെത്തിയാൽ പാഞ്ഞുചെന്ന് ജാനകിയമ്മയോട് 'ഇന്നത്തെ വിശേഷ'ങ്ങൾ ചോദിക്കും, കുസൃതി നിറഞ്ഞ തമാശകൾ പറയും. നിശബ്ദത പുതച്ചിരുന്ന ആ വീട്ടിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ അലയൊലികൾ നിറഞ്ഞു. അമ്പിളിയാകട്ടെ, ഉച്ചയ്ക്കു മൂന്നുമണി കഴിയുന്നതും കാത്തിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരിക്കൽ പോലും അവർ പുറത്തുപോകാറില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, വിനയന്റെ വരവ് അവളുടെ ലോകത്തേയ്ക്കുള്ള ഒരു ജാലകം പോലെയായി. പക്ഷേ, പഠിക്കാൻ ഇരിക്കുമ്പോൾ വിനയൻ അതീവ ഗൗരവം പുലർത്തി. തന്നെ ഒരിക്കലും നിരാശപ്പെടുത്തിയില്ല, പറഞ്ഞുകൊടുത്ത കാര്യങ്ങളെല്ലാം അവൻ അനുസരണയോടെ പിന്തുടർന്നു.

വിനയനാകട്ടെ അവന്റെ തന്നെ വികാരങ്ങളുടെ ഒരു കുരുക്കിലായിരുന്നു. ഇതെന്താണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായില്ല -