Chapter Title : ഒരു ക്ലാസിക് കഥ [Adam]

അമ്പിളിയോട് പ്രണയമോ, അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ? അവളുടെ സാമീപ്യം അവന് ആനന്ദം തന്നു. പാഠമെടുക്കാൻ അവൾ അരികിലിരിക്കുമ്പോൾ, ഷാംപൂവിന്റെ മണം, ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസം കുളിക്കാൻ സമയം കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ അവളുടെ വിയർപ്പിന്റെ നേരിയ ഗന്ധം... വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ വിരലുകൾ അബദ്ധത്തിലെന്നപോലെ അവളുടേതിൽ സ്പർശിക്കും. ചിലപ്പോൾ, കൂടുതൽ നന്നായി പറഞ്ഞു കൊടുക്കാൻ അവന്റെ കൈയ്യിൽ നുള്ളുകയോ തട്ടുകയോ ചെയ്യും.

നേർത്ത ശരീരപ്രകൃതിയുള്ള സ്ത്രീയായിരുന്നു അമ്പിളി. മാറിടങ്ങൾ ചെറുതും, മനോഹരമായ വളവുകൾ പിൻഭാഗത്തും. പല വസ്ത്രങ്ങളിലും അവളുടെ രൂപം പരന്നു തോന്നുമായിരുന്നു. എങ്കിലും വിനയനെ അവൾ ആകർഷിച്ചു. ശരീരം മാത്രമല്ല, നയനങ്ങളിൽ തിളങ്ങുന്ന നന്മ, ആ ഗാംഭീര്യം...  അവനത് മനസ്സിലാക്കിയില്ലെങ്കിലും, ആ വീട്ടിലെ നിശബ്ദതയ്ക്കിടയിൽ, തന്റെ ഹൃദയം മറ്റൊരു താളം മൂളുന്നതായി അവനു തോന്നി.

ഒരു ദിവസം, ഗണിതപ്രശ്നങ്ങൾ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കെ, വിനയൻ മുൻപ് ചെയ്തിട്ടുള്ള ഒരു തെറ്റ് ആവർത്തിച്ചു. അമ്പിളിയുടെ ക്ഷമ നശിച്ചു. അവളുടെ ഉള്ളിലെ സങ്കടം പെട്ടെന്ന് കോപമായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടു.  ആവശ്യത്തിലധികം വഴക്കുപറഞ്ഞുപോയി. തന്റെ നിരാശകൾ അവന്റെ മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നതായി അവൾക്കു തന്നെ തോന്നി.

ഒരു ഗ്ലാസ്സ് വെള്ളം കുടിക്കാൻ അകത്തേയ്ക്ക് പോയി തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ, അമ്പിളി വിനയന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നത് കണ്ടു. അവന്റെ സ്ഥാനം ശൂന്യമായിരുന്നു. കുറ്റബോധം അവളെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. പെരുമാറ്റത്തിലെ അനൗചിത്യം അമ്പിളിയെ അന്നുമുഴുവൻ അലട്ടി.

പിന്നീടുള്ള രണ്ടു ദിവസങ്ങളിലും വിനയൻ ക്ലാസ്സിന് വന്നില്ല. അമ്പിളിക്ക് അവനെ കാണാത്തതിൽ വിഷമം തോന്നി. 'എന്തുപറ്റി?' എന്ന ജാനകിയമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിന് അവൾക്ക് ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു. മൂന്നാം ദിവസം വിനയനെപ്പറ്റി അന്വേഷിക്കാൻ അമ്പിളി അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു.

"രണ്ടു ദിവസമായിട്ട് കടുത്ത പനിയാ മോന്..." മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് ആനന്ദി പറഞ്ഞു. അമ്പിളിയുടെ ഹൃദയം പിടഞ്ഞു, വേഗത്തിൽ മുകളിലേക്ക് ചെന്നു.

മങ്ങിയ വെളിച്ചമുള്ള മുറി. കട്ടിലിന്റെ അരികിലുള്ള കസേരയിൽ വിനയൻ, ശോഷിച്ചു വലിഞ്ഞ മുഖം. അവളെക്കണ്ടതും ഒരു ഞെട്ടലോടെ എഴുന്നേറ്റിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

"വിനയാ, വേണ്ട... കിടന്നോ..." അമ്പിളിയുടെ സ്വരത്തിൽ കരുതലലിഞ്ഞു.

"അമ്പിളി ചേച്ചി, ഞാൻ..." വിനയന്റെ വാക്കുകൾ മുറിഞ്ഞു. പനിച്ചൂടിൽ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

"നിനക്ക് ഒന്നുമില്ല, വിനയാ. ഞാൻ... സോറി. അന്ന് ഞാൻ അങ്ങനെ പെരുമാറേണ്ടിയിരുന്നില്ല. എന്റെ തെറ്റായിരുന്നു..." അമ്പിളിയുടെ വാക്കുകൾക്ക് ആത്മാർത്ഥതയുടെ നനവുണ്ടായിരുന്നു.

വിനയന്റെ മുഖത്ത് ആശ്വാസത്തിന്റെ നേരിയ വെളിച്ചം. അവൾ തുടർന്നു, "പനി മാറിക്കോളൂ... ഞാൻ കഞ്ഞിയുമായി പിന്നെ വരാം..."

ആ വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ അമ്പിളിയുടെ മനസ്സിലൊരു ചെറുപ്രതീക്ഷയുടെ നാമ്പു മുളപൊട്ടിയിരുന്നു.  വിനയന്റെ പനി മാറിയാലുടൻ...