Chapter Title : ഒരു ക്ലാസിക് വെടിക്കഥ [MDV]

അന്നും ഇന്നും ഇറച്ചിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള കഴപ്പിന്റെ ആർത്തി. അല്ലെങ്കിലും മനുഷ്യൻ അതുതന്നെയാണ്….. പക്ഷെ വേട്ട പരസ്പരം ആണെന്നു മാത്രം……വിയർപ്പിലും ശുക്ലത്തിലും കിടന്നു മദിച്ച നാളുകളിൽ മനസ്സാക്ഷി എന്നൊരു സാധനത്തെ തീച്ചൂളയിൽ ഇട്ടു എരിച്ചവളാണ് ഞാൻ. കാശിനു ശരീരം തൂക്കി വിളിക്കുന്നവർക്ക് എന്നെക്കാളും അന്തസുണ്ട്. ഈ അധഃപതിച്ച മനസുകൊണ്ട് ഇന്നലെയും ഈ ശരീരം വിശപ്പടക്കാൻ വേണ്ടി അച്ഛന്റെ പൗരുഷത്തിലെ അവസാന പിടച്ചിൽ ഞാൻ ഏറ്റു വാങ്ങിയിരുന്നു. എന്നിലെ കഴപ്പിക്ക് മരണമില്ല. അതെനിക്കീ 8 വർഷങ്ങൾ കൊണ്ട് നല്ല പോലെയറിയാം…..

അമൽ ഒരു ദിവസം അതിന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ വരുമായിക്കും. വരുമ്പോ സ്വന്തം അച്ഛന്റെ ബീജം നിറച്ചു പൂറിൽ നിറച്ചുകൊണ്ട് രണ്ടു കൊച്ചുങ്ങളെ പെറ്റതും, മൂന്നാമത് ഒരെണ്ണം വയറ്റിലുമായി കിടക്കുന്നതു കാണുമ്പോ അവൻ എന്നെ വെറുക്കണം. ഇത്രയും നാളും അവനെ ഞാൻ ചതിച്ചതിൽ ഉള്ള എന്റെ ലഹരിയും അതോടെ തീരട്ടെ!!! അവനെന്റെ മുഖത്തു കാർക്കിച്ചു തുപ്പുന്നത് മാത്രമേ ഇപ്പൊ എന്റെ മനസ്സിൽ ഉള്ളൂ… അതിനു വേണ്ടിയാണു ഞാൻ അവനെ ഇന്നും കാത്തിരിക്കുന്നത്. അല്ലാതെ അവനോടപ്പമൊരു ജീവിതം എനിക്ക് വേണ്ട. ഇനി അവൻ മരിച്ചു പോയെങ്കിലോ………...പാടില്ല.!!!!! അങ്ങനെ ചിന്തിക്കാൻ പാടില്ല. കാരണം അവൻ മരിച്ചെന്നുള്ള വാർത്ത എന്നിലെത്തുന്ന നിമിഷം ഞാനും ഈ ജീവിതം ഇല്ലാതെയാക്കും…..ഉറപ്പ്.

എന്ന് സ്വരചിത്ര….
ഇതെന്റെ വെടിക്കഥ ….
തെല്ലഹങ്കാരത്തോടെ ഞാൻ പറയും ഒരു ക്ലാസിക് വെടിക്കഥ….