Chapter Title : ഒരു കൊയിത്തുകാല ഓര്‍മകള്‍ 2

പുറകിലും ആയി നടന്നു. കുറച്ചു കഴിഞപ്പോള്‍ ശാന്ത പറഞ്ഞു നമുക്ക് കനാല്‍ വഴി പോകാം അതാ എളുപ്പം. ഞാന്‍ ഓക്കേ പറങ്ങു.

കനല്‍ വഴി പോകാന്‍ കരിമ്പും കാലവഴി നടന്നു. കനാല്‍ വരമ്പില്‍ കയറാന്‍ നേരം അവള്‍ ചോതിച്ചു. ഞാന്‍ ഒന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ കേള്ക്കു മോ. കുഞ്ഞു കണ്ടത് ആരോടും പറയരുത്. ഞാന്‍ ചോതിച്ചു നിന്റെമ ഗമ എല്ലാം പോയോ. എന്തായിരുന്നു നിന്റെര ഗമ. ശാന്തേ ഞാന്‍ വാക്ക് തരാം എനിക്ക് യെന്ത ഗുണം. കുഞ്ഞേ എന്റെ കയ്യില്‍ അതിനു കാശൊന്നും ഇല്ല തരാന്‍. ഞാന്‍ ഒരു പാവം പെണ്ണാ. വയറു നിറച്ചു ആഹാരം പോലും മിക്ക ദിവസിയും ഉണ്ടാകില്ല. പിന്നെ ജീവിക്കുന്നു എന്ന് മാത്രം. അതുതന്നെ ആരോടെല്ലേം ഇരന്നും അവരുടെയൊക്കെ വായിലിരിക്കുന്നത് കെട്ടും ആണ്. നല്ലൊരു തുണി ഉടുക്കാനില്ല. ഇന്ന് തന്നെ ഞാന്‍ ഒന്നും കഴിച്ചില്ല. ഇപ്പോള്‍ ഓമനേച്ചി ശകലം പഴം ചോര്‍ അത് നിരയാനില്ലയിരുന്നു. കുഞ്ഞേ വിശപ്പല്ലേ എല്ലാം. വിശന്നു വലയുന്ന അവസരത്തില്‍ വിശപ്പടക്കാന്‍ പലതും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. കുഞ്ഞിനറിയില്ല ഞാന്‍ ഒരു ദിവസി തള്ളിവിടുന്നതിന്റെ പാട്. ഞാന്‍ ചോതിച്ചു, നിന്റെ ചേട്ടന്‍ കമ്പനിയില്‍ പണിയാണല്ലോ. പിന്നെ നി പട്ടിണി എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ എങ്ങനാ , അയാള്‍ നിനക്കൊന്നും തരത്തില്ല? അയ്യോ തന്നിരുന്നു അത് കല്യാണം കഴിഞ്ഞതോടു കൂടി നിന്നു. ചിലപ്പോള്‍ ശകലം കഞ്ഞി കിട്ടണേല്‍ ചേട്ടത്തി പറഞ്ഞ പണിയും വീടിലെ പണിയും എല്ലാം ചെയ്യണം. എന്നാലും യെന്തെന്ക്കിലും തന്നാല്‍ ആയി.

എന്റെ അമ്മയുടെ അവസ്ഥയാ ഇതിലും കഷ്ടും. എനിക്കവളോട് സഹതാപം തോന്നി. ഞാന്‍ ചോതിച്ചു