Chapter Title : ഒരു ക്വാറന്റീൻ സൌഭാഗ്യം [പ്രസാദ്]

കാലുകള്‍ സാവധാനം കുറച്ചു കൂടി അകര്‍ന്നു വന്നു. മലര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന അവളുടെ ഒരു കാല്‍, എന്‍റെ കുട്ടന്‍റെ മുകളിലും, മറ്റേ കാല്‍ അതിന്‍റെ എതിര്‍ ദിശയിലേയ്ക്ക് നീങ്ങിയ അവസ്ഥയിലും ആയി.

എന്‍റെ വിരല്‍, അവളുടെ പൂര്‍ചാലിലൂടെ മുകളിലേയ്ക്കും താഴേയ്ക്കും നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എന്‍റെ വിരലില്‍ നേരിയ നനവ് പടര്‍ന്നു. ഞാന്‍ വിരല്‍ പ്രയോഗം തുടര്‍ന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. കുറച്ച് സമയം ആയപ്പോഴേയ്ക്കും, അവള്‍ ഒന്നു പിടഞ്ഞുകൊണ്ട് മറുവശത്തേയ്ക്ക് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് കൈ പിന്‍വലിച്ചു. ഇപ്പോള്‍ അവള്‍ എനിക്ക് പുറം തിരിഞ്ഞാണ് കിടക്കുന്നത്. ഞാന്‍ അനങ്ങാതെ കിടന്നു.

നേരിയ പേടി എന്‍റെ ഉള്ളില്‍ ഉയര്‍ന്നു വന്നു. ഇനി അവളെങ്ങാനും അറിഞ്ഞോ.............. അവള്‍ അറിഞ്ഞിട്ടുങ്കെില്‍ ഇനി ഞാനെങ്ങനെ നാളെ അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കും? ആകെ പേടി തോന്നി. അവളിനി അച്ഛന്‍റെ അടുത്ത് പറയുമോ..... പറഞ്ഞാല്‍ എന്‍റെ കഥ കഴിഞ്ഞത് തന്നെ. അങ്ങനെ ചിന്തിച്ച് കിടന്ന് ഞാന്‍ ഉറങ്ങിപ്പോയി.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഞാന്‍ ഉണര്‍ന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ കട്ടിലില്‍ ഇല്ല. തറയില്‍ വിരിച്ചിരുന്ന പായും, ഷീറ്റുമെല്ലാം മടക്കി വച്ചിട്ടു്. (അവള്‍, എന്റെ ഒപ്പം കട്ടിലിലാണ് കിടക്കുന്നത് എങ്കിലും, പായും ഷീറ്റുമെല്ലാം തറയില്‍ വിരിച്ചിടും. അധവാ പെട്ടെന്നെങ്ങാണം അച്ഛന്‍ വന്ന് നോക്കിയാല്‍ സംശയിക്കാതിരിക്കാനാണ് അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്.) ഞാന്‍ പ്രഭാത കര്‍മ്മങ്ങളൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് താഴേയ്ക്ക് ചെല്ലുമ്പോള്‍, അവള്‍ അടുക്കളയില്‍ പണിയിലാണ്. അച്ഛനും അവിടെയുണ്ട്.

എന്നെ കണ്ട ഉടന്‍, അവള്‍ എനിക്കുള്ള ചായ എടുത്ത് തന്നു. അവള്‍ക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് ഭാവമാറ്റമൊന്നും ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് എനിക്ക് സമാധാനമായി. ഇന്നലെ നടന്നതൊന്നും അവള്‍ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. പക്ഷേ, എന്‍റെ മനസ്സില്‍ നേരിയ കുറ്റബോധം തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്തോ അരുതാത്തത് ചെയ്ത പോലെ ഒരു തോന്നല്‍. ഞാന്‍ പതുക്കെ അവിടെ നിന്നും മുങ്ങി. അന്ന് പകല്‍ മുഴുവന്‍ ഞാന്‍ അവളെ ശ്രദ്ധിച്ചു. അതോടെ ഒരു കാര്യം ഞാന്‍ ഉറപ്പിച്ചു. ഇന്നലെ നടന്നതൊന്നും അവള്‍ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഏതായാലും ഞാന്‍ കുറേ തീ തിന്നു. അപ്പോഴത്തെ ആ ഒരു സാഹചര്യത്തില്‍ അങ്ങനെ സംഭവിച്ചു പോയതാണ്. എന്‍റെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാന്‍ അപ്പോള്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഇനി ഇങ്ങനെ തീ തിന്നുന്ന ഏര്‍പ്പാട് ഒന്നും വേണ്ട. ഞാന്‍ ഉറപ്പിച്ചു.

അവള്‍ എന്നോട് പിണങ്ങിയാലുള്ള കാര്യം എനിക്ക് ആലോചിക്കാനേ കഴിയുന്നില്ല. ഞങ്ങള്‍ അത്ര കട്ട ചങ്കുകളാണ്. കഴിഞ്ഞുപോയ കാര്യങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്ത് ഞാന്‍ ലജ്ജിച്ചു. അങ്ങനെ അന്നത്തെ പകലും അസ്തമിച്ചു. രാത്രി, ഭക്ഷണമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് ഞാന്‍