Chapter Title : ഒരു മഞ്ഞുകാല ഓർമ [Ann]

വാക്കുകളായി പുറത്തുവന്നില്ല.

“എനിക്ക് അറിയാം,”
അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“നിനക്കു പേടി ആണെന്നല്ല?. നിന്റെ മമ്മി, നിന്റെ കുടുംബം… എല്ലാം.”

അത് കേട്ടപ്പോൾ, എന്റെ നെഞ്ച് ഒന്നു പിടഞ്ഞു.
മമ്മിയുടെ മുഖം—
“നീ ആരാണെന്ന് മറക്കരുത്”
എന്ന് പറയുന്ന ആ ശബ്ദം.

“ഞാൻ നിന്നെ ഉപയോഗിക്കാനൊന്നും വന്നതല്ല,”
അവൻ തുടർന്നു.
“പക്ഷേ… ഞാൻ നിന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്. അത്ര തന്നെ.”

സ്നോ വീഴുന്ന ശബ്ദം പോലും കേൾക്കാവുന്നത്ര നിശ്ശബ്ദം.
എനിക്ക് അപ്പോൾ തോന്നിയത്—
ഇതൊരു വഴിത്തിരിവാണ്.
ഒരുവശത്ത്, ഞാൻ വളർന്ന മൂല്യങ്ങൾ.
മറ്റൊരുവശത്ത്, ഞാൻ ആദ്യമായി അനുഭവിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യവും സ്നേഹവും.

“ഇത് എല്ലാം അവസാനത്തിൽ വേദനയാവുമോ?”
ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“അല്ലെങ്കിൽ… ഞാൻ പിന്നീട് എന്നെത്തന്നെ വെറുക്കുമോ?”

അവൻ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“അത് നമുക്ക് ഇപ്പോൾ അറിയില്ല. പക്ഷേ, നീ ഈ നിമിഷത്തിൽ നിന്നെ തന്നെ വഞ്ചിക്കരുത്. നിന്റെ മമ്മി മോളി ടീച്ചർ നിന്റെ പ്രായത്തിൽ നിന്നെക്കാൾ വില്ലത്തി ആയിരിക്കും ചിലപ്പോൾ . ആർക്കറിയാം അതൊക്കെ ?”

"പോടാ " . എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു .

കുറച്ച് സമയം ഞങ്ങൾ അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നു. അടുത്ത്, പക്ഷേ അതിരുകൾ പാലിച്ച്. ആ രാത്രി ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി—
പ്രണയം എല്ലായ്പ്പോഴും സ്പർശത്തിലൂടെയല്ല തുടങ്ങുന്നത്.
ചിലപ്പോൾ, അത് ഉള്ളിലെ യുദ്ധത്തിലൂടെയാണ്.

വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ, കാർ വാതിൽ അടയുന്ന ശബ്ദം എനിക്ക് ഒരു തീരുമാനത്തിന്റെ ശബ്ദം പോലെ തോന്നി.
ഞാൻ പഴയ ആൻ ആയിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ, പുതിയ ആൻ ആകാനും എനിക്ക് ഇപ്പോഴും ധൈര്യം പൂർണ്ണമായി വന്നിരുന്നില്ല.

സ്നോ വീഴുന്ന ആ നിശ്ശബ്ദ രാത്രിയിൽ,
എന്റെ മനസ്സ് ആദ്യമായി തന്നെ ചോദിച്ചു—
സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നത് അതിരുകൾ തകർക്കലാണോ,
അല്ലെങ്കിൽ അവയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് തിരഞ്ഞെടുക്കലാണോ?

കാർ വീണ്ടും നീങ്ങുമ്പോൾ, ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും അധികം സംസാരിച്ചില്ല.
അന്നത്തെ മഞ്ഞുവീഴ്ചപോലെ തന്നെ, എന്റെ മനസ്സിനുള്ളിലും ഒരുപാട് ചിന്തകൾ പതുക്കെ അലയടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

രാഹുലിന്റെ അപാർട്ട്മെന്റിന് മുന്നിൽ കാർ നിർത്തി. കെട്ടിടം മുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദം. വിൻഡോകളിലൂടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം മാത്രം. ഞാൻ ഒന്നു മടിച്ചു നിന്നപ്പോൾ, അവൻ നോക്കി