Chapter Title : ഒരു മഞ്ഞുകാല ഓർമ [Ann]

തകർക്കലാണോ,
അല്ലെങ്കിൽ അവയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് തിരഞ്ഞെടുക്കലാണോ?

കാർ വീണ്ടും നീങ്ങുമ്പോൾ, ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും അധികം സംസാരിച്ചില്ല.
അന്നത്തെ മഞ്ഞുവീഴ്ചപോലെ തന്നെ, എന്റെ മനസ്സിനുള്ളിലും ഒരുപാട് ചിന്തകൾ പതുക്കെ അലയടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

രാഹുലിന്റെ അപാർട്ട്മെന്റിന് മുന്നിൽ കാർ നിർത്തി. കെട്ടിടം മുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദം. വിൻഡോകളിലൂടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം മാത്രം. ഞാൻ ഒന്നു മടിച്ചു നിന്നപ്പോൾ, അവൻ നോക്കി ചിരിച്ചു.

“നിനക്ക് കംഫർട്ടബിൾ അല്ലെങ്കിൽ… നമുക്ക് തിരികെ പോകാം.”

അത് കേട്ടപ്പോൾ, എന്തോ ഒന്നു ഉള്ളിൽ ഇളകി.
ഞാൻ തലകുലുക്കി. “ഇല്ല… വരാം.”

ലിഫ്റ്റിൽ കയറിയപ്പോൾ, ഞങ്ങളുടെ ശ്വാസം മാത്രം കേൾക്കുന്നത്ര അടുത്ത്. അവന്റെ കൈ എന്റെ കൈക്കടുത്ത്… തൊടുന്നില്ല, പക്ഷേ സാന്നിധ്യം അറിയാം. ഹൃദയമിടിപ്പ് വേഗത്തിലായി.

റൂമിൽ കയറിയപ്പോൾ, അവൻ ലൈറ്റ് ഇട്ടു.
ചെറിയ, വൃത്തിയുള്ള ബെഡ്‌റൂം. വിൻഡോയ്ക്ക് പുറത്തു സ്നോ. അകത്ത് ചൂട്.

“വെള്ളം വേണോ?”
അവൻ ചോദിച്ചു.

“വേണ്ട,”
ഞാൻ പറഞ്ഞു.
“ഇവിടെ ഇരിക്കാം.”

ഞങ്ങൾ ബെഡിന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു. ഒരു നിമിഷം… നിശ്ശബ്ദം.
അവൻ എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.

“നീ ഭയക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു,”
അവൻ പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ ഞാൻ നിന്നെ പ്രെഷർ ചെയ്യില്ല, ആൻ.”

അത് കേട്ടപ്പോൾ, എന്റെ കണ്ണുകൾ ഒന്നു നനഞ്ഞു.
“എനിക്ക്… എല്ലാം ആദ്യമാണ്,”
ഞാൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അതുകൊണ്ടാണ്.”

അവൻ എന്റെ കൈ പതുക്കെ പിടിച്ചു.
ആ സ്പർശത്തിൽ, അതുവരെ ഞാൻ പിടിച്ചു നിർത്തിയിരുന്ന ധൈര്യം അല്പം അലിഞ്ഞു.
ഞാൻ അവന്റെ ചുമലിലേക്കു ചായുമ്പോൾ, അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല—
പക്ഷേ, ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഒരുപാട് ആശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു.

അവൻ എന്റെ