Chapter Title : ഒത്താൽ ഒരു പൂറ്…3 [ജീവ]

ശങ്കരിയമ്മ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു... കെട്ടിയോൻ പണ്ണി തളർത്തുന്ന നിരവധി പെണ്ണുങ്ങളിൽ ഒന്ന് മാത്രമാണ് താനെന്ന് ഉള്ളത്... അപ്പോഴും കെട്ടിയോന്റെ അരയിലെ പണിയായുധം പൂഴ്ത്തി വയ്ക്കാൻ തന്റെ ഒരു പൂറ് മതിയാവില്ല എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം ഉൾക്കൊള്ളാൻ ശങ്കരിക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നു...

ഏത് കാലാവസ്ഥയിലും തനിക്കുള്ള റേഷൻ മുടക്കം കൂടാതെ നല്ല തോതിൽ നല്കി വരുന്ന കാരണം കെട്ടിയോന്റെ ചെയ്തികൾക്ക് നേരെ കണ്ണടയ്ക്കാൻ തന്നെ ആയിരുന്നു ശങ്കരിയമ്മയുടെ തീരുമാനം

എന്നാൽ വേലായുധനെ കണ്ടുമുട്ടിയ നിമിഷം... പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ വയ്യാത്ത ഒരു വികാരം ശങ്കരിയമ്മയെ അടിമുടി വേട്ടയാടാൻ തുടങ്ങി......

യവന പുരാണത്തിലെ കരുത്തിന്റെ ആൾരൂപങ്ങളായ നായകരിൽ ശ്രേഷഠനായ ഒരു വൻ തന്നെ ഭ്രമിപ്പിക്കാൻ അരികിൽ അണഞ്ഞത് പോലെ.....

ശങ്കരിക്ക് ആ രൂപം മായ്ക്കാനും മറക്കാനും ആവുന്നില്ല.....

അങ്ങനെ തോന്നാൻ എന്താണ് കാരണം എന്നൊന്നും ശങ്കരിക്ക് അറിയില്ല....

കിടപ്പറയിൽ വേണ്ടതിലേറെ നല്കി തന്നെ അടിമയാക്കുന്ന ഭർത്താവിനോട് അകമഴിഞ്ഞ ആദരവ് പുലർത്തിക്കൊണ്ട് പോലും അദമ്യമായ അഭിനിവേശം...ആ കരുത്തനോട്...

മഹാകവി പറഞ്ഞത് എത്ര ശരി..! വെറുപ്പിന് വിഭവങ്ങൾ വെറുപ്പോളം അശിച്ചാലും വിശിഷ്ട ഭോജ്യങ്ങൾ കണ്ടാൽ കൊതിയാ മാർക്കും...!

ഊണിലും ഉറക്കത്തിലും എന്ന് വേണ്ട... ഭർത്താവ് തന്നെ തറ തൊടാതെ പണ്ണുമ്പോഴും അരികിൽ കെട്ടിമറിയുന്ന പുരുഷൻ വേലായുധൻ ആണെന്ന് ശങ്കരിയുടെ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു....

വേലായുധന്റെ സെൽ നമ്പർ കൊതി കൊടുമുടി കേറുമ്പോൾ കൗതുകക്കോടെ എടുത്ത് നോക്കും.....

വിളിക്കാൻ അവസരം പാർത്ത് ശങ്കരി കൊതിയോടെ ദിവസങ്ങൾ തള്ളി നീക്കി

അങ്ങനെ ഇരിക്കേ ഒരു നാൾ....

"എടീ... ശങ്കരിപ്പിള്ളേ... നാലഞ്ച് നാൾ ഞാൻ സ്ഥലത്ത് ഉണ്ടാവില്ല..... സെക്കന്തര ബാദ് വരെ പോണം... സുധാകരൻ