Chapter Title : പാലഭിഷേകം [സൂര്യപുത്രൻ കർണൻ]

കൊണ്ടെത്തിച്ചു എന്നതാണ് വാസ്തവം. കുറെ നാളുകളായി ആര്യന്റെ ഉറക്കം കളഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ചിന്തയായിരുന്നു അത്. പക്ഷെ അത് എങ്ങനെ നടത്തും, ദിയയോട് എങ്ങനെ പറയും എന്ന് അവനു ഒരു പിടിയും ഇല്ലായിരുന്നു.

“സാരമില്ലടാ ആര്യ. നമ്മുക്കായിട്ട് ദൈവം എന്തേലും വഴി കാണിച്ചു തരും.

നീ ഇപ്പൊ വസ്ത്രം എടുത്തിടു. പിന്നെ, നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാ നമ്മളെ കൊണ്ട് ഇതിനു പറ്റില്ല. അല്ല? ലോകത്തു ഏത് സഹോദരങ്ങൾക്കാ ഇത് പറ്റുക. പറ്റിയാൽ തന്നെ അത് അവരവരുടെ ഇഷ്ടത്തിന് ചെയ്യുന്നതായിരിക്കും. അല്ലാതെ ഇങ്ങനെ ഭീഷണി പെടുത്തി ആയിരിക്കില്ലാലോ.” കട്ടിലിൽ നിന്നും മെല്ലെ എഴുനേറ്റു താഴെ ഊരി ഇട്ടേക്കുന്ന വസ്ത്രം എടുത്തുകൊണ്ടു ദിയ പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ താഴേക്കു പോണു, ഭക്ഷണം ആയി കാണും. നീ വരുന്നുണ്ടോ?” കട്ടിലിൽ നഗ്നനായി കിടക്കുന്ന ആര്യനെ നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു.

“ചേച്ചി പോയ്ക്കോ ഞാൻ ഇപ്പ വരാം.”

ആര്യന്റെ ടോണിൽ എന്തോയൊരു വിഷമം ഉള്ളത് പോലെ തോന്നിയ ദിയ വാതിൽ തുറക്കാതെ അവിടെ തന്നെ നിന്നു.

“നിനക്ക് എന്തേലും എന്നോട് പറയാൻ ഉണ്ടോ?”

“ഇല്ല.”

“ഇല്ലേ?”

“പറഞ്ഞിട്ടും വലിയ കാര്യം ഒന്നും ഇല്ല.”

ആര്യൻ അത്ര സുഖത്തിൽ അല്ലായെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ദിയ, അവനെ ഒന്ന് സമാധാനിപ്പിക്കാനായിട്ട്, അവൻ കിടക്കുന്ന കട്ടിലിന്റെ വശത്തേക് നടന്നു. എന്നിട്ട് ബെഡിന്റെ അറ്റത്ത് ഇരുന്നിട്ട്, അവന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.

“എടാ. നിനക്ക് അറിയാലോ ഈ ലോകത്തു എനിക്ക് നീയും, നിനക്ക് ഞാനും മാത്രമേ ഒന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്ന രണ്ടു പേരായിട്ട് ഉള്ളു എന്ന്. നീ ചേച്ചിയോട് പറ. എന്താ കാര്യം?”

“നമ്മൾ എത്രെ നാൾ എന്ന് കരുതിയ ഇങ്ങനെ അച്ഛൻ പറയുന്നത് കേട്ടു, അയാളുടെ കളി പാവകളെ പൊളി ജീവിക്കാ…. സത്യം പറയാലോ എനിക്ക് മടുത്തു ഈ ജീ-”

അവൻ പറഞ്ഞു മുഴുവപ്പിക്കുന്നതിനു മുൻപ് അവൾ അവന്റെ വായ കൈക്കൊണ്ട് പൊത്തി.

“മതി. ബാക്കി നീ ഒന്നും പറയണ്ട. എനിക്ക് അത് ഊഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളു. നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. ഇങ്ങനെ അടിമകളെ പോലെ ഒതുങ്ങി ജീവിച്ചു മരിച്ചിട്ട് എന്താ കാര്യം?

നിനക്ക് അറിയുമോ ഞാൻ