Chapter Title : പാലഭിഷേകം [സൂര്യപുത്രൻ കർണൻ]

മുമ്പ് എടുത്തു വെച്ചതാ.”

ദിയയുടെ കാലുകൾ വിറച്ചു.

അവൾ ചുവരിൽ ചാരി.

“ആര്യ… അതവിടെ, വെച്ചേക്ക്… പ്ലീസ്…”

ആര്യൻ കത്തി കൈയിൽ തിരിച്ചു നോക്കി.

ദിയ മുന്നോട്ട് വന്നു.

അവൾ അവളുടെ കണ്ണീരു തുടച്ചു.

“ഡാ.

(അവൾ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.)

നീ ഇത് ചെയ്ത് ജയിലിൽ പോയാൽ, പ… പിന്നെ…. ഞാൻ, ജീ.. ജീ….. ജീവിച്ചിരിക്കില്ല.”

അത് കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണിൽ ഉണ്ണി വിടർന്നു, ഉള്ളിൽ നിന്നും ഒരു ഇറ്റ് കണ്ണീരു പുറത്തേക്ക് വന്നു.

അവൻ അവിളിലേക്കു അടുത്തു നിന്നു, എന്നിട്ട് കൈ പൊക്കി, കരച്ചിലിന് ശേഷം ചുവന്നു തുടുത്തു ആപ്പിൾ നിറത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന അവളുടെ കവളിൽ അവൻ കൈകൊണ്ട് മൃദുലമായി ഒന്ന് തടവി.

“എങ്കിൽ നീ പറ… എന്താ വഴി? നമ്മൾ ഇനി എങ്ങനെ ജീവിക്കും? നിന്നെ ഇനി അച്ഛൻ തൊടുമ്പോൾ ഞാൻ എങ്ങനെ നോക്കിനിൽക്കും? “

ദിയ കുറച്ചു മുന്നോട്ട് നീങ്ങി, ആര്യന്റെ അരികിലേക്കു. പക്ഷെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആര്യന്റെ മുഖത്തു നിന്ന് മാറിയില്ല.

അവന്റെ വിരൽ ഇപ്പോഴും അവളുടെ കവിളിൽ തടവുന്നുണ്ട്. മൃദുവായി, ഭയപ്പെടുത്താതെ, ഒരു കുഞ്ഞിനെ തഴുകുന്ന പോലെ.

ആ സ്പർശത്തിൽ ദിയയ്ക്ക് ഒരു വിറയൽ കയറി. അതുവരെ അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു വിറയൽ. ഭയമല്ല. കുറ്റബോധവും അല്ല. മറിച്ച്… ഒരു ആശ്വാസം. ഒരു തിരിച്ചറിവ്.

ആര്യൻ കവിളിൽ കൈ വെച്ചപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ സംഭവിച്ചത് പോലെ അവൾക് തോന്നി.

ഇതുവരെ അവൾ ആര്യനെ നോക്കിയിരുന്നത് സഹോദരനായിട്ടാണ്. താൻ സംരക്ഷിക്കേണ്ട ഒരു അനിയനെ പോലെ. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ, ഈ ഒരു നിമിഷത്തിൽ, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അവൾ കണ്ടത് സ്നേഹമാണ്. ഒരു ആൺകുട്ടിയുടെ സ്നേഹമല്ല. മറിച് ഒരു പുരുഷന്റെ സ്നേഹം. തനിക്ക് വേണ്ടി ലോകത്തെ മുഴുവൻ കത്തിച്ചു കളയാൻ തയ്യാറായ ഒരു പുരുഷന്റെ സ്നേഹം.

അവളുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ തുടിച്ചു.

ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു.

അവൾ ഒന്നും ചിന്തിച്ചില്ല.

ചിന്തിക്കാൻ സമയം കൊടുത്തില്ല.

ഒരു നിമിഷത്തെ പ്രേരണ.

ഒരു നിമിഷത്തെ ധൈര്യം.

പെട്ടെന്ന്.

കാൽ പാദം പൊക്കികൊണ്ട്, ദിയ മുന്നോട്ടാഞ്ഞു.

അവളുടെ ചെറിയ