Chapter Title : പാലക്കുന്നേലെ പെണ്ണുങ്ങൾ 4 [അന്നക്കുട്ടി]

കണ്ണിമ വെട്ടാതെ കാത്തിരുന്നാലേ വിടരുന്നത് അറിയാൻ പറ്റു....

അറുപത് വർഷത്തെ കൊണയൽ ജീവിതത്തിൽ ഔത പഠിച്ച പാഠമാണത്. തന്റെ മുന്നിൽ വന്നു പെട്ട ഒരു പെണ്ണിനേയും അയാൾ വെറുതേ വിട്ടിട്ടില്ല. കണ്ണുചിമ്മാതെ കൂടെ നടന്ന്  കൃത്യസമയത്ത് വളച്ച് കൂട്ടേൽ കേറ്റി അടപടലം പൂശീട്ടുണ്ട്. അതിന് ഏത് വഴിയും പോകാൻ അയാൾ തയാറായിരുന്നു. സ്വന്തം അപ്പൻ പാലക്കുന്നേൽ പാപ്പന്റെ വാറ്റ് ചാരായത്തിൽ വിഷം കലക്കി  ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് ഇല്ലാതാക്കി ഐശ്വര്യമായി  തുടങ്ങിയതാ ഔതേടെ  പണ്ണൽ പാരമ്പര്യം. അതൊരു പഴങ്കഥയാ. നല്ല കശുമാങ്ങാ വാറ്റിന്റെ മണവും വീര്യവുമുള്ള ഒരു പഴങ്കഥ.

പാലക്കുന്നേൽ പാപ്പനെന്ന ഔതേടെ തന്ത ഔതയേക്കാൾ വലിയ മുഴുത്ത  പൂറീമോനായിരുന്നു. ഒറ്റവാക്കിൽ പറഞ്ഞാൽ പിശാച്. നാടൊട്ടുക്കുള്ള പെണ്ണുങ്ങളേ മൊത്തോം പണ്ണാനായി  പാഞ്ഞ് നടക്കുന്ന പൂറീമോൻ . ആരേലും  എതിർത്താൽ പിന്നെ അടിയാൻമാരേ വച്ച് അവനേ  ഒക്കെ തല്ലി പഴുപ്പിച്ച്  പച്ച ജീവനോടെ  ഏലത്തിനും കാപ്പിക്കും വളമാക്കുന്ന കാമഭ്രാന്തനായ കരിങ്കാലൻ.  പക്ഷേ ഔതയോട് വല്ലാത്ത ഒരു സ്നേഹമായിരുന്നു അയാൾക്ക് . രണ്ട് പെൺമക്കൾക്ക് ശേഷം ഉണ്ടായ പൊന്നോമന പുത്രനായത് കൊണ്ട് തന്നേപ്പോലെ രാജാവായി ആ ഹൈറേഞ്ചിൽ അവൻ വാഴണമെന്ന് അയാൾക്ക് നിർബന്ധമായിരുന്നു.

ഏതാണ്ട് പത്ത് വയസ് തൊട്ട് ഔത  അപ്പനോടൊപ്പം  കാട് കേറും.  വെടിയിറച്ചിയും  കടിച്ച് പറിച്ച് ചാരായവും മോന്തി മോന്തി  മത്ത് കേറി  ഒരു ലെവലാകുമ്പോ  പെണ്ണിന്റെ ചൂരും പൂറിന്റെ രുചിയും ഒന്ന് വേറെയാണെന്ന് അയാൾ അവന് പറഞ്ഞ് കൊടുത്തു. കള്ള്മൂക്കുമ്പോ അപ്പൻ പറഞ്ഞ് തരുന്ന പെണ്ണിന്റെ തുടയിടുക്കിലെ  വിടവിൽ തുടങ്ങുന്ന സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെയും അത് കിട്ടാൻ അയാൾ നടത്തിയ വലിയ