Chapter Title : പൈനാപ്പിള്‍ കേയ്ക്ക് [Smitha]

മുണ്ടിനകത്തെ കുഞ്ഞ് മോഹനനെ നല്ല വെടിക്കാരനാക്കണ്ടേ? ഉന്നം തെറ്റാതെ നല്ല ഫോഴ്സില്‍ വെടിപൊട്ടിക്കുന്ന വേട്ടക്കാരന്‍...! എത്ര വലിയ പാറമടകണ്ടാലും ഇരുമ്പു കമ്പി അടിച്ചിറക്കി വെടിപൊട്ടിച്ച് പാറപിളര്‍ക്കുന്ന നല്ല കരുത്തന്‍ കമ്പിക്കാരനാക്കണ്ടേ?....വേണ്ടേ....? അത് കൊണ്ട് പതിയെ...സാവധാനം....മതി...." "പക്ഷെ എത്ര ദിവസവായി ജാനകി ഞാനിത് പിടിച്ച് വെച്ചിരിക്കുന്നു!" മോഹനന്‍ അരക്കെട്ടില്‍ അമര്‍ത്തിഞെക്കി. "എന്താ ചേട്ടാ ഇത് ഡോക്റ്റര്‍ അല്ലേ പറഞ്ഞെ, അല്‍പ്പം കൂടി ക്ഷമിച്ച് സഹിച്ച്....അങ്ങനെ വന്നാല്‍ ചേട്ടന് പഴയത് പോലെ..അതിനേക്കാള്‍ ഭയങ്കരമായി...അത് കൊണ്ടല്ലേ..." വിസമ്മതത്തോടെയാണെങ്കിലും മോഹനന്‍ ജാനകിയുടെ നേരെ നോക്കി തലകുലുക്കി. "മോഹനേട്ടാ...നോക്ക്...ഞാന്‍ ബ്ലൌസ് ഊരുവാ....എന്‍റെ ചുവന്ന ബ്രായില്‍ ഞെങ്ങിപ്പഴുത്ത് കിടക്കുന്ന മുഴുത്ത മൊല രണ്ടും കാണണ്ടേ ചേട്ടന്?" അവര്‍ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. അപ്പോള്‍ സാരി താഴേക്ക് വീണു. "ശ്യോ..ആണ്ടെ തൊടേം കുണ്ടീം പിന്നേം മറഞ്ഞു," നിരാശനായി മോഹനന്‍ പറഞ്ഞു. "തൊടേം കുണ്ടീം ഒക്കെ ഞാന്‍ പിന്നേം കാണിച്ച് തരാം ചേട്ടാ," അയാളുടെ നേരെ നോക്കി സാവധാനം കസവ് സാരിയഴിച്ച് മാറ്റിക്കൊണ്ട് അവള്‍ പറഞ്ഞു. "എന്തേരെ വേണേലും ഞാന്‍ കാണിച്ച് തരില്ലേ ചേട്ടാ എന്‍റെ തൊടേം കുണ്ടീം നല്ല പച്ചക്ക്...? കാണുമ്പം നല്ല ഇരുമ്പു കമ്പിപോലെ കുത്തിപ്പൊങ്ങി നിക്കണം കേട്ടോ ചേട്ടന്‍റെ കുണ്ണ....കുത്തിപ്പൊക്കി നിര്‍ത്തില്ലേ? ഇല്ലേ?" അയാളുടെ കണ്ണുകള്‍ കമദാഹത്താല്‍ ചുവന്നു. കണ്ണുകള്‍ മയങ്ങിയുണര്‍ന്നു.നെഞ്ചില്‍ തുടിപ്പും കിതപ്പുമുയര്‍ന്നു. ധമനികള്‍ ഭൈരവന്‍ തെയ്യത്തിന്‍റെ പ്രചണ്ഡതാണ്ഡവത്തിലെന്നപോലെ ഉയര്‍ന്നു തുടിച്ചു. "ഇനി..." ജാനകി മടിക്കുത്തില്‍ നിന്ന്‍ സാരി അഴിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "...ഇനി ഡോക്റ്റര്‍ പറഞ്ഞത് പോലെ ചേട്ടന്‍ കുണ്ണയില്‍ തൊടരുത്...മുണ്ട് അഴിക്ക് ....അഴിച്ച് തലയണേടെ അടുത്ത് മടക്കി വെക്ക്...എന്നിട്ട് തലയണ ക്രാസിമേല്‍