Chapter Title : പതറുന്ന പവിത്രത [Caraxes]

വീണ്ടും കൂടിയെന്ന രീതിയിൽ ഒരു തമാശയോടെ അവൻ ചോദിച്ചു.

“മ്മ്… ചിലപ്പോൾ വേണ്ടി വരും….” കള്ളച്ചിരിയോടെ ഒരു പുഞ്ചിരി തൂകി അവൾ മറുപടി നൽകി.

ഹുക്ക് പൂട്ടിയ ശേഷം അവൾ സജീവന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. എന്നിട്ട് അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പതുക്കെ ചാരി, മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു: “ഏട്ടന്റെ മുഖത്ത് എന്താ ഒരു വിഷമം? ഇന്നലത്തെ കാര്യം വല്ലതും ഓർത്തിട്ടാണോ?”

ഇന്നലെ രാത്രിയിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അരുണിമ ഓർമ്മിപ്പിച്ചപ്പോൾ അവന്റെയുള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞുപോയി. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് എട്ട് വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും, അരുണിമയൊന്ന് തൊടുമ്പോഴേക്കും അല്ലെങ്കിൽ അവളൊന്ന് പിടിച്ചു കുലുക്കുമ്പോഴേക്കും ശുക്ലം തെറിച്ചു പോകുന്ന ആ പഴയ ശീഘ്രസ്ഖലനക്കാരൻ തന്നെയാണ് താൻ എന്ന് ഓർത്ത് അവൻ സ്വയം ശപിച്ചു. കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലും അതുപോലെയൊരു അവസ്ഥ തന്നെയാണ് ഉണ്ടായത്. വികാരം മൂത്തു നിൽക്കുന്ന തന്റെ ഭാര്യയെ പൂർണ്ണമായി തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ കഴിയാത്ത ഒരു കഴിവില്ലാത്തവനാണോ താൻ എന്ന ചിന്തയിലാണ് അവനിപ്പോൾ.

“അത്… അത് പിന്നെ അമ്മു… എനിക്ക്… എനിക്ക് നിന്നോട്…” സജീവൻ വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ വിക്കി.

അരുണിമ പതുക്കെ അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. അവളുടെ വലിയ മുലകൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് അമർന്നു. “എനിക്കറിയാം ഏട്ടാ… പക്ഷെ എന്നെ സമ്മതിച്ചെടുത്തോളം എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ സ്നേഹം മാത്രം മതി.” അവൾ അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ ഒരു പുരുഷനെന്ന നിലയിൽ സജീവന്റെ നെഞ്ചിൽ കനലായിട്ടാണ് വീണത്.

“അല്ല അമ്മു… നീയൊരു പെണ്ണല്ലേ… നിനക്കും കാണില്ലേ… ഓരോ…” സജീവൻ അവളുടെ തുടകളിൽ കൈവെച്ചു പറഞ്ഞു. കറുത്ത ഷഡ്ഡിക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങി നിൽക്കുന്ന അവളുടെ ആ