Chapter Title : പതിവ്രത-2 (മാറുന്ന റുഖിയ)

നേരം മതി എല്ലാത്തിനും .
കുറെ ഒക്കെ ശമിപ്പിക്കാന്‍ ഒരു പെണ്ണ് വിചാരിച്ചാലും മതി ,
അതിനു പറയാമോ സ്ഥലമോ സമയമോ ഒന്നും പ്രശ്നമില്ല എന്നൊരു പാഠം കൂടെ ഇന്ന് ഞാന്‍ പഠിച്ചു .

ആശുപതിയില്‍ വരാന്തയില്‍ എത്തി ഉമ്മ പറഞ്ഞ നൂറ്റി ഒന്നാം മുറി അന്വേഷിച്ചു കണ്ടെത്തിയപ്പോള്‍ ഉമ്മ ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ലാതെ വാതിലും ചാരി ഞാന്‍ വരുനന്തും നോക്കി പുറത്തേക്കു നോക്കി നില്‍പ്പായിരുന്നു .

വയസ്സ് നളപത്തി രണ്ടായെങ്കിലും ഉമ്മ ഇപ്പോഴും പൂര്‍ണ്ണ ആരോഗ്യവതിയും സുന്ദരിയും ആണ് .
മാസ്കിയും ഇട്ടു മുലയും ഉന്തി പുറത്തേക്ക് നില്‍ക്കുന്ന ആ നില്‍പ്പ്
എന്നെ എന്തോ വല്ലാതെ രസിപ്പിച്ചു .
ഇന്നലെ മുതല്‍ ഞാന്‍ ഇങ്ങനെ ഒന്നും ചിന്തിക്കാറില്ല ..
ഇന്ന് ഞാന്‍ ആരെ കണ്ടാലും നോക്കുന്നത് അവരുടെ ശരീര ഘടനയാണ് .
ഇപ്പോഴത്തെ ബസ്‌ യാത്രയോട് കൂടി ആണും പെണ്ണും ഒരുപോലെ എന്നെ മതത് പിടിപ്പിക്കുന്നു .
എന്താ ഉമ്മ സുഖമില്ലാതെ പുറത്തു വന്നു നില്‍ക്കുന്നത് .

ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല മോളെ .
ആ കുഞോന്റെ പണിയാ ..
ഡോക്ടര്‍ പൊയ്ക്കൊള്ളാന്‍ പറഞ്ഞതാ ..
പക്ഷെ അവന്‍ സമ്മതിച്ചില്ല .
കണ്ടോ .. നീ ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ലാതെ ഇങ്ങു എത്തിയില്ലേ .
ഇനി പേടി ഒക്കെ മാറ്റണം ..പതുക്കെ ..
കേട്ടോ ... ഉമ്മ ചിരിച്ചു .
ഇങ്ങനെ ഒരവസരം തന്നതിനു പുറമേ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മനസ്സില്‍ ഉമ്മായൊടു ഒരായിരം നന്ദി പറയുക ആയിരുന്നു അപ്പോള്‍ ..

അപ്പോഴാണ്‌ ഞാന്‍ രണ്ടു റൂം അപ്പുറത്ത് നിന്ന്
ഒരാള്‍ ഉമ്മയെ കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കുന്നത് ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചത് .
ഉമ്മ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല .
ഞാന്‍ ആ റൂമിന്റെ നമ്പര്‍ എത്ര ആണെന്ന് നോക്കി .
ഓ .. അത് രോഗികളുടെ റൂം അല്ല
സ്റ്റാഫ്‌ തന്നെയാണ് നോക്കി വെള്ളം ഇറക്കി കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് .
ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടാവണം അയാള്‍ നോട്ടം പിന്‍ വലിച്ചു അറിയാത്ത പോലെ നിന്ന് .

ഇപ്പൊ എങ്ങിനെ ഉണ്ട് ഉമ്മ ? ഞാന്‍ ആരാഞ്ഞു