Chapter Title : പീലി വിടർത്തിയാടുന്ന മയിലുകൾ [സ്പൾബർ]

എന്നവന് തോന്നി. ഷീബ എന്ന പേരോർത്താൽ പോലും ഹൃദയം കുതിച്ച് തുള്ളുകയാണ്. ഇത് എവിടെച്ചെന്നവസാനിക്കുമോ… എന്തോ…

“ആ… എന്താ മോളേ കാര്യം…?.
ഈ സമയത്തെന്തിനാ വിളിച്ചത്…?”

അവൻ സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു. അതു കേട്ട നിഖിലക്ക് ചൊറിഞ്ഞു കയറി. ഈ അസമയത്ത്, അതും തന്നെപ്പോലെ സുന്ദരിയായ ഒരു പെൺകുട്ടി അങ്ങോട്ട് വിളിച്ചിട്ട് ഇയാളെന്താ,ലാളിക്കുകയാണോ?

“അത്..വീടിൻ്റെ കാര്യം..’’

“അതെല്ലാം ഞാൻ അമ്മയോട് പറഞ്ഞതാണല്ലോ…. മോളെന്തിനാ വിളിച്ചത്? അത് പറ…”

നിഖിലക്ക് വീണ്ടും കലിപ്പായി. ഇയാളിതെന്ത് മനുഷ്യനാ… അയാളല്ലേ ഇനി ബാക്കി പറയേണ്ടത്… ഈ പതിനൊന്നാം മണി നേരത്ത് ഒരു പെൺകുട്ടി ഫോൺ വിളിച്ചാൽ ഒരാണിന് എന്തെല്ലാം പറയാനുണ്ടാകും. ഇനി താൻ തന്നെ എല്ലാം പറയേണ്ടി വരും.

“അത്… ഇച്ചായാ..ഞാൻ… വിളിച്ചത്….”

“മോളെന്നെ ഇച്ചായാ… എന്നൊന്നും വിളിക്കേണ്ട… ഒന്നുകിൽ ബെന്നിച്ചൻ… അല്ലെങ്കിൽ ചേട്ടൻ… അത് മതി….”

നിഖില നുള്ളിപ്പെറുക്കി പറയുന്നതിനിടെ ബെന്നി ചെറിയൊരു നീരസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ഇത് താൻ വാചാരിച്ച റൂട്ടിലല്ല പോകുന്നതെന്ന് അവൾക്ക് മനസിലായി.
അയാളിപ്പഴും തന്നെ കൊച്ചുകുട്ടിയായിട്ടിണ് കാണുന്നത്. ഇനി തന്റെ മുലയും, ചന്തിയുമൊക്കെ കാണിച്ച് കൊടുക്കേണ്ടിവരുമോ, താൻ വലുതായെന്ന് അറിയിക്കാൻ?

“ അമ്മു കാര്യം പറഞ്ഞില്ല…?”

ബെന്നിചോദിച്ചു.

“അതേയ്… ചേട്ടാ… ഞാൻ അമ്മ പറഞ്ഞിട്ട് തന്നെയാ വിളിക്കുന്നത്…”

“അമ്മ,.. മോളോടെന്തിനാ വിളിപ്പിക്കുന്നത്?
അമ്മക്ക് നേരിട്ട് വിളിച്ചൂടെ ?..”

“അമ്മക്ക് ചേട്ടനോട് പറയാൻ കഴിയില്ലെന്ന്… അതാ എന്നോട് വിളിച്ച് സംസാരിക്കാൻ പറഞ്ഞത്…”

“ശരി… അമ്മൂനെന്താ എന്നോട് പറയാനുള്ളത്…?”

അയാളുടെ സ്വരത്തിൽ ഇപ്പഴും തന്നോട് ചെറിയ വാൽസല്യമാണെന്ന് നിഖിലക്ക് തോന്നി. ഇയാളെ എങ്ങിനെയെന്ന് കരക്കടുപ്പിക്കും ?

“അത് ചേട്ടാ… വീടിൻ്റെ കാര്യം തന്നെയാണ് പറയാനുള്ളത്…”

“അയ്യോ… അമ്മൂൻ്റെ വീടിനെന്തു പറ്റി…”

നിഖിലക്ക് പെരുവിരലിൽ നിന്നും ദേഷ്യം ഇരച്ചുകയറി. ചെറിയ കുട്ടികളെ കൊഞ്ചിക്കുന്നത് പോലെയാണയാൾ സംസാരിക്കുന്നത്. ഇയാളിതെന്ത് മനുഷ്യനാണ്.

“എൻ്റെ വീടിനൊന്നും പറ്റിയിട്ടില്ല. നിങ്ങൾക്ക് കുറച്ച് പൈസ