Chapter Title : പീലി വിടർത്തിയാടുന്ന മയിലുകൾ 4 [സ്പൾബർ]

വണ്ടി ഓരം ചേർത്ത് നിർത്തി. പിന്നെ ഷീബയുടെ കൈ പിടിച്ച് വലിച്ച് തൻ്റെ നെഞ്ചിലേക്കിട്ട് വാരിപ്പുണർന്നു. അതോടെ ഷീബ ഹൃദയം പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ഒരുപാട് കാലം നെഞ്ചിലടക്കി വെച്ച എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും അവൾ കരഞ്ഞു തീർത്തു. ബെന്നി ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവളെ തലോടി ആശ്വസിപ്പിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു.
എത്ര കരഞ്ഞിട്ടും ഷീബക്ക് മതിയായില്ല.
അവൾ വാവിട്ട് നിലവിളിച്ചും, ഏങ്ങലിടിച്ച് കരഞ്ഞും അവൻ്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖംപൂഴ്തി.
ബെന്നി അവളെ ശല്യപ്പെടുത്തിയുമില്ല. അവളെ മാറോടണച്ചു പിടിച്ചു. അവളും ഇനിയൊരാൾക്കും ബെന്നിയെ വിട്ടുകൊടുക്കില്ലെന്ന പോലെ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നു.
പതിയെപ്പതിയെ അവളുടെ കരച്ചിൽ ഒരു തേങ്ങലായി മാറി. കുറച്ച് നേരം കൂടി തേങ്ങിക്കൊണ്ട് അവൻ്റ നെഞ്ചിൽ കിടന്നു.
പിന്നെ പതിയെ മുഖമുയർത്തി നിറഞ്ഞ് ചുവന്ന കണ്ണുകളോടെ ബെന്നിയെ നോക്കി മനോഹരമായൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഭംഗിയുള്ള പുഞ്ചിരി ഇതാണെന്ന് ബെന്നിക്ക് തോന്നി.
അപ്പോഴാണ് ഷീബ ശ്രദ്ധിച്ചത്. ഇച്ചായൻ്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ് കവിളിലൂടെ കണ്ണീർ ഒഴുകിയിറങ്ങുന്നു. അതവൾക്ക് സഹിക്കാനായില്ല.
നനഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ അവൾ ചോദിച്ചു.

“ ഇച്ചായൻ..എൻ്റെ ഇച്ചായൻ കരഞ്ഞോ…?
എന്തിനാ പൊന്നേ എൻ്റിച്ചായൻ കരഞ്ഞത്..? എൻ്റിച്ചായനെ ഞാൻ കരയിച്ചു…”

അവൾ സീറ്റിൽ നിന്നുയർന്ന് മുഖമുയർത്തി അവൻ്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് ഒലിച്ചിറങ്ങിയ കണ്ണീർ നാവ് കൊണ്ട് നക്കിയെടുത്തു. പിന്നെ സീറ്റിലേക്കിരുന്നു. ബെന്നിയുടെ മുഖത്ത് തന്നെയായിരുന്നു അവളുടെ കണ്ണുകൾ.
വിറക്കുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ അവൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

“ഇച്ചായാ… എന്തിനാ ഇച്ചായൻ കരഞ്ഞത്… എനിക്കത് സഹിക്കാൻ കഴിയില്ല ഇച്ചായാ…”

“ഞാൻ കരഞ്ഞിട്ടൊന്നുമില്ലെടീ…
എൻ്റെ കണ്ണൊന്ന് നിറഞ്ഞു. അത്രയേയുള്ളൂ…നീ കരയുമ്പോൾ പിന്നെ എനിക്ക് സങ്കടം വരില്ലേ..?”

അത് കേട്ട