Chapter Title : പേരില്ലാത്ത സ്വപ്നങ്ങളിൽ ലയിച്ചു 2.6 [Malini Krishnan]

മുറിയിലേക്ക് പോയി. വാതിൽ തുറന്നതും ആ മുറി കാലിയായിരുന്നു. അയാൾ അപ്പൊ തന്നെ റാഷികയുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി, ഇവിടെ ഇല്ലെന്ക്കിൽ അവിടെ ഉണ്ടാവും എന്ന് അയാൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. വിചാരിച്ച പോലെ തന്നെ രണ്ട് പേരും അവിടെ തന്നെ കിടന്ന് ഉറങ്ങുക ആയിരുന്നു.

പതിയെ അവരുടെ അച്ഛൻ ആഷികയുടെ അടുത്ത് വന്ന് ആ ബെഡിൽ ഇരുന്നു. അവളുടെ കവിൾ അടി കൊണ്ട് വീങ്ങിയിരുന്നു, അയാൾ അത് മെല്ലെ തലോടി.

"മോളെ... മോളെ" അച്ഛൻ വിളിച്ചു. അവൾ പതിയെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു, അച്ഛനെ കണ്ടതും അവൾ ബെഡിൽ എണീറ്റ് ഇരുന്നു, അച്ഛന്റെ മുഖത്ത് അവൾ നോക്കിയില്ല.

"മോൾ അച്ഛനോട് ക്ഷെമിക്കണം... ഞാൻ അപ്പോഴത്തെ ദേഷ്യത്തിൽ ചെയ്ത് പോയതാണ്, മോൾ അതങ്ങ് മറന്നെർ" അച്ഛൻ പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു, സങ്കടത്താൽ ചുണ്ടുകൾ ചുളിഞ്ഞു.

"വേദന ഉണ്ടോ മോളെ" കവിളിൽ തൊട്ട് കൊണ്ട് അച്ഛൻ ചോദിച്ചു.

"ശ്ഹ്..." അടികൊണ്ട സ്ഥലത്ത് അവൾക്ക് നീറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പെട്ടന് അച്ഛനെ കെട്ടിപിടിച്ചു, കണ്ണുകളിൽ നിന്നും വെള്ളം ഒഴുക്കി വരാൻ തുടങ്ങി.

"സോറി അച്ഛാ... ഞാൻ ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ ഓരോന്ന്" അവൾ പറഞ്ഞു.

"സാരമില്ല മോളെ... വിട്ടേക്ക്. മോൾ ഇനി ഉറങ്ങിക്കോ" എന്നും പറഞ്ഞ് അച്ഛൻ അവിടെ നിന്നും പോയി.

"ഒച്ചയുണ്ടാകാതെ ഇരിക്കട, ഞാൻ ഉറങ്ങട്ടെ" എന്നും പറഞ്ഞ് റാഷിക ബെഡിൽ കെട്ടിപിടിക്കാൻ ആയി എന്തേലും കിട്ടാൻ വേണ്ടി അവളുടെ കൈ പരതി. ആഷിക വേഗം ഒരു പില്ലോ എടുത്ത് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വെച്ചു. ഇനി എങ്കിലും ഇങ്ങോട്ടേക്ക് വരാതെ അതും പിടിച്ച് കിടന്നോളും എന്ന് ചെറിയ ശബദൽ പറഞ്ഞ ശേഷം ആഷികയും കിടന്നു.

അടുത്ത ദിവസം പുറത്ത് പോയി ചെയ്യണ്ട പണികൾ എല്ലാം ചെയ്ത് വൈകുന്നേരം ആഷിക തിരിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് എത്തി. രാശികയുമായി കുറച്ച് കാര്യം പറഞ്ഞോടിരുന്ന ശേഷം...

"എന്താടി ഇത്ര ചെറിയ ഒരു സഹായം ചെയ്ത് തരാൻ പറ്റിലെ നിനക്ക്" റാഷിക ചോദിച്ചു.

"ഇതിനൊന്നും ഞാൻ കൂട്ട് നിൽക്കില്ല. രാത്രി ഒറ്റക്ക് ഒരു പയ്യന്റെ കൂടെ കറങ്ങാൻ പോവേ" ഞെട്ടലോടെ ആഷിക ചോദിച്ചു.

"ഏതോ പയ്യൻ ഒന്നും അല്ലാലോ, എന്റെ ചെക്കൻ അല്ലെ" ചുരിദാർ ഷോൾ വിരലിൽ ചുറ്റി കൊണ്ട് നാണിച്ച് റാഷിക പറഞ്ഞു.

"അയ്യാ... ശെരി ശെരി, നീ എങ്കിലും ഹാപ്പി ആയി ഇരി. ഞാൻ എന്തെല്ലാം ഒക്കെ ചെയ്യാം. പക്ഷെ രാവിലെ