Chapter Title : പെരുന്നാൾ രാവ് [KKWriter 2024] [Revised and Extended Edition]

കലി കയറി. അവന്റെ കറക്കം നടക്കില്ല. അത് തന്നെ കാരണം.

”ഉമ്മാ ഇക്കുറി പെരുന്നാൾ രാവിന് ഞങ്ങൾ പലതും പ്ലാൻ ചെയ്തതാണ്‌.”
”എന്ത്?”

”രാത്രി ടൗണിൽ പോകണം, പടക്കം പൊട്ടിക്കണം, അങ്ങനെ പലതും.”
”തറവാട്ടിൽ പോയാൽ എല്ലാം നടക്കും.”
“അതന്നെ പറയുന്നത് പോകണ്ട എന്ന്.”

“ഉപ്പ പറയുന്നത് അനുസരിക്കാനെ എനിക്ക് കഴിയൂ. ഇപ്പൊ നീയും അനുസരിക്ക്.”
“വേണ്ടുമ്മാ.. പ്ലീസ്.. എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു നോക്ക് ഉപ്പാട്.”

“ഉപ്പ ഇങ്ങോട്ട് പറയുന്നത് കേൾക്കുക. അതാ മൂപ്പർക്ക് ഇഷ്ടം. നീ പോയി കിടക്കാൻ നോക്ക്.”

“എന്നാ ഒരു സഹായം ചെയ്യുമോ?”
“മ് എന്താ?”
”എന്ത് പറഞ്ഞാലും കേൾക്കുമോ?”
”അങ്ങനെ എന്തും കേൾക്കില്ല. എന്റെ മോൻ പറയ്.”

“നമുക്ക് തറവാട്ടിൽ പോയാൽ, ഉമ്മറത്തെ മുറി എടുക്കാം.”

പെരുന്നാളിന് തറവാട്ടിൽ പോയാൽ ഷാനുവിന്റെ കൂടെയാകും കിടത്തം. കാരണം എല്ലാവരും വന്നാൽ അകത്തെ മുറിയെല്ലാം ഫുൾ ആകും.

”അതെന്തിനാടാ?”
“എന്നാ എനിക്ക് ഉപ്പൂപ്പ കാണാതെ പോയിട്ട് വരാലോ?”
“അയ്യട, നല്ല പൂതി! ഞാനിതിനൊക്കെ കൂട്ടു നിക്കണം അല്ലെ?”
”എന്തുമ്മാ… പെരുന്നാൾ ആയിട്ട് പോലും പുറത്തേക്ക് അയക്കാതെ… കഷ്ടം ഉണ്ട് ട്ടാ.”

പോത്ത് പോലെ ആയ ചെക്കൻ തന്റെ മുന്നിലിരുന്ന് കെഞ്ചുന്നത് കണ്ടിട്ട് അവൾക്ക് ചിരി വന്നു.

“ഇനിയും ഉണ്ട് മൂന്ന് ദിവസം. നമുക്ക് ആലോചിക്കാം മോൻ പൊയി കിടന്നാട്ടെ ഇപ്പൊ”

സന്തോഷം കൊണ്ട് ഷാനു എണീറ്റ് ഉമ്മയെ കെട്ടിപിടിച്ചൊരു മുത്തം കൊടുത്തു. എന്നിട്ടവൻ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയി തലേന്ന് പ്രഭാകരേട്ടൻ കാട്ടി കൂട്ടിയ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്ത് അവളും ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു.

ഇത്ത വരാൻ കണ്ട നേരം. രണ്ടു ദിവസം പോയത് രണ്ട് കൊല്ലം പോലെ ആയിരുന്നു അവൾക്ക്.

”ഷാഹിന, നാളെ രാവിലെ തന്നെ പോകണം നമുക്ക്.”
അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങൾ കഴുകി വെക്കുക ആയിരുന്ന അവൾ സുഹറാത്താനെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി
”ഉച്ചക്ക് ശേഷം പോയാൽ പോരെ?”

”പിടിപ്പതു പണി കാണും അവിടെ നമുക്ക്. കാലത്ത് തന്നെ പോകാം?”
“ആയിക്കോട്ടെ.”

നാളെ പെരുന്നാൾ രാവ്. മറ്റന്നാൾ പെരുന്നാൾ. അന്ന് വൈകീട്ട് തന്നെ ഇങ്ങോട്ട് പോരണം. വർഷങ്ങൾ കാത്തിരുന്നിട്ടും ഇത്രയും