Chapter Title : പെരുന്നാൾ രാവ് [KKWriter 2024] [Revised and Extended Edition]

അവൻ പണ്ണുന്നത്. ഒരുദിവസം പോലും മകനില്ലാതെ ഉമ്മാക്ക് ഉറങ്ങാൻ പറ്റില്ല. അവളുടെ ആവേശം കൂടി.

“ഉമ്മാ, ങ്ങടെ കന്ത് പുറത്തേയ്ക്ക് ചാടിയിരിക്കണ്‌. അതോണ്ട് ചപ്പി വലിക്കാൻ നല്ല സുഖോണ്ട്.”

“ആറാം മാസം ആകുമ്പോഴേയ്ക്കും അങ്ങനെയാണ്‌ ഷാനൂ... വയറ്‌ കൂടുമ്പോൾ കന്തും പൂറും കൂടുതൽ പുറത്തേയ്ക്കു വരും. പ്രസവം കഴിഞ്ഞ് പതിയെപ്പതിയെ പഴയപോലെയാകും.”

“ഇതു നല്ല ഭംഗീണ്ടുമ്മാ... ഞാൻ ഇവിടെ ഒന്ന് ഉമ്മവെക്കട്ടെ. ഉമ്മ്മ്മ...”

“ഉമ്മ്മ്മ... എന്റെ പൊന്നുമോന്‌…”

“ഇങ്ങടെ മുലേം നല്ല ഭംഗീണ്ട് ഉമ്മാ…ഉരുണ്ട് വീർത്ത് നല്ല കാപ്പിപ്പൊടിനിറമുണ്ട് മൊലക്കണ്ണിന്‌. കുറേശെ പാൽ തുള്ളി വരണുണ്ട്.” അവൻ തലപൊക്കി നാവുനീട്ടി മുലക്കണ്ണിൽ ഒന്ന് നക്കി. ഷാഹിനായുടെ ഉടലാകെ ഒന്ന് വിറച്ചു.

“നീയ് ണ്ടായപ്പോളും ഇങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്ന്, ഷാനൂ...”

“ങ്ങള്‌ ഇങ്ങനെ മോളീക്കേറി ആട്ടിയാൽ നമ്മടെ കുഞ്ഞിന്‌ വല്ല കുഴപ്പോമ്മ് ഉണ്ടോ ഉമ്മാ?”

“ഇല്ലെട മോനൂ... പേടിയ്ക്കണ്ട ന്റെ പുതിയ വാപ്പേ… നമ്മടെ കുഞ്ഞിന്‌ ഒരു കൊഴപ്പോം പറ്റില്ല. ഹ ഹ ഹ.”

“ഉമ്മാ ഇങ്ങടെ ചിരി കാണുമ്പം എനിക്ക് കൂടുതൽ കമ്പിയാവണ്‌.”

“അത് ന്റെ മോന്‌ എന്നോട് പ്രേമായോണ്ടാണ്‌.”

“ആണുമ്മാ. എനക്ക് ങ്ങളോട് പ്രേമാണ്‌! അസ്ഥിയേപ്പിടിച്ച പ്രേമം!”

“ആഹ്ഹ് എനക്ക് എന്റെ മോൻ ഷാനൂനോടും അങ്ങനെ തന്നെയാടാ കുട്ടാ. ങ്.. മ്മ്.. ങ്.. ങ്..”

***

സമയമായപ്പോൾ ആശുപത്രിയിൽ…

“ഷാഹിനാടെ ആൾ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ?”

“ഉണ്ട്. ഞാൻ ഷഹിനാടെ ഇത്താത്തേണ്‌. ഇതു ഷഹിനാടെ മോൻ. ഇതു വാപ്പാ.”

“ദാ... ഷാഹിനാടെ കുട്ടി. മോളാണ്‌.”

“ന്റെ റബ്ബേ.. അൽഹംദുലില്ല. ഷാഹിനാക്ക് കൊഴപ്പോന്നും ഇല്ലല്ലോ?”

“ഇല്ല. നോർമൽ ആയിരുന്നു. ഉടനെ റൂമിലേയ്ക്ക് മാറ്റും.”

“മോളെ ഞാനൊന്ന് കാണട്ടെ വല്ല്യുമ്മാ?”

“ദാ ഡാ... നിന്നേപ്പോലെ തന്നേണ്ട്, നിന്റെനിയത്തി.”

“ഞാനൊന്ന് എടുത്തോട്ടേ?”

“പിന്നെന്താ. പൊന്നാങ്ങള എടുത്തോ. നിന്റെയല്ലേ.”

“മോളേ... ഉമ്മ്മ്മ. ”

“അവൻ കുഞ്ഞിനെ സ്വന്താക്കിക്കഴിഞ്ഞു. അല്ലേ വാപ്പാ. ഹ ഹ ഹ”

“അതേ, ഇവളേ എന്റെ സ്വന്താ... ഉമ്മ്മ്മ.”

“നീയെടുത്തോടാ കുട്ടാ. നിന്റെ മാത്രാ.”

***

ഒരാഴ്ചകഴിഞ്ഞ് കുഞ്ഞും, ഷാഹിനായും, ഷാനുവും വീട്ടിലെത്തി. കുറച്ചു ദിവസം വാപ്പായും സുഹറാത്തയും അവിടെ തങ്ങി. തറവാട്ടിൽ