Chapter Title : പൊന്നിൽ വിളഞ്ഞ പെണ്ണ് [ഏകൻ]

ഞങ്ങളെ പിടിച്ചു സ്റ്റേഷനിൽ കൊണ്ട് പോയി. എന്നാൽ അവിടുന്ന് ഞാൻ എന്റെ ഇക്കയോടൊപ്പം പോകണം എന്ന് തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. പോലിസ് എന്നെ ഇക്കയോടൊപ്പം പറഞ്ഞു വിട്ടു. പോലിസ് സ്റ്റേഷനിൽ വെച്ച് തന്നെ ഇക്ക എന്റെ കഴുത്തിൽ മിന്നു കെട്ടി.

ഉമ്മ കുറേ കരഞ്ഞു. ഉപ്പയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞെങ്കിലും ഉപ്പ കരഞ്ഞില്ല.

ഇനി ഇങ്ങനെ ഒരു മക്കൾ ഞങ്ങൾക്ക് ഇല്ലെന്ന് പറഞ്ഞു ഉപ്പയും ഉമ്മയും എന്നെ അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയി. ഇനി ഒരിക്കലും അവരെ അന്വേഷിച്ചു അവിടെ ചെന്ന് പോകെരുത് എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടാണ് അവർ പോയത്..

പിന്നെ ഞങ്ങൾ അവിടെ നിന്നും ഈ നാട്ടിലേക്ക് വന്നു. ഇവിടെ വാടകയ്ക്ക് ഒരു വീട് എടുത്തു. അപ്പോഴേക്കും കൈയിൽ ഉള്ള കാശ് മുഴുവൻ തീർന്നു. അതുകൊണ്ട് ഇക്കയ്ക്ക് പുതിയ ഒരു ഓട്ടോ വാങ്ങാൻ പറ്റിയില്ല. അതുകൊണ്ട് വാടകയ്ക്ക് ഓട്ടോ എടുത്ത് ഒടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഓട്ടോ വാടകയും പെട്രോളും, വീട്ടു സാധനങ്ങളും ചിലവുകളും , മറ്റ് എല്ലാ ചിലവുകളും കഴിയുമ്പോഴേക്കും വരുമാനം മുഴുവൻ തീരും.

എന്നാലും ഇക്ക എന്നെ ഒരു ജോലിക്കും അയച്ചില്ല. ഒരു പക്ഷെ ഇക്കയ്ക്ക് പേടി ആയിരിക്കും ഞാൻ ഇക്കയെ ഉപേക്ഷിച്ചു തിരിച്ചു പോകുമോ എന്ന്.

ഇക്ക രാവിലെ മുതൽ രാത്രിയിൽ വരെ ഓട്ടോ ഒടിക്കാൻ തുടങ്ങി. എങ്കിലും എന്നോട് നല്ല സ്നേഹം ആയിരുന്നു. ഇക്കയെകൊണ്ട് കഴിയുന്നതാണെങ്കിൽ

എന്തും വാങ്ങി തരും. എന്നാൽ ഇക്ക എന്നെ പുറത്ത് അങ്ങനെ എവിടേയും കൊണ്ട് പോയില്ല.

എനിക്ക് ഒരു കുഞ്ഞ് വേണം എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചപോലെ എനിക്ക് വിശേഷം ആയി.

ഞാൻ എനിക്ക് വിശേഷം ആയപ്പോൾ അത് ഇക്കയോട് പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ഇക്ക അതിന് സമ്മതിച്ചില്ല.

ഇപ്പോൾ ഒരു കുഞ്ഞിനെ വേണ്ട എന്ന് ഇക്ക പറഞ്ഞു. അത് കേട്ട് ഞാൻ കുറേ കരഞ്ഞു. ഇക്കയുടെ കാല് പിടിച്ചു കരഞ്ഞു പറഞ്ഞിട്ടും ഇക്ക കേട്ടില്ല. ഇക്ക എന്നെകൊണ്ട് എന്റെ കുഞ്ഞിനെ

കളയിച്ചു. എനിക്ക് അന്ന് ആദ്യമായി ഇക്കയോട് വെറുപ്പ് തോന്നി. പാവം എന്റെ കുഞ്ഞ് എന്റെ കുഞ്ഞ് "

അത്രയും പറഞ്ഞു റസിയ