Chapter Title : പൊന്നിൽ വിളഞ്ഞ പെണ്ണ് [ഏകൻ]

ഞാൻ ഇത് ചെയ്തത്. പ്ലീസ് സാറേ എന്നെ വെറുതെ വിടണം."

" വെറുതെ വിടാനോ.?

പത്തു പവൻ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ എത്ര വിലയാണെന്ന് അറിയാമോ നിനക്ക്? " ജോയൽ റസിയയോട് ചോദിച്ചു.

"എന്റെ സാറേ അതൊന്നും എനിക്ക് അറിയില്ല. എന്റെ ഭർത്താവിനെ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി ഞാൻ ചെയ്തു പോയതാ. ?" റസിയ പറഞ്ഞു.

അത് കേട്ടപ്പോൾ ജോയലിന് എന്തോപോലെ തോന്നി. ജോയൽ പറഞ്ഞു.

" ഭർത്താവിന് എന്താ പറ്റിയത്? വല്ല അസുഖവും ആണോ.? ആണെങ്കിൽ ചികിത്സയുടെ പണം തന്നു ഞാൻ സഹായിക്കാം. അതിന് ഇനി ഒരിക്കലും കാക്കാൻ ഇറങ്ങരുത്.. പക്ഷെ സത്യം പറയണം. സത്യമേ പറയാവൂ."

അതും പറഞ്ഞു ജോയൽ അവളെ പിടിച്ചു എഴുന്നേൽപ്പിച്ച് നിർത്തി. പിന്നെ അവിടെയുള്ള കസേരയിൽ കൊണ്ടുപോയി ഇരുത്തി. എന്നിട്ട് അവളോട് വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

"പറ ഭർത്താവിന് എന്താ പറ്റിയത്...? എന്താ അസുഖം.? എന്നിട്ട് ഭർത്താവ് എവിടെയാ ഉള്ളത്."

"സാറെ ഇതൊന്നും വിശ്വസിക്കരുത്. ഇതൊക്കെ ഇവളുമാരുടെ സ്ഥിരം അടവാണ്. പിടിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ ഭർത്താവിന് സുഖമില്ലാത്തതു കൊണ്ടാണ്, അല്ലെങ്കിൽ അച്ഛന് അസുഖം ആയത് കൊണ്ടാണ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു രക്ഷപ്പെടുന്നത്. ഇവളൊക്കെ പഠിച്ച കള്ളികൾ ആണ് . " ജോണി പറഞ്ഞു.

അത് കേട്ടു ജോയൽ റസിയയോട് ചോദിച്ചു.

"ആണോ..? അങ്ങനെ ആണോ.? എന്നാൽ ഞാൻ തന്നെ പോലീസിൽ വിളിക്കാം."

"അയ്യോ! അല്ല സാറെ. അങ്ങനെ ഒന്നും അല്ല. ഞാൻ ഒരു കള്ളിയല്ല. ഞാൻ ഇതുവരേയും ആരുടേയും ഒന്നും കാക്കാൻ പോയിട്ടില്ല. കട്ടിട്ടില്ല. ഇനി കക്കുകയും ഇല്ല. ഇത് എന്റെ ഗതികേട് കൊണ്ട് മാത്രം ചെയ്തു പോയതാ സാറെ.. പോലീസിൽ ഒന്നും വിളിക്കല്ലേ സാറെ. എന്നെ പോലീസിൽ ഏൽപ്പിക്കല്ലേ സാറേ. " റസിയ കരഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെ പറഞ്ഞു.

"എന്നാൽ നീ കരയാതെ സത്യം പറ. നീ എന്തിനാ ഇത് ചെയ്തത്. എന്താ നിന്റെ ഭർത്താവിന് അസുഖം..? " ജോയൽ ചോദിച്ചു.

"അത് . അത്.. ഇക്കാക്ക് അസുഖം ഒന്നും ഇല്ല സാറെ." റസിയ പറഞ്ഞു.

"ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ സാറെ. ഇവളൊക്കെ കള്ളികൾ ആണ്. ഇവളെ ഒന്നും വിശ്വസിക്കാൻ കൊള്ളില്ല. സാർ പോലീസിൽ വിളിക്ക്." ജോണി വീണ്ടും പറഞ്ഞു.

ജോയൽ റസിയയെ നോക്കി കൊണ്ട് ഫോൺ എടുത്തു. എന്നിട്ട് ചോദിച്ചു

"ഞാൻ പോലീസിൽ വിളിക്കണോ.., അതോ നീ സത്യം പറയുന്നോ..?"

"പറയാം സാറെ. ഞാൻ സത്യം പറയാം. പക്ഷെ സാർ എന്നെ രക്ഷിക്കണം,