Chapter Title : പൊന്നിൽ വിളഞ്ഞ പെണ്ണ് [ഏകൻ]

മതി. ഈ വാക്ക് മതി. . അതുകൊണ്ട് നിനക്ക് ഒരു പ്രശ്നവും ഉണ്ടാകാതെ ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം. നീ ഒരിക്കലും കരയേണ്ടി വരില്ല. അത് ഞാൻ ഉറപ്പ് തരാം."

അത് കേട്ട് റസിയ ജോയലിനെ നോക്കി.

"അതേയെടി പെണ്ണേ. എനിക്ക് ഈ പെണ്ണിനെ വേണം. ഈ പെണ്ണിനെ അറിയണം . അനുഭവിക്കണം. ആസ്വദിക്കണം. അതോടൊപ്പം ഈ മൊഞ്ചത്തി ഇതുവരെ അറിയാത്ത എല്ലാ സുഖവും ഈ മൊഞ്ചത്തിയെ എനിക്ക് അറിയിക്കണം. അതൊക്കെ

നിന്റെ ഇക്കയുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് തന്നെ നീ അറിയണം. നിന്നെ എനിക്ക് നിന്റെ ഇക്കയുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് എല്ലാം അറിയിക്കണം. നിന്റെ ഇക്ക അതൊക്കെ കാണണം. നീ അനുഭവിക്കുന്ന സുഖം നിന്റെ ഇക്ക കാണണം. .അതിനൊക്കെ നിനക്ക് സമ്മതമല്ലേ..? "

കുറച്ചു സമയത്തെ മൗനത്തിനു ശേഷം റസിയ പറഞ്ഞു.

"മ്. എനിക്ക് എന്തിനും സമ്മതം ആണ്." "

അത് കേട്ട് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ജോയൽ അവളുടെ കവിളിൽ തട്ടി. പിന്നെ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. ജോയലിനോടൊപ്പം റസിയയും ഇറങ്ങി. അവർ സ്റ്റേഷന്റെ അകത്തേക്ക് കയറി.

അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ ഇന്നലെ പോലെ തന്നെ ബഷീർ അവളെ കണ്ട ഉടനെ കരഞ്ഞു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു.

"ഞാൻ ഇന്നലെതന്നെ എല്ലാത്തിനും സമ്മതിച്ചതല്ലേ..? എന്നെ രക്ഷിക്കൂ റസീ. എനിക്ക് ഇനിയും ഇവിടെ കഴിയാൻ വയ്യ റസീ.."

"ഇക്കാക്ക് ഇപ്പോഴും എല്ലാത്തിനും സമ്മതമാണോ...? " റസിയ ചോദിച്ചു.

"ആണ്. റസീ എനിക്ക് സമ്മതം ആണ്. എനിക്ക് എന്തിനും സമ്മതം ആണ് റസീ. ഞാൻ എന്ത് വേണമെങ്കിലും ചെയ്യാം റസീ. പ്ലീസ് എന്നെ രക്ഷിക്കൂ റസീ."

"അപ്പോൾ എന്നെ ആര് കളിച്ചാലും ഇക്കാക്ക് പ്രശ്നം ഇല്ല...?"

"ഇല്ല റസീ. എനിക് ഒന്നും പ്രശ്നമില്ല. എനിക്ക് ഇവിടുന്ന് രക്ഷപെട്ടാൽ മാത്രം മതി. "

"അത് ഇക്കയുടെ മുന്നിൽ നിന്ന് ആയാൽ പോലും.. ഇക്കാക്ക് ഒരു പ്രശ്നവും ഇല്ല..? "

"ഇല്ല. റസി. എനിക്ക് ഒന്നും ഇല്ല. ഇനിയും നീ ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കാതെ വേഗം എന്നെ ഇവിടുന്ന് വിടാൻ പറ. "

അത് കേട്ട് റസിയ കരഞ്ഞില്ല. അവൾ