Chapter Title : പൊന്നിൽ വിളഞ്ഞ പെണ്ണ് [ഏകൻ]

റസീന പെട്ടന്ന് തിരിഞ്ഞ് ബഷീറിനെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ പുച്ഛവും വെറുപ്പും ഉണ്ടായിരുന്നു. റസിയയുടെ നോട്ടത്തിൽ പന്തികേട് തോന്നിയ ബഷീർ പെട്ടെന്ന് കൈ പിൻവലിച്ചു.. അത് മനസ്സിലാക്കിയെന്നോണം ജോയൽ പറഞ്ഞു

"ഡോ താൻ ഒന്ന് പുറത്ത് ഇറങ്ങിയേ. ഞങ്ങൾക്ക് കുറച്ചു സംസാരിക്കാൻ ഉണ്ട്. "

"ഏ! ഞാനോ ഞാൻ എന്തിനാ പുറത്തിറങ്ങുന്നത്. ഞാൻ ഇവളുടെ ഭർത്താവാണ്." ബഷീർ പറഞ്ഞു

അത് കേട്ട് റസിയ ബഷീറിനെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ കോപം കൊണ്ട് ജ്വലിച്ചിരുന്നു. ആ കണ്ണുകൾ നേരിടാൻ ആകാതെ ബഷീർ വിറച്ചുപോയി. അയാൾ ഉടുമുണ്ടിൽ മുള്ളി പോയില്ല എന്നേയുള്ളൂ. അത്രയേറെ അയാൾ പേടിച്ചിരുന്നു. ബഷീർ വേഗം പുറത്തിറങ്ങി. അത് കണ്ട് ജോയൽ റസിയയോട് പറഞ്ഞു.

"എന്താടോ എന്ത് പറ്റി. എന്തിനാ ഇങ്ങനെ കരയുന്നത്..? ഞാൻ അങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞതുകൊണ്ടാണോ. സാരമില്ല അതൊക്കെ മറന്നേക്കു. റസിയയുടെ ഇക്കയെ റസിയൊക്കെ തിരിച്ചു കിട്ടിയില്ലേ. പിന്നെ എന്തിനാ കരയുന്നത്.?"

"ഒന്നുമില്ല. ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചപ്പോൾ. സങ്കടം വന്നുപോയി അതുകൊണ്ട് കരഞ്ഞു പോയതാ.." റസിയ പറഞ്ഞു.

" ഇപ്പോൾ ഒന്നും ആലോചിക്കേണ്ട. ഒക്കെ മറന്നേക്കു. നിന്റെ ഇക്കാക്ക് ഒരു പുതിയ ഓട്ടോ ഞാൻ വാങ്ങിത്തരാം. അതുകൊണ്ട് പോയി രണ്ടാളും സുഖമായി ജീവിക്ക്. " ജോയൽ പറഞ്ഞു.

അത് കേട്ട് റസിയ ജോയലിന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. എന്നിട്ട് ചോദിച്ചു.

"അപ്പോൾ സാറിന് തന്ന വാക്ക് എങ്ങനെ പാലിക്കും. ഞാൻ സാറിന് തന്ന വാക്ക് ഞാൻ പാലിക്കേണ്ടേ..? "

"അതൊക്കെ ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞതല്ലേ..? നിങ്ങൾ രണ്ടാളും സുഖമായി ജീവിക്ക്. എനിക്ക് അത് മതി."

" അപ്പോൾ സാറിന് എന്നെ വേണ്ടേ.? എന്നെ വേണമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്. ? ഇപ്പോൾ എന്താ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്.? സാറിന് എന്നെ വേണ്ടെങ്കിലും ഞാൻ സാറിന് തന്ന വാക്ക് എനിക്ക് പാലിക്കണം. എനിക്ക് എന്നെ സാറിന് തരണം. എന്തിനും "

റസിയ ജോയലിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ടു തന്നെ പറഞ്ഞു

ജോയൽ അവളെ പിടിച്ചു മാറ്റി എന്നിട്ട് രണ്ടു കൈകൾ കൊണ്ടും അവളുടെ കവിളിൽ പിടിച്ചു അവളുടെ മുഖം ഉയർത്തി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

"സത്യം.. സത്യമാണോ നീ