പൊന്നിൽ വിളഞ്ഞ പെണ്ണ് 4 [ഏകൻ] [Climax]

ചിരിച്ചു. അപ്പോൾ ആശുമ്മ പറഞ്ഞു.

"അവന്റെ ഒരു ചിരി കണ്ടില്ലേ.. നമുക്ക് നോക്കടാ. നീ പേടിക്കേണ്ട. നിനക്ക് ഞാൻ ഒരു പെണ്ണിനെ തരും. "

അത് കേട്ട് സന്തോഷത്തോടെ ബഷീർ ആശുമ്മയ്ക്ക് കുഴമ്പ് തേച്ചു കൊടുത്തു. പിന്നെ അത് പതിവായി.

പിന്നെയും മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. റസിയയുടെ വയറ് വീർത്തു വീർത്തു വന്നു. അതോടൊപ്പം അവളുടെ മുലകളും കുണ്ടിയും എല്ലാം. വീർത്തു വന്നു. അവളുടെ നിറം കൂടി വന്നു. സൗന്ദര്യവും.

ഈ സമയങ്ങളിലൊക്കെ റസിയയുടെ വയറിൽ തട്ടാതെ ജോയൽ അവളെ കളിക്കാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം കളിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് കിടക്കുമ്പോൾ റസിയ ജോയലിനോട് വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

"ഇച്ചായാ ഞാൻ ഒരു ആഗ്രഹം പറഞ്ഞാൽ സാധിച്ചു തരുമോ.."

'" മാവിൽ കയറി പുളി മാങ്ങ പറിക്കാൻ ഒന്നും നീ ചോദിക്കേണ്ട. എന്നെ കൊണ്ടു പറ്റില്ല പെണ്ണേ. ."

" അതൊന്നുമല്ല ഇച്ചായാ. ഇത് വേറൊരു കാര്യം."

" അതെന്ത വേറെ കാര്യം. നിന്റെ അരയിൽ കെട്ടിയ മിന്ന് നിന്റെ കഴുത്തിൽ കെട്ടണം എന്നാണോ..?"

" അതൊന്നുമല്ല ഇച്ചായാ വേറൊരു കാര്യമാണ്."

" എന്തായാലും നീ പറ നമുക്ക് നോക്കാം. ഞാൻ ചെയ്തു തരാം. "

" എനിക്കെന്റെ ഉപ്പയെയും ഉമ്മയെയും കാണണമെന്നുണ്ട്. ഇച്ചായൻ എനിക്ക് അവരെ ഒന്ന് കാണിച്ചു തരുമോ...?"

"അതിന് നിന്റെ ഉപ്പയെയും ഉമ്മയെയും എനിക്കറിയില്ലല്ലോ പെണ്ണേ. പിന്നെ ഞാൻ എങ്ങനെ കണ്ടുപിടിക്കാനാ."

"അതിന് ഉപ്പയും ഉമ്മയും താമസിച്ച പഴയ വീട്ടിൽ പോയി അന്വേഷിച്ചാൽ പോരെ ."

" അത്രയേ ഉള്ളൂ അത് നമുക്ക് നോക്കാം. നീ പേടിക്കേണ്ട. നമ്മുടെ കുഞ്ഞ് ഭൂമിയിലേക്ക് വരുന്നതിനു മുൻപ് ഉപ്പയെയും ഉമ്മയെയും ഞാൻ കാണിച്ചു തരാം. അതിനെ ഇനി എന്റെ മൊഞ്ചത്തി പെണ്ണ് സങ്കടപ്പെടേണ്ട."

എന്നാൽ പഴയ വീട്ടിൽ പോയി നോക്കിയപ്പോൾ അവർ അവിടെ താമസം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഒന്ന് രണ്ടുമാസത്തോളം ജോയൽ അവരെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചു. എന്നാൽ ഒരു തുമ്പും കിട്ടിയില്ല. റസിയയ്ക്ക് ഇത് ഒമ്പതാം മാസമാണ്. ഇപ്പോൾ റസിയയുടെ അടുത്ത് പോലും ബഷീർ വരാറില്ല.

അവൾ ഗർഭിണിയായ ശേഷം റസിയ ബഷീറിനെ കുറിച്ച് ആലോചിക്കാറ് പോലുമില്ല. അവളുടെ ഉള്ളിൽ എന്നും ജോയലും കുഞ്ഞു മാത്രമാണ്. ആ സമയമൊക്കെ ബഷീർ ആശുമ്മയുടെ കൂടെയാണ്.

ഒരു ദിവസം രാവിലെ.

"സർ ഞങ്ങൾ പോകുന്നു. ഞാൻ ബഷീറിന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ ഉമ്മയാകാൻ പോവുകയാണ്.

ബഷീറിന്റെ കുഞ്ഞ് എന്റെ വയറ്റിലുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഇനിയും ഇവിടെ താമസിക്കുന്നില്ല. ഞാൻ ബഷീറിനേയും കൊണ്ട് എന്റെ നാട്ടിലേക്ക് പോകുന്നു. ഞങ്ങൾ വിവാഹം കഴിച്ചു ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഞങ്ങളോട്

ദേഷ്യം തോന്നരുത്. വെറുപ്പും തോന്നരുത്. "

അങ്ങനെയൊരു കത്തെഴുതി വെച്ച് ആശുമ്മയും ബഷീറും അവിടെനിന്നും പോയി.

അത് വായിച്ച്