Chapter Title : പൂമ്പാറ്റകാളില്ലാത്ത നാട്ടിലെ പൂക്കള്‍ [Pavan]

കൊടുക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞാലും ഒരു തായോളികളും തരൂല, ഒരു പെണ്ണിന്റെ പൊക്കിള്‍ കുഴി കണ്ടപ്പോള്‍ ആണ്ടെ കിടക്കുന്നു എല്ലാം കൂടെ മലര്‍ന്നടിച്ച്‌ വീണു. രാത്രി നല്ല ഇരുട്ടിയല്ലോ ചേട്ടാ ഈ സമയത്ത് ആണൊ എന്നും പോകുന്നത് ബസ് കിട്ടും പോലെ, ചിലപ്പോ നേരത്തെ കിട്ടും, ഇന്ന് താമസിച്ചു അല്ലെങ്കിലും കൊറോണ ആയ കാരണം ബസ് കുറവാ മക്കളൊക്കെ എത്രയിലായി ഞാന്‍ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല അയാള്‍ പതിയെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി എന്താ മിണ്ടാത്തത് ഞങ്ങള്‍ക്ക് മക്കള്‍ ആയില്ല ഞാന്‍ പറഞ്ഞു അതെന്താ ഞങ്ങള്‍ക്ക് രണ്ടാള്‍ക്കും ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല എന്തോ ആകുന്നില്ല കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് എത്ര വര്‍ഷമായി പതിനഞ്ചു എനിക്ക് മുപ്പതും അവള്‍ക്കു ഇരുപത്തി അഞ്ചും വയസ് ഉള്ളപ്പോഴാ കല്യാണം എനിക്കിപ്പോ നാല്‍പ്പത്തി അഞ്ചു അവള്‍ക്കു നാല്‍പ്പത് ചേച്ചിയെ കണ്ടാല്‍ നാല്പ്പതൊന്നും പറയില്ല കേട്ടോ മുപ്പതില്‍ താഴെയേ പറയു അവള്‍ക്കു ശരീര സൗന്ദര്യത്തില്‍ വലിയ ശ്രദ്ധയാ ഇപ്പോഴും കണ്ണാടിയുടെ മുന്നില്‍ തന്നെയാ ചേട്ടന്‍റെ ഭാഗ്യം ഇത്രയും സുന്ദരിയായ ഒരു ഭാര്യയെ കിട്ടിയില്ലേ മോന്‍റെ കല്യാണം ആയോ

ഇയാള്‍ എന്നുള വിളി ഉപേക്ഷിച്ച് ഞാന്‍ മോന്‍ എന്ന് വിളിക്കാന്‍ തുടങ്ങി ഇല്ല നോക്കുന്നുണ്ട് നല്ല ഒന്നിനേം കിട്ടുന്നില്ല നിങ്ങടെ ചേച്ചി ഇല്ലേ അത് പോലെ ശരീരം ഉള്ള ഒരു പെണ്ണിനെയാ ഞാന്‍ നോക്കുന്നത്. മുലയും മൂടും എല്ലാം അതുപോലെ വേണം ഉം.. ആളു കൊള്ളാല്ലോ, ഞാന്‍ ചിരിച്ചു ചേച്ചിയെ അത്ര അങ്ങ് പിടിച്ചോ ഞാന്‍ ഇടുപ്പില്‍ അമര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു സത്യം പറയാലോ ചേട്ടാ ആന്നേ ദിവസം ഞാന്‍ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല കണ്ണടക്കുമ്പോ ചേച്ചിയുടെ മുഖമാ ‘എന്തൊരു ഷേപ്പ് ആണ് എന്‍റെമ്മച്ചിയേ’ എന്ന് മോഹന്‍ലാല്‍ ഒരു സിനിമയില്‍ പറഞ്ഞില്ലേ അത് പോലെ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു കൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ ക്യാബിനില്‍ നിന്ന് വാണം വിട്ട പോലെ ഓടി വന്നത്. ഏതെങ്കിലും ചെറ്റകള്‍ കേറി ഇടപെടും മുന്‍പേ നിങ്ങളെ പിടിക്കാന്‍ എല്ലാം കാമം കേറി നിക്കുവാ, ഏതിനെ എങ്കിലും കിട്ടിയാല്‍ ചാരി നിര്‍ത്തി പണിയാന്‍ ഒന്നിനേം വിശ്വസിക്കാന്‍ കൊള്ളില്ല പയ്യന്മാരല്ലേ ഈ പ്രായതിലല്ലേ ഇതൊക്കെ പറ്റുള്ളൂ. എന്‍റെ കൈകള്‍