Chapter Title : പൂറിന് രോമാഞ്ചം കുണ്ണയ്ക്കാവേശം [കൊമ്പൻ]

സാക്ഷാൽ മാളവിക!.

“അച്ഛാ, ദേ മുണ്ടും ഷർട്ടും ഇസ്തിരിയിട്ടു വെച്ചിട്ടുണ്ട്.”

അവളോടുള്ള തന്റെ പെരുമാറ്റത്തിലും നോട്ടത്തിലും ബഹുമാനവും ഭയവും ഒക്കെ നിറഞ്ഞു നില്കുന്നത് പലപ്പോഴും അയാൾ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ പെണ്ണിന് തന്നോട് ആരാധനയുണ്ടോ എന്നുപോലും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. അതിനു കാരണം തന്റെ മകൻ തന്നെയാകും അവനും തന്നെകുറിച്ചു നല്ലതല്ലാത്ത മറ്റൊന്നും പറയാനും തരമില്ല. അവനിഷ്ടമുള്ളത് പഠിക്കാനും ജോലി നേടാനും പണ്ടേ കൃഷ്ണ ദാസ് ഉപദേശിച്ചിരുന്നു. എല്ലാരും കൂടെ ടേബിളിൽ ഭക്ഷിക്കുമ്പോഴും യാത്രപോകുമ്പോഴുമൊക്കെ അച്ഛന് ഉള്ള സ്‌ഥാനം അവനും ഭയഭക്തിയോടെ നല്കുമായിരുന്നല്ലോ.

ഈറനോടെ ടവ്വലും ചുറ്റി ബാത്‌റൂമിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയ കൃഷ്ണദാസ് മരുമകൾ തന്റെ വിരിഞ്ഞ ദേഹത്തേക്കും, രോമം നിറഞ്ഞ മാറിലേക്കും ഒന്ന് നോട്ടം പായിച്ചുകൊണ്ട് മുറിയിൽ നിന്നുമിറങ്ങി.

കൃഷ്ണദാസ് വേഗം മുണ്ടും ഷർട്ടുമണിഞ്ഞു പുറത്തേക്കിറങ്ങി, തന്റെ സ്‌കൂട്ടറിൽ അവളെയും കൊണ്ടുള്ള യാത്ര എപ്പോഴും ആസ്വാദ്യകരമാണല്ലോ.

“അവന്റെ ഫോൺ വല്ലതുമുണ്ടോ മോളെ.”

“ഇല്ലച്ഛാ, ഇന്ന് രാത്രി ചിലപ്പോ വിളിക്കുമായിരിക്കും.”

ഗട്ടറുള്ള വഴിയിലൂടെ കുണുങ്ങി കുണുങ്ങി സ്‌കൂട്ടറിൽ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോ മരുമകളുടെ മാംസ മുലകൾ അയാളുടെ മുതുകിൽ ഇടയ്ക്കിടെ ഉരസുന്നത് അയാളുടെ കുണ്ണയുടെ പെരുപ്പ് വർധിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒപ്പം തന്നെ അവളുടെ ദേഹത്ത് നിന്നുയരുന്ന ആ പെൺ വാസനയും അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ലഹരി പടർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

തൊഴുതിറങ്ങുമ്പോ മോഹനൻ നമ്പൂതിരി മാളവികയുടെ തെന്നുന്ന കുണ്ടിയിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. അയാളുടെ കുണ്ണ ചെറുമുണ്ടിൽ നിന്നും തലപൊക്കും എന്നായപ്പോൾ അയാൾ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു. കൃഷ്ണദാസിനെ അയാളൊന്നു അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. ഒത്ത ശരീരം, രോമരഹിതം. ഈ പ്രായത്തിലും എങ്ങനെ ഇത് നിലനിർത്തുന്നോ എന്തോ എന്നയാൾ ഓർത്തുപോയി. അയാളുടെ യോഗമെന്നു മനസിലും പറഞ്ഞു. ശേഷം ഇരുവരും തിരികെ വീട്ടിലെത്തുമ്പോ അവിടെ രശ്മി കുളികഴിഞ്ഞു ബ്രെക്ഫാസ്റ് കഴിക്കാനായി മാളവികയെ കാത്തിരിക്കയായിരുന്നു.

“അച്ഛാ ഇന്ന് ഉച്ചവരയെ ക്‌ളാസുള്ളൂ ട്ടോ.”

“ശെരി മോളെ, ഞാനൊരു ഒരുമണിയാകുമ്പോ സ്‌കൂളിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കാം പോരെ.”

ബ്രെക്ഫാസ്റ്റിനു ശേഷം അമ്മായിയച്ഛന്റെ സ്‌കൂട്ടറിൽ തന്നെ മാളവികയെ സ്‌കൂളിലേക്ക് അയാൾ ആക്കി. മാളവിക സ്‌കൂളിലേക്ക് നടന്നു പോകുമ്പോ അവളെ യാത്രഅയക്കും പോലെ അവളുടെ കുണ്ടിയുടെ അഴക് നോക്കി നില്കുന്നത് അയാളുടെ ഒരു ശീലമാണ്. പെട്ടന്നാണ് പിന്നിൽ നിന്നുമൊരു വിളി.

“കൃഷ്ണേട്ടാ.”

“ഹാ ആരിത് ശ്രീലതയോ. നീയെന്താ ഇവിടെ.”

“ഞാൻ ഇങ്ങോട്ടേക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ ആയി. അമ്മ പറഞ്ഞില്ലേ ഏട്ടനോട്.”

“ഇല്ല, ഞാൻ കുറച്ചായി പനങ്ങാട് വന്നിട്ട്.”

“ഉം.”

“നിന്റെ ഭർത്താവും കുഞ്ഞുമൊക്കെ സുഖമല്ലേ.”

“സുഖം.”

“മോനിപ്പോ