Chapter Title : പ്രളയകാലത്ത് 4 [LEENA]

ഭാര്യയെ, പപ്പയുടെ മകനു ജന്മം നൽകിയ പപ്പയുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ, എന്റെ അമ്മയെ. പപ്പയുടേം അമ്മയുടേം സ്നേഹത്തിനു എന്ത് അർഹതയാണെനിക്കുള്ളത്? ഹോ! ഓർക്കാൻ മേല! ഒന്നും ഓർക്കാൻ മേല! ഞാനൊന്നും ജനിക്കേണ്ടവനേ അല്ല. ഞാനൊന്നും ജീവിച്ചിരിക്കേണ്ടവനേ അല്ല. എനിക്ക് തല ചുട്ടു പൊള്ളുന്നാതായി തോന്നി. ടാങ്കിന്റെ വിളുമ്പിൽ മുറുകെ പിടിച്ച് ഞാൻ ദൂരേയ്ക്ക്, കണ്ണെത്താത്ത പ്രളയത്തിലേക്ക് നോക്കി ചുണ്ട് കടിച്ചമർത്തി ശബ്ദമില്ലാതെ കരഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു. എത്ര നേരം അങ്ങനെ നിന്നുകാണുമെന്ന് ഒരു പിടിയുമില്ല. ഏതായാലും അത്രയും നേരം ഞാൻ ചിന്തിച്ചുകൂട്ടിയതിനു കയ്യും കണക്കുമില്ല. ഭ്രാന്തുപിടിച്ച ചിന്തകൾ.

ഇല്ല, ഇനി ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല. ഒരു മകനായും ഒരു മനുഷ്യനായും ജീവിച്ചിരിക്കാൻ ഞാൻ യോഗ്യനല്ല. മണ്ണിലെ പുഴുവിനു വരെ എന്നേക്കാൾ അന്തസ്സും യോഗ്യതയുമുണ്ട്. പെറ്റുവളർത്തിയ അമ്മയെ പണ്ണിയ മകനു ഈ ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കാൻ എന്ത് അർഹതയാണുള്ളത്? ഞാൻ കൈകൊണ്ട് എന്റെ തന്നെ മുഖത്ത് ആഞ്ഞടിച്ചു. ഒന്നല്ല, പലവട്ടം. കണ്ണുകൾ അരുവി പോലെ ആയിരിക്കുന്നു. ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും എന്നെ തല്ലി. നിന്ദയോടെ തല്ലി.

ശ്രീജിത്ത് ഇനി ഈ ഭൂമിയിൽ വേണ്ട. അമ്മയെ പ്രാപിച്ച ഈ മകൻ ഇനി ജീവിക്കേണ്ട. അമ്മയുടെ മാനവും സ്നേഹവും നശിപ്പിച്ച എന്നെന്നേക്കുമായി നശിപ്പിച്ചവൻ ഇനി ജീവിക്കേണ്ട. അമ്മയുടെ സ്നേഹവും വാൽസല്യവും ഇല്ലാതെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതെന്തിനാണ്? പപ്പയുടെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ കഴിയാതെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിൽ എന്ത് കാര്യമാണുള്ളത്? ഞാൻ മരിക്കേണ്ടവനാണ്. ആ ചിന്ത എന്നെ ശക്തമായി പിടികൂടി. ഞാൻ ടാങ്കിന്റെ വക്കിൽ പിന്നെയും മുറുകെ പിടിച്ചു താഴേക്ക്‌ നോക്കി. ചെളിയുടെ നിറത്തിൽ കലങ്ങിയ പ്രളയജലം എന്നെ മാടിവിളിച്ചു. ഞാൻ തിരിഞ്ഞ് അമ്മയെ ഒന്നുകൂടി