Chapter Title : പ്രണയവുംപൂക്കളും വർണശലഭങ്ങളും 2 [സ്പൾബർ]

പഴയ ആചാരങ്ങൾ തിരുത്താനൊന്നും അഛൻ തമ്പുരാൻ ഒരുക്കമല്ല…”..

കടുത്ത നിരാശയും സങ്കടവും കാർത്തികയുടെ മുഖത്ത് പ്രതിഫലിച്ചിരുന്നു..

“ തമ്പുരാട്ടിക്കിതിൽ വിശ്വാസമുണ്ടോ… ?”..

“എന്റെ വിശ്വാസത്തിനെന്ത് പ്രസക്തി… അഛൻ തമ്പുരാന്റേതാണ് കോലോത്തെ അവസാന വാക്ക്…”..

“ അതല്ല… ഈ ചൊവ്വാദോഷത്തിലൊക്കെ തമ്പുരാട്ടിക്ക് വിശ്വാസമുണ്ടോ… ?”..

“ഇല്ല…”..

എന്തിനെന്നറിയാതെ കാർത്തികയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു..

“തമ്പുരാട്ടിക്ക് സഹോദരങ്ങളുണ്ടോ…?”..

“ഉം… മൂന്നനിയത്തിമാർ…”..

“ അവരൊക്കെ…?”..

“മൂന്നാളും വേളി കഴിഞ്ഞു… “..

“അവർക്കൊന്നും ഈ ദോഷമില്ലേ… ?”..

അതിന് കാർത്തിക ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല..

“തമ്പുരാട്ടിക്കീ ജാതകത്തിൽ വിശ്വാസമില്ലെങ്കിൽ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാളെ കണ്ടെത്തി അങ്ങ് ജീവിച്ചൂടായിരുന്നോ… ?..എന്തിനീ ജീവിതം പാഴാക്കണം… ?”..

കാർത്തിക ഞെട്ടലോടെ അവനെ നോക്കി..

“അത്… അതൊന്നും… കോലോത്ത് പറ്റില്ല… “..

“പറ്റും തമ്പുരാട്ടീ… ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാളോടൊപ്പം തമ്പുരാട്ടി ഇറങ്ങിപ്പോയാ ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല…”..

“ അതല്ല… എനിക്കൊരാണിനോടൊപ്പം ജീവിക്കാനാവില്ല… എന്നോടൊപ്പം ജീവിക്കുന്നവന് അൽപായുസായിരിക്കും…”..

“ ഇതൊക്കെ ആര് പറഞ്ഞതാ…?”..

“അത്… ജ്യോൽസ്യൻമാർ… “..

“അല്ലാതെ ഈശ്വരന്മാർ നേരിട്ട് പറഞ്ഞതല്ലല്ലോ… ?”..

കാർത്തിക അവനെ പകച്ച് നോക്കി..

“എന്റെ തമ്പുരാട്ടീ… അതൊക്കെ അവര് വയറ്റിപ്പിഴപ്പിന് വേണ്ടി പറയുന്നതാ… അഛൻ തമ്പുരാനെ ധിക്കരിക്കണം എന്നൊന്നും ഞാൻ പറയില്ല… എന്നാലും തമ്പുരാട്ടിക്ക് സ്വന്തം ജീവിതം നോക്കാരുന്നു…”..

“ അത്… അതൊന്നും നടന്നില്ല… എല്ലാർക്കും എന്നെ വേളി കഴിക്കാൻ പേടിയായിരുന്നു…”..

“തമ്പുരാട്ടിക്ക് പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നോ… ?”..

“ഇ… ഇല്ല… എന്തേ… ?“..

“ അല്ലാ, പ്രണയമുണ്ടെങ്കിൽ അവന്റെ കൂടെയെങ്ങ് ഒളിച്ചോടിയാ മതിയായിരുന്നു…”..

രാജു കുസൃതിയോടെയൊന്ന് ചിരിച്ചു.. കാർത്തികയും ചിരിച്ചു..ആ ചിരിയിൽ വേദനയുണ്ടായിരുന്നു… കണ്ണീരുമുണ്ടായിരുന്നു..

“തമ്പുരാട്ടീ… എന്തിനാ ഈ ജീവിതം ആർക്കും