Chapter Title : ?പ്രസൂതാ [Ghost rider]

പിടിച്ചു വലിച്ചു, ലിഫ്റ്റിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് വലിച്ചു. ആ കുട്ടി നിരന്തരം അപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു, 'അയ്യോ എന്നെ വിട് മാഡം, ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല; എൻ്റെ മരിച്ചുപോയ അമ്മയാണെ സത്യം .' പ്രീത അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ കുട്ടിയെ ലിഫ്റ്റിനുള്ളിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു, എന്നിട്ട്  ഉള്ളിലേക്ക് കയറി. പൂർണ്ണമായി നനഞ്ഞുകുതിർന്ന ആ പയ്യൻ ഒരു മൂലയിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടിയിരുന്നു. അവളുടെ പെട്ടെന്നുള്ള പൊട്ടിത്തെറിയിൽ  പ്രീതയും വല്ലാണ്ട് പതറി.അവളുടെ മനസ്സ് അന്ധമായ ദേഷ്യത്താൽ മൂടപ്പെട്ടു. അവളും നനഞ്ഞിരുന്നു. ഒടുവിൽ ഭയം കലർന്ന കണ്ണുകളോടെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന കുട്ടിയെ അവൾ നോക്കി. 'വിഷമിക്കേണ്ട; ഞാൻ നിന്നെ ഉപദ്രവിക്കാൻ പോകുന്നില്ല.' അവളുടെ രോഷവും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഉയരവും വലുപ്പവും കണ്ട പയ്യന് അതിൽ അത്ര ഉറപ്പുണ്ടായില്ല.

ലിഫ്റ്റ് അഞ്ചാം നിലയിലെത്തിയപ്പോൾ കുട്ടിയെ പിന്നിലേക്ക് വലിച്ചുകൊണ്ട് പ്രീത പുറത്തിറങ്ങി. അവളുടെ അപ്പാർട്ട്മെൻ്റിൻ്റെ വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ കണ്ണുകളുടെ കോണിൽ നിന്ന് അവളെ ശ്രദ്ധിച്ച് അടുത്തുള്ള അപ്പാർട്ട്മെൻ്റുകളിൽ നിന്ന് കുറച്ച് cctv കൾ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു.അവൾ അവരെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ അകത്തേക്ക് പോയി കുട്ടിയെ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു.  ആ കുട്ടി അവളുടെ അപ്പാർട്ട്മെൻ്റിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. വാതിലടച്ചപ്പോൾ, മറ്റ് അപ്പാർട്ടുമെൻ്റുകളിൽ നിന്ന് നോക്കുന്ന ആളുകളെ പ്രീത തുറിച്ചുനോക്കി; ആ തലകൾ ഞൊടിയിടയിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി!

അപ്പാർട്ടുമെൻ്റിൽ പ്രവേശിച്ചതും പ്രീത വലിയ സോഫയിൽ തളർന്നു വീണു; അവളുടെ തല കറങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നി., അവളുടെ ചെവികൾക്ക് തീ പിടിക്കും പോലെ തോന്നി, അവളുടെ നെഞ്ച് വല്ലാണ്ട് ഇടിച്ചു .  അൽപസമയത്തിനുശേഷം അവൾ ശാന്തയായി, ബോധം തിരിച്ചുവന്ന് ഒരു പുതിയ സിഗരറ്റ് കത്തിച്ചപ്പോൾ, ആ പയ്യൻ അപ്പോഴും വാതിലിനടുത്ത് തറയിൽ ഇരുന്ന് നെഞ്ചിൽ കൈകൾ കൂപ്പി തൻ്റെ നേരെ പരിഭ്രമത്തോടെനോക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു . . പ്രീത ആ കുട്ടിയെ ഏറെ നേരം തുറിച്ചുനോക്കിയ ശേഷം ശാന്തമായ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു 'നീയെന്താ അവിടെ ഇരിക്കുന്നത്? വരൂ, ഇവിടെ ഇരിക്കൂ', സോഫയുടെ അരികിലുള്ള ഒറ്റക്കട്ടിലിലേക്ക് അവൾ വിരൽ ചൂണ്ടി. പയ്യൻ എഴുന്നേറ്റു  സോഫയിലേക്ക് നടന്ന് മടിച്ചു മടിച്ചു ഇരുന്നു. പ്രീത ഏറെ നേരം അവനെ നിരീക്ഷിച്ചു.അവൻ തൻ്റെ കൗമാരപ്രായത്തിൻ്റെ