Chapter Title : ?പ്രസൂതാ [Ghost rider]

തന്നെയല്ലേ?' ഇത് കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ സലിമിൽ ഒരു വിറയൽ പടർന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈയോടെ അവൻ ബിസ്ക്കറ്റ് എടുത്തു.  അവൻ പതുക്കെ ബിസ്കറ്റ് കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൻ ശരിക്കും നല്ല മര്യാദക്കാരനാണ്, പ്രീത ചിന്തിച്ചു.

കുട്ടി ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ സോഫയിൽ ഇരുന്നു. അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ അഗാധമായ അനുകമ്പ അവനോട് തോന്നി..

നേരത്തെ കുടിച്ച വോൾഡ്ക ഇവളുടെ ശരീരത്തിൽ പ്രവർത്തിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു..... ഉള്ളിൽ വിചിത്രമായ ഒരു മയക്കം. അവൾക് സലീമിനോട്‌ എന്തോ ഒന്ന് ഉള്ളിൽ തോന്നി.

അത് വെറുമൊരു അനുകമ്പയായിരുന്നില്ല.... അത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു. അവൾ ഏതോ മായാ ലോകത്തിൽ ആയത് പോലെ അവൾക് തോന്നി.

സലിം എല്ലാ ബിസ്‌ക്കറ്റുകളും ഓരോന്നായി കഴിച്ചു, എന്നിട്ട് ചോദിച്ചു 'അമ്മേ , എനിക്ക് കുറച്ച് വെള്ളം തരാമോ?'

പ്രീത പെട്ടെന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.! സലീം സ്തബ്ധനായി പ്രീതയെ നോക്കി. 'ഞാൻ എന്തെങ്കിലും തെറ്റ് പറഞ്ഞോ അമ്മേ? ഇല്ല, അമ്മേ കരയരുത്…”

വേണ്ട, പ്ലീസ്..... കരയരുത് അമ്മേ..... ഞാൻ...എന്നാൽ ഞാൻ പോകുന്നു. അവൻ പറഞ്ഞു.

'ഇല്ല!' പ്രീത നിലവിളിച്ചു. 'വാ..... ഇങ്ങോട്ട് വാ' പ്രീത ആ കുട്ടിയെ ഇരുകൈകളും നീട്ടി വിളിച്ചു. സലിം ഒന്ന് രണ്ട് ചുവടുകൾ മടിച്ചു മുന്നോട്ട് വെച്ചപ്പോൾ പ്രീത അവൻ്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ച് ബലമായി അവനെ നെഞ്ചിലേക്ക് വലിച്ചു. അവൾ അനിയന്ത്രിതമായി കരയാൻ തുടങ്ങി.

ഗർഭസ്ഥ ശിശുവിനെ നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോഴും അവള് ഇങ്ങനെ കരഞ്ഞില്ല. സലീം പേടിച്ചു പോയി. പക്ഷേ, അവനും വിഷമത്തോടെ പ്രീതയുടെ ശരീരത്തിൽ മൃദുവായി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവൻ അവളുടെ നെഞ്ചിൽ തല വെച്ച് മിണ്ടാതെ കണ്ണുനീർ പൊഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.