Chapter Title : പ്രവാസി [ജോൺ എബ്രഹാം]

നല്ലൊരു സ്ട്രോങ്ങ് ചായ ഗ്ലാസിലേക്ക് പകർന്നു.

​ചായയുടെ ആവി പറക്കുന്ന ഗന്ധം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ അടുക്കളയിലെ ആ തടിവാതിൽ സാവധാനം തുറന്നു. പുറത്ത് നല്ല തെളിഞ്ഞ പ്രഭാതം. പക്ഷികളുടെ ഒച്ചയും തണുത്ത കാറ്റും അവനെ വരവേറ്റു. അടുക്കളയുടെ പുറത്തെ തിണ്ണയിൽ ചായയും കുടിച്ച് അവൻ മുറ്റത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. അപ്പോഴാണ് മതിലിനപ്പുറത്തെ ആ കാഴ്ച അവന്റെ കണ്ണിൽ പെടുന്നത്.

​രമേശേട്ടന്റെ ഭാര്യ ലതച്ചേച്ചി കിണറിനടുത്തുള്ള ആ ചെറിയ മോട്ടോർ ഷെഡിന് ചുറ്റും വല്ലാത്തൊരു പരവേശത്തോടെ നടക്കുന്നു. കുനിഞ്ഞും നിവർന്നും അവർ ആ മോട്ടോർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യാൻ നോക്കുകയാണ്. ദൂരെ നിന്നാണെങ്കിലും അവരുടെ ആ നിൽപ്പ് അഷ്‌റഫ് ശ്രദ്ധിച്ചു.

അഷ്‌റഫ് ചായ നുകർന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ലതച്ചേച്ചി അവിടെ ആകെ കൺഫ്യൂഷനിൽ നിൽക്കുകയാണ്. ഒരു ഇളം നീല മാക്സിയാണ് വേഷം. ഉറക്കമുണർന്ന പാടെ വന്നതാണെന്ന് തോന്നുന്നു, കുളിയൊന്നും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. മുടി ഒരു ക്ലിപ്പിട്ട് അലസമായി ചുറ്റിക്കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ആ നിൽപിൽ മാക്സി ശരീരത്തോട് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നത് ദൂരെ നിന്ന് നോക്കിയ അഷ്‌റഫിന് നല്ലൊരു കാഴ്ചയായിരുന്നു.

​അവൻ ചായ ഗ്ലാസുമായി മതിലിനടുത്തേക്ക് പതുക്കെ നീങ്ങി ചെന്നു. എന്നിട്ട് ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു:

​"എന്താ ലതേച്ചി... രാവിലെ തന്നെ അവിടെ നിന്നു വട്ടം കറങ്ങുന്നേ?
​അഷ്‌റഫിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും ലതച്ചേച്ചി ഒന്ന് വട്ടം തിരിഞ്ഞു നോക്കി. വിയർപ്പും എണ്ണമയവുമുള്ള ആ മുഖത്ത് അവനെ കണ്ടപ്പോൾ ഒരു ആശ്വാസം മിന്നിമറഞ്ഞു. അവർ തന്റെ മാക്സിയുടെ തോളിൽ വീണു കിടന്ന മുടിയിഴകൾ ഒന്ന് ഒതുക്കി വെച്ച് മതിലിനടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.

​"എടാ അഷ്‌റഫേ... നീയൊന്ന് ഇങ്ങു വന്നേ. ഈ മോട്ടോർ രാവിലെ തൊട്ട് വർക്ക്‌ ചെയ്യുന്നില്ല . ടാങ്കിൽ ആണെങ്കിൽ ഒരു തുള്ളി വെള്ളവുമില്ല, ലതച്ചേച്ചി മതിലിൽ കൈകൾ ഊന്നി നിന്ന് അല്പം കിതപ്പോടെ പറഞ്ഞു.

​അവർ മതിലിൽ ചാരി നിൽക്കുമ്പോൾ മാക്സിയുടെ മുൻവശം അവരുടെ മുഴുത്ത മുലകളിൽ ആഞ്ഞു മുറുകി നിൽക്കുന്നത് അഷ്‌റഫ്‌ അടുത്തു കണ്ടു. കുളിക്കാത്തതിന്റെ ആ ഒരു പെൺമണവും വിയർപ്പിന്റെ ചൂടും അവനിലേക്ക് അടിച്ചു കയറി.
​"പണിക്കാരെ ആരെങ്കിലും വിളിച്ചോ ചേച്ചി?" അഷ്‌റഫ്‌