Chapter Title : പുലയന്നാർ കോതറാണി [kuttan achari]

തുടങ്ങി. പണി പാളിയെന്നു മല്ലയ്യയ്ക്കു മനസ്സിലായി. അയാൾ രക്ഷപ്പെടാൻ പഴുതുനോക്കി ചുറ്റും നോക്കി. വേണമെങ്കിൽ പൊന്നിയെ വെടിവച്ചിടാം. പക്ഷേ തോക്കിൽ രണ്ടുണ്ടകളേയുള്ളൂ. പൊന്നിയെ കൊന്നാലും കൊണ്ടൂർ തമ്പുരാട്ടിമാരുടെ കാട്ടുസൈന്യം തന്നെ പിടികൂടി കൊല്ലുമെന്നുറപ്പ്. അതിനാൽ സാഹസം വേണ്ട. അതു ബുദ്ധിയല്ല, മല്ലയ കണക്കുകൂട്ടി. അയാളുടെ നോട്ടം മച്ചിന്റെ മൂലയ്ക്കു വച്ചിരിക്കുന്ന വലിയ ഭരണികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ വന്നു പെട്ടു. അതിലൊന്നിലേക്കു ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ ഒരു മാർജാരനെപ്പോലെ അയാൾ ചാടിയിറങ്ങി. തന്റെ ഉടവാൾ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് പൊന്നി മച്ചിൻപുറത്തുകയറി. വാൾ ചുഴറ്റിക്കൊണ്ട് അവൾ മച്ചിൻപുറത്ത് ഒരു രംഗനിരീക്ഷണം നടത്തിയെങ്കിലും ആരെയും കണ്ടില്ല. പൂർണനഗ്നമായ ശരീരവും പ്രദർശിപ്പിച്ച് ഉടവാളുമായി നിൽക്കുന്ന അവൾ ഒരു കാഴ്ച തന്നെയായിരുന്നു. ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് മല്ലയ്യ ഭരണിയിൽ കഴിഞ്ഞു. പൊന്നിയുടെ പാദപതനം അടുത്തുവരുന്നത് അയാൾ അറിഞ്ഞു. വാൾ കൊണ്ട് അവൾ ഭരണികളിൽ തട്ടിനോക്കി. മല്ലയ്യയുടെ ഹൃദയം പടപടാ ഇടിച്ചു. പക്ഷേ അയാളുടെ ഭാഗ്യം. പൊന്നി അയാളിരുന്ന ഭരണിയിൽ മുട്ടിയില്ല. കുറച്ചുനേരം അവിടെ ചെലവിട്ടശേഷം അവൾ തിരിച്ചിറങ്ങി. 'മരപ്പട്ടിയായിരിക്കും. ആരെയും കണ്ടില്ല. നിങ്ങൾ നിമ്മതിയായി ഇരിക്കിൻ '- താഴെയുള്ള ദാസികളോട് അവൾ പറഞ്ഞു.വാൾ ഭിത്തിയിലെ ഉറയിലിട്ട ശേഷം അവൾ മുറിയിലേക്കു കയറാൻ തുടങ്ങി. 'ഹേ പൊലയാടികളേ , തമ്പ്രാട്ടിമാർ കുളക്കരയിൽ കാറ്റു കൊള്ളുവാണ് രണ്ടുനാഴികനേരം കഴിഞ്ഞ് നിങ്ങൾ ഇഞ്ചയും താളിയുമായി അവിടെയെത്തുക '-പടിവാതിൽക്കൽ നിന്ന് അവൾ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ദാസികൾ തലയാട്ടി. പൊന്നി മുറിയിലേക്കു കയറി. മല്ലയ്യയ്ക്കു ശ്വാസം നേരെ വീണു. ഒപ്പം കൊ്ട്ടൂർ തമ്പ്രാട്ടിമാർ കുളക്കരയിലുണ്ടെന്ന വിവരവും അയാൾക്കു കിട്ടി. മച്ചിലൂടെ ഇഴഞ്ഞിഴഞ്ഞു മല്ലയ്യ മേൽക്കൂരയുടെ കിളിവാതിൽ കണ്ടെത്തി.ശബ്ദം കേൾക്കാത്ത