Chapter Title : പുലയന്നാർ കോതറാണി 1

ശയിച്ചിട്ടില്ല. സോമനു പേടി ബാധിച്ചു. അറിയാതെ കൈതട്ടി ഭിത്തിയിലുള്ള ഒരു വെങ്കലഫലകം താഴെ വീണു..കനത്ത ശബ്ദത്തോടെ. ചഷകങ്ങളിൽ മദ്യം പകർന്നു കുടിക്കുകയായിരുന്ന തമ്പുരാട്ടിമാർ ഇതു കേട്ടു.പാത്രത്തിലേക്കു കുണ്ണ സ്ഖലിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ചോനാടൻ ഭയന്നു.ക്ഷണനേരത്തിൽ ഭിത്തിയിൽ നിന്ന് ഉടവാളുകൾ കൈപ്പിടിയിലാക്കി തമ്പുരാട്ടിമാർ ഉമ്മറത്തേക്കു കുതിച്ചു.ഉമ്മറത്തു വിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞു. പൂർണ നഗ്നരായി ഉടവാളേന്തിയ തമ്പുരാട്ടിമാരുടെ മുന്നിൽ കുറ്റവാളികളെപ്പോലെ സോമനും ചന്ദ്രനും നിന്നു. കോപം കൊണ്ടു തമ്പുരാട്ടിമാരുടെ മുലകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.മുലക്കണ്ണുകൾ എഴുന്നുനിന്നു. 'പറയിൻ നിങ്ങളെവിടെപ്പോകുന്നു' രതിത്തമ്പുരാട്ടി ആക്രോശിച്ചു.സ്വതവേ പേടിത്തൊണ്ടനായ സോമൻ സത്യങ്ങളെല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞു.തങ്ങളുടെ ആജ്ഞ ധിക്കരിച്ചതിന്‌റെ കോപത്തിൽ രണ്ടു തമ്പുരാട്ടിമാരും കോപാക്രാന്തരായി 'എന്താ കുമാരൻമാരേ ഇത്.തമ്പുരാട്ടിമാരുടെ ആജ്ഞ ധിക്കരിക്കുകയെന്നാൽ കൊടിയ പാപം തന്നെ' അവിടെയെത്തിയ ചോ്ന്നാടൻ പറ്ഞ്ഞു.ഉദ്ധരിച്ചു നിൽക്കുന്ന അയാളുടെ ഭീകരലിംഗത്തിലേക്കു സോമൻ പേടിയോടെ നോക്കി. 'ഇവർക്കു മാതൃകാപരമായ ശിക്ഷ നൽകണം' വിജയ ഗർജിച്ചു. 'അതേ, ഇവർ ഇന്നു രാത്രിയിൽ ദാസ്യവൃത്തി ചെയ്യട്ടേ' രതി പറഞ്ഞു. ' നമ്പൂതിരി, ഇവർ ഇന്നു രാത്രിയിൽ നിങ്ങളുടെ ദാസൻമാർ, ഇവരെ നിങ്ങൾക്ക് എന്തിനും ഉപയോഗിക്കാം' വിജയത്തമ്പുരാട്ടി കൽപന പുറപ്പെടുവിച്ചു. ചോന്നാടനു സന്തോഷമായി.' ഇവരുടെ ശിക്ഷ നടപ്പാക്കാൻ അവസരം നൽകിയതിൽ നന്ദിയുണ്ട് ഉടയോത്തിമാരെ' അയാൾ പറഞ്ഞു. ഉടവാൾ വ്ട്ടത്തിൽ ചുഴറ്റി തങ്ങളുടെ ആനച്ചന്തികൾ കുലുക്കിത്തെറിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് രണ്ടു തമ്പുരാട്ടിമാരും മുറിയിലേക്കു പോയി. രാമൻ പൂമുഖത്തേക്കു വന്നു. 'ഇന്നു തന്‌റെ ആവശ്യമില്ല രാമാ, പൊയ്‌ക്കൊള്ളൂ' ;ചോന്നാടൻ പറഞ്ഞു.ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അയാൾ കുമാരൻമാരെ നോക്കി.'മുറിയിലേക്കു വരിക ദാസൻമാരെ' അയാൾ ആജ്ഞാപിച്ചു. കുമാരൻമാർ പല്ലുകടിച്ച് അയാളെ അനുഗമിച്ചു. മുറിയിൽ രണ്ടു കുഷ്്യൻ കസേരകളിലായി കാലിൻമേൽ കാൽ കയറ്റിവച്ചു, ഭഗദ്വാരവും