Chapter Title : പുല്ലാംകുന്ന് 1 [karumban]

എങ്ങോട്ടാ.സുലോചന: എനിക്ക് ചെറുമെനി നമ്പൂതിരിയെ ഒന്ന് കാണണം. ഹരീ: ഞാനും വരാം, സുലോചന : വേണ്ട. .ഇതും പറഞ്ഞു അവർ വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി.നാരായണന്റെ മരണത്തിൽ സുലോചനയ്ക്കു സംശയം ഉണ്ടായിരുന്നു. കാരണം അദ്ദേഹത്തിനെ യാതൊരു ആരോഗ്യ പ്രശ്നവും ഇല്ലായിരുന്നു.അങ്ങനെ ഉള്ള നാരായണൻ പെട്ടെന്ന് വീണു മരിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞതാണ് അവർക്കു സംശയം ഉണ്ടാക്കിയത്. ഉച്ചയാകാരയി സുലോചന ഇല്ലത്തു എത്തിയപ്പോൾ. വീട്ടിലേക്കു വരുന്ന ആളെ കണ്ടു വാല്യക്കാരിൽ ഒരാൾ പുറത്തേക്കു വന്നു. വാല്യക്കാരൻ: ആരാ എന്ത് വേണം. സുലോചന: എനിക്ക് തിരുമേനിയെ ഒന്ന് കാണണം. വാല്യകാരൻ: കയറി ഇരിക്കു. ഉമ്മറത്തുള്ള കസേര കാണിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു.കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു അയാൾ തിരികെ വന്നു. വാല്യകെകാരൻ: അകത്തേക്ക് വന്നോളു. സുലോചന അയാളുടെ പിന്നാലെ ചെന്നു.തിരുമേനി അകത്തു ഒരു മുറിയിൽ തന്റെ പീഠത്തിൽ ഇരിക്കുകയാണ്. സുലോചനയെ കണ്ടതും തിരുമേനി ഒന്ന് നോക്കി. പിന്നെ വല്യക്കാരനേം നോക്കി. തിരുമേനി: തനിക്കു പുറത്തേക്കു പോകാം..............(പിന്നെ സുലോചനായിയോട്) എന്താ മുഖം വല്ലാതിരിക്കുന്നെ പറഞ്ഞോളൂ. സുലോചന തന്റെ പേരും ഊരും താൻ അവിടെ വരൻ ഉണ്ടായ കാരണവും എല്ലാം തിരുമേനിയോട് പറഞ്ഞു. അത് കേട്ട് തിരുമേനി അൽപ സമയം കണ്ണടച്ചിരുന്നു.പിന്നെ കണ്ണ് തുറന്നു. തിരുമേനി: തന്റെ സംശയം ശരിയാടോ.........നാരായണൻ മരിച്ചതല്ല കൊന്നതാണ് അതും എന്തോ മന്ത്ര പ്രയോഗത്തിൽ. സുലോചന: ആരാണ് ഇത് ചെയ്തത് എന്നറിയാൻ. തിരുമേനി: ഇല്ല പറ്റുന്നില്ല.....ആളു മറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്. പുറത്തെക്കു വരുന്നില്ല. എന്നാൽ ഒരു കാര്യം പറയാം...അയാൽ നിർത്താനുള്ള ഭാവം ഇല്ല......സൂക്ഷിക്കണം. സുലോചന: എന്റെ മകന് എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കുമോ...തിരുമേനി. തിരുമേനി: ആളുടെ പേരും നക്ഷത്രവും ഒക്കെ പറയൂ. സുലോചന എല്ലാത്തിനും മറുപടി പറഞ്ഞു. അല്പം സമയം പലതും ചിന്ദിച്ചു ഗണിച്ചും അദ്ദേഹം സുലോചനയുടെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. " ലവലേശം പേടി വേണ്ട അയാൾക്ക്‌ ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല, അയാളെ തകർക്കാനുള്ള ശക്തി ഇല്ല. പക്ഷെ കുടുംബം ഇല്ലാതാക്കാൻ ആയിരിക്കും അവരുടെ ശ്രമം...സൂക്ഷിക്കണം" സുലോചന സംതൃപ്തിയോടെ തിരുമേനിക്ക് ദക്ഷിണയും നൽകി വീട്ടിലേക്കു തിരിച്ചു.വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ സന്ധ്യ വീണിരുന്നു. ഹരി അമ്മയെ കാണാതെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടക്കുകയാണ്. സുലോചന: നീ എന്താ വെറുകിനെ