Chapter Title : പുറംപണി [വെറിയൻ]

ആശ്വാസം എന്നല്ല. നീ പറയുമ്പോലെ പടച്ചോന്റെ അനുഗ്രഹമാ..."

"പിന്നേ..."

"ആന്നെടീ... ഇപ്പൊ തന്നെ ഇവൻ പണ്ണുന്ന 3 പേരെ നിനക്ക് മനസിലായില്ലേ?"

"ഹ്മ്മ്‌... അത് ശെരിയാ... ആദ്യം പറഞ്ഞതൊന്നും എനിക്കത്ര വിശ്വാസം വന്നില്ലാരുന്നു... അപ്പോഴാ ഇത്ത തന്നെ... ഹോ... എനിക്ക് ഇപ്പോഴും ഞെട്ടൽ മാറീട്ടില്ല"

"ഡീ... നീയും വേണേൽ ഒന്ന് മിനുങ്ങിക്കോ... എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും വിവേക് തരുന്നെന്റെ 10 ഇരട്ടി സുഖം കിട്ടും"

"ഒന്ന് പോയേ ഇത്താ... ഞാൻ നിങ്ങളെപ്പോലെ കഴപ്പി അല്ലാ..."

"ഡീ ഞാൻ അങ്ങനെ നിന്നെ മോശക്കാരി ആക്കിയതല്ല. ഞാൻ ഇത്രേം പറയണമെങ്കിൽ അവന്റെ പണി അത്രയും കൊള്ളാവുന്നോണ്ടല്ലേ?"

"എന്റെ പൊന്നിത്താ നിങ്ങളൊന്ന് പോയേ... അമ്മയിനി ഇതൊന്നും കേൾക്കാനാക്കേണ്ട"

"ആഹ്... ശെരി... ഞാൻ സുലു ആന്റിയെ കണ്ടിട്ട് പോകാൻ നോക്കട്ടെ... മോൾ ഉള്ളതോണ്ടാ... അല്ലേൽ ഞാൻ ഇവിടുത്തെ മുകളിൽ മണിയറ ആക്കിയേനെ..."

"ശോ... ഇങ്ങനൊരു കഴപ്പി..." അഞ്ജലി സൈനബയെ കളിയാക്കി.

സുലോചനയെ കണ്ടു സംസാരിച്ചു സൈനബ വേഗം ഇറങ്ങി. സുലോചന അഞ്ജലിയുടെ ഭർത്താവിന്റെ അമ്മയാണ്. വിവേകിന്റെയും അഞ്ജലിയുടെയും വിവാഹം കഴിഞ്ഞതിന്റെ അടുത്ത വർഷം അമ്മയ്ക്ക് ഒരു വയ്യായ്ക വന്നതാണ്. അതിൽ പിന്നേ പുറത്തേക്ക് പോകാനും ജോലി ചെയ്യാനും ഒന്നും വയ്യാതായി. പെട്ടെന്ന് തളർച്ചയും ക്ഷീണവും അനുഭവപ്പെടും. അതിനാൽ സുലോചന അധികവും ഇപ്പോൾ സ്വന്തം മുറിയിൽ ഒതുങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്.

വിവേകിനു ടൗണിൽ ഒരു പ്രൈവറ്റ് കമ്പനിയിൽ സെയിൽസ് ജോലി ആണ്. നല്ല പ്രഷർ ഉള്ള ജോലിയാണ് എങ്കിലും നല്ല ശമ്പളമുള്ളതുകൊണ്ടും കഠിനാദ്വാനി ആയതുകൊണ്ടും വിവേക് അതിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നു.

സൈനബ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അഞ്‌ജലിക്ക് ആകെ ഒരു വീർപ്പുമുട്ടൽ. ജോലിയും ഒതുങ്ങി...

സാധാരണ ടി വി കാണുകയോ മൊബൈലിൽ ആരെയെങ്കിലും വിളിച്ചു പഴങ്കഥ പറയുകയോ ആണ് പരിപാടി. ഇന്നു അവൾ ടി വി ക്ക് മുന്നിൽ ഇരുന്നിട്ടും ഒരു സമാധാനവും കിട്ടുന്നില്ല. അവളുടെ മനസ്സിൽ സൈനബ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ മാറിയും മറഞ്ഞും വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

"മോൾ ഉള്ളതോണ്ടാ... അല്ലേൽ ഇവിടുത്തെ മുകളിൽ മണിയറ ആക്കിയേനെ..."

"എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും വിവേക് തരുന്നേന്റെ 10 ഇരട്ടി സുഖം തരും"

"ഞാൻ ഇത്രേം പറയണമെങ്കിൽ അവന്റെ