Chapter Title : പുത്തൂർ [Fankam]

ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ട്.
ദാമു: ആരാണ്?
വാണി: രജനി എന്തിനാ ഇതിപ്പോ പറയുന്നെ.
ദാമു: മോളേ ഇനി ഈ അച്ഛനോടൊന്നും ഒളിക്കരുത്. ആരാ കക്ഷി?
വാണി: അതു ചേട്ടാ ഞാൻ.
ദാമു. ചേട്ടനല്ല. അച്ഛനെന്നാണ് വിളിക്കേണ്ടത്.
വാണി: അച്ഛ ഇവിടുത്തെ എംഎൽഎ ആണ്.
അച്ഛ എന്ന് വിളികേട്ടു ദാമു ഉള്ളിൽ സന്തോഷിച്ചെങ്കിലും എംഎൽഎ കല്യാണം കഴിക്കുന്നു എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒന്നു ഞെട്ടി.
ദാമു: അതു വേണോ മോളെ. മോൾടെ പഠിപ്പൊക്കെ നോക്കുമ്പോൾ ഒരു ഉയർന്ന ജോലിക്കാരനെ കിട്ടില്ലേ. എംഎൽഎ എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോൾ രാഷ്ട്രീയവും ബഹളങ്ങളുമല്ലേ. ഒന്നാമത്തെ മോളുടെ ജോലീം പ്രസ്‌നങ്ങളുടെ കൂമ്പാരമല്ലേ.
വാണി: ഞാൻ ok എന്നു പറഞ്ഞിട്ടില്ല. ആലോചിച്ചിട്ട് പറയാം എന്ന് കരുതി.
ദാമു: എനിക്ക് മോളുടെ ഇഷ്ടമാണ് വലുത്. എംഎൽഎ ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ അങ്ങനെ നോക്കാം. ഇല്ലെങ്കിൽ ഈ അച്ഛൻ മോൾക്ക് നല്ല ആളെ കണ്ടെത്തും. ഇനി മോൾക്ക് എല്ലാം എന്നോട് പറയാം. ഞാൻ ആരോടും പറയില്ല. എൻ്റെ മോളേ ബാധികുന്നതെന്തും എൻ്റെം കൂടിയാണ്. നമ്മലിനി ഒരു കുടുംബമാണ് മോളേ.
വാണി കരയാൻ തുടങ്ങി. രജനിയും കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദാമു വാനിയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി അവളുടെ മുലയിലേക്ക് നോക്കി കോധിയോടെ. കള്ള കണ്ണീര് ഒഴുക്കി മോളേ എന്ന് വിളിച്ചു. അയാള് വാണിയുടെ തോളിൽ പിടിച്ചു തൻ്റെ നെഞ്ചോടു ചേർത്ത്. തലയിൽ തലോടി. അയാള് വലിച്ചു ശ്വസിച്ചു.
ദാമുവിന് വിശ്വസികാനാവുന്നിലയിരുന്നു. ഈ സുന്ദരിയെ അടുത്തിത്തുപോലെ കിട്ടുമെന്ന്. അയാള് കൺട്രോൾ ചെയ്തു വാണിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. വാണിയുടെ മുല നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്ത് അതിൻ്റെ ചൂട്നുഭവിച്ചു. ആദ്യ തവണ അയാള് ഒരച്ഛൻ പെരുമരുന്നതുപോലെ നിന്ന്. അയാള് തന്നെ വണ്ണിയെ തന്നിൽ നിന്നും മാറ്റി കണ്ണീര് തുടച്ചു. എന്നിട്ട് നെറ്റിയിൽ ഒരുമ്മ കൊടുത്തു.
ദാമു: എൻ്റെ മോളിനി കരയരുത്. മോളേ സന്തോഷത്തോടെ വേണം ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോവാൻ.
വാണി കരചിലുനിർത്തി സന്തോഷത്തോടെ ജീപ്പിൽ കയറി സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോയി.
രജനി: വാണികൊച്ചി നു സന്തോഷമായി. അവൾഎന്നും പറയും അച്ഛൻ്റെം അ മ്മടേം കാര്യം. ചേട്ടൻ ഉള്ളത് ഇനി അവൾകൊരആശ്വവാസമാകും.
ദാമു ഉള്ളിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. എനിക്കും അങ്ങനെയാ രജനി. ഒരു മോളേ