Chapter Title : രാവിന്റെ യാമങ്ങളിലെ മാസ്മരിക അഴിഞ്ഞാട്ടങ്ങളും പുലർച്ചെ വരെയുള്ള കാമലീലകളും [രതിമന്മഥൻ]

ഉണ്ണിയുടെ കയ്യിൽ മൃദുവായി തൊട്ടുകൊണ്ട് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. ആ ചെറിയ സ്പർശനത്തിൽ ഉമ്മയുടെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു ചെറിയ വിറയൽ കടന്നുപോയി.

"ഉണ്ണി... മോൻ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ഞങ്ങളെ എല്ലാവരെയും നോക്കുന്നതും ഒപ്പം കൂടി യാത്ര പോകുന്നതുമൊക്കെ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷമാണ്. പക്ഷേ... മോന് അറിയാമോ, എന്റെ ജീവിതം എത്രമാത്രം ശൂന്യമാണെന്ന്..." ഉമ്മയുടെ ശബ്ദം പതുക്കെ ഇടറി.

ഉണ്ണി ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചുകൊണ്ട് ഉമ്മയെ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി. "എന്താണ് ഉമ്മാ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്? നിങ്ങൾക്കെന്താ കുറവ്?"

ഉമ്മ തന്റെ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തിപ്പിടിച്ച് ഒരു ദീർഘശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു: "കുറവുകളോ? എനിക്ക് ആഹാരത്തിനും വസ്ത്രത്തിനും യാതൊരു കുറവുമില്ല മോനെ. പക്ഷേ... ഒരു പെണ്ണിന്റെ മനസ്സ് ആരും കാണുന്നില്ലല്ലോ.

ഷബീറിന്റെ ഉപ്പ മരിച്ചിട്ട് ഇപ്പോ ഇരുപത് വർഷമായി. ആ ഇരുപത് വർഷക്കാലം ഈ വീടിന്റെ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഞാൻ അനുഭവിച്ച ഏകാന്തത... അത് എനിക്ക് മാത്രമേ അറിയൂ."

ഉമ്മയുടെ വാക്കുകളിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന ആഴമേറിയ ഏകാന്തതയും ഒരു പുരുഷന്റെ സാന്നിധ്യത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള അടങ്ങാത്ത ആഗ്രഹവും ഉണ്ണി പെട്ടെന്ന് തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഉമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

"ഒരു പെണ്ണിന് ഭർത്താവ് നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ പിന്നെ അവളുടെ ലോകം അവസാനിക്കുകയല്ലേ മോനെ? കുട്ടികളൊക്കെ വലുതായി അവരവരുടെ കാര്യങ്ങളുമായി നടക്കുമ്പോൾ, ഈ അമ്മയുടെ തനിച്ചിരിക്കുന്ന കിടപ്പറയുടെ ചൂട് ആരെങ്കിലും അറിയുന്നുണ്ടോ?

പല രാത്രികളിലും ഞാൻ ഉറങ്ങാതെ കിടന്ന് കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഒരു പുരുഷന്റെ സാമീപ്യമോ, അവന്റെ ഇറുകിയ ഒരു പുണരലോ ഇല്ലാതെ ഇത്രയും കാലം ജീവിക്കുക എന്നത് എത്രമാത്രം യാതനയാണെന്ന് മോന് അറിയാമോ?"

ഉമ്മയുടെ ആ തുറന്നുപറച്ചിൽ ഉണ്ണിയെ വല്ലാതെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. ഉമ്മയുടെ