Chapter Title : പ്രഭാതത്തിലെ തണുപ്പും ഉച്ചവെയിലിലെ ചൂടും [രതിമന്മഥൻ]

നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഓടിയത് ഇന്നും എനിക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്," അനിത നാണത്തോടെ മുഖം പൊത്തി പറഞ്ഞു.

അവരുടെ തമാശകളും പൊട്ടിച്ചിരികളും ആ മുറിയെ കൂടുതൽ ജീവസ്സുറ്റതാക്കി. ഓരോരുത്തരായി തങ്ങളുടെ മനസ്സിലെ കൊച്ചു കൊച്ചു വിശേഷങ്ങളും, ഭാവി സ്വപ്നങ്ങളും പങ്കുവെച്ചു.

രാത്രി മുന്നോട്ട് പോകവേ അവരുടെ സംഭാഷണങ്ങൾ കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതും ആത്മബന്ധം നിറഞ്ഞതുമായി മാറി.

സമയം രാത്രി രണ്ടു മണിയോട് അടുക്കുകയായിരുന്നു. പുറത്ത് നേരിയ തോതിൽ മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ മേൽക്കൂരയിലും ഇലകളിലും തട്ടി ഉണ്ടാക്കുന്ന താളത്മകമായ ശബ്ദം മുറിക്കുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക സുഖം നൽകി.

"എനിക്ക് ഈ മഴയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു സമാധാനം തോന്നാറുണ്ട്," ഹിബ തലയിണ നെഞ്ചോടടക്കിപ്പിടിച്ച് പറഞ്ഞു.

"ശരിയാണ് ഹിബാ, ജീവിതത്തിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്നൊക്കെ മാറി, ഇങ്ങനെയൊരു രാത്രി നമ്മൾ എല്ലാവരും ഒത്തുചേരാൻ കഴിഞ്ഞത് ഒരു വലിയ ഭാഗ്യമാണ്," ഉണ്ണി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

"നമുക്ക് ഇനി എന്ന് ഇതുപോലെ ഒരുമിച്ച് കൂടാൻ സാധിക്കും അല്ലേ?" നസീമ ചെറുതായൊരു നെടുവീർപ്പോടെ ചോദിച്ചു.

"എപ്പോഴൊക്കെ നമുക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ടോ, അപ്പോഴൊക്കെ നമ്മൾ ഇനിയും ഇതുപോലെ ഒന്നിക്കും. നമ്മുടെ ഈ സൗഹൃദവും സ്നേഹവും എന്നും ഇതുപോലെ തന്നെ ഉണ്ടാകും," അനിത നസീമയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് ഉറപ്പു നൽകി.

നാലുപേരും ആ വലിയ മെത്തയിൽ പരസ്പരമടുത്ത് ചാരിയിരുന്ന് പുറത്തെ മഴയും നോക്കി കുറേനേരം നിശബ്ദരായിരുന്നു. ആ നിശബ്ദതയിൽപോലും വലിയൊരു ആശ്വാസവും പരസ്പര ധാരണയും നിഴലിച്ചിരുന്നു.

ക്രമേണ സംസാരത്തിന്റെ വേഗത കുറഞ്ഞു വന്നു. കണ്ണുകളിൽ ഉറക്കത്തിന്റെ ഭാരം പടർന്നു തുടങ്ങി. ഹിബ ആദ്യം തന്നെ കണ്ണുകൾ അടക്കാൻ തുടങ്ങി.

"അയ്യോ,