Chapter Title : രാധമ്മ, ഹോം നഴ്സ് [ഋഷി]

തുണിയുടുക്കാതെ നടന്നാ മതി. കമല കൊച്ചുമോനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു..

അനി മെല്ലെ തുണിയില്ലാതെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി.. അവനിപ്പോൾ നാണം തോന്നിയില്ല. താനിപ്പോൾ ആദ്യമായിട്ടാണ് കുടുംബത്തിനോടൊപ്പം ജീവിക്കുന്നത്.. ഇവിടത്തെ കൊച്ചുമോനാണ്... എന്തിനു നാണിക്കണം? ഓപ്പോൾ എല്ലാം കണ്ടുകഴിഞ്ഞു. പിന്നെയപ്പൂപ്പനുമമ്മൂമ്മയും... അവരുടെ സ്നേഹം തന്നെ തൊട്ടു തഴുകിപ്പോണപോലെ... മഴയിൽക്കുളിച്ചീറനണിഞ്ഞ തണുത്ത കാറ്റു തന്നെപ്പൊതിയുന്ന പോലെ...

വിശ്വത്തിന് ഇതൊരു വിഷയമായി തോന്നിയില്ല. ചെക്കൻ മെലിഞ്ഞിരിക്കുന്നു... കമലേ! പോണതിനു മുന്നേ ഇവനെയൊന്നു പുഷ്ട്ടിപ്പെടുത്തണം. എന്നാൽ കമലയുടെ കാര്യം വേറൊന്നായിരുന്നു...

വെളുത്തു തുടുത്തു സുന്ദരനായ കൊച്ചുമോൻ്റെ മെലിഞ്ഞ ശരീരത്തിൽ നിന്നും തള്ളി നിന്ന അഴകുള്ള ഉരുണ്ട ചന്തികളും, ഓമനത്തമുള്ള തളർന്നു കിടക്കുന്ന കുണ്ണയും അണ്ടികളും ചുവന്ന തുടകളും സ്വപ്നം കാണുന്ന കണ്ണുകളുമെല്ലാം അവളിലെ അമ്മയേയും പെണ്ണിനേയും ഒരേ സമയം ഉണർത്തിയിരുന്നു... മുലഞെട്ടുകൾ തടിച്ചു... കൊഴുത്ത അമർന്നരയുന്ന തുടകളുടെ ഉൾഭാഗം ചൂടുപിടിക്കുന്നു...അരക്കെട്ടിലാകെ കിരുകിരുപ്പ്...

ശരിയാണ് വിശ്വം... കമല സോഫയിലിരുന്ന് അനിയെ ചേർത്തു നിർത്തി. അവൻ്റെ നെഞ്ചിൻകൂടിലും തെളിഞ്ഞു നിന്ന വാരിയെല്ലുകളിലും അവൾ വിരലുകളോടിച്ചു.. അനി ഇക്കിളിയെടുത്തു നിന്നിളകി... അമ്മൂമ്മേ! അവൻ ചിണുങ്ങി.. നീയിങ്ങു വാടാ ചെക്കാ! കമലയവനെ വാരിയെടുത്ത് മടിയിലിരുത്തി കൊഞ്ചിച്ചു...

ഞാനിത്തിരി മയങ്ങാൻ പോവാടീ! വിശ്വം രാധയെ നോക്കി. അവൾ കെഴവനെ വീൽച്ചെയറുരുട്ടി മെത്തയിലേക്കു നയിച്ചു... നിവർന്നു കിടന്ന വിശ്വത്തിൻ്റെ മുണ്ടു പകുത്തു മാറ്റി ആ തുടകളിലെ പേശികളിലും കാൽവണ്ണകളിലും ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ ക്രീമിട്ട് രാധയുഴിഞ്ഞു... തുടയിടുക്കിൽ തളർന്നു കിടന്ന കുണ്ണ മെല്ലെ വണ്ണം വെച്ചു... ആഹ്... ആ ബ്ലൗസങ്ങഴിച്ചു കളയടീ! വിശ്വം കിതച്ചു... രാധ ബ്ലൗസൂരിയെറിഞ്ഞു... കല്ലിൽ കൊത്തിയ ഒരു കറുത്ത ശില്പം പോലെ