Chapter Title : രാധികയുടെ കഴപ്പ് 9 [SmiTha] [അവസാന അദ്ധ്യായം]

ജീവൻ കയ്യിൽ പിടിച്ച് പ്രിയപ്പെട്ടവൾ മരണ മുഖത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് കരാറിന്റെ വിഷാദശാംശങ്ങൾ കയ്യിൽ പിടിച്ച് എത്രനേരം കാത്തിരിക്കാൻ പറ്റും?

പറ്റില്ല!

ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞാണ് എനിക്ക് വീണ്ടു വിചാരമുണ്ടായത്.

ശബ്ദം പ്രശ്നമുണ്ടാക്കും. രാധികയും സംഘവും പെട്ടെന്ന്  മനസ്സിലാക്കും ഞാൻ അവരെ പിൻതുടരുകയായിരുന്നെന്ന്.

അവർ ഒരിക്കലും അറിയരുത്, ഞാൻ അവരുടെ പിന്നാലെ ചെന്നു എന്ന്.

പരമാവധി പത്ത് മിനിറ്റ് നടക്കേണ്ടതല്ലേയുള്ളൂ?

കാൽനടയായി പോവുകതന്നെ!

ഞാൻ ശബ്ദം കേൾപ്പിക്കാതെ ഗേറ്റ് തുറന്നു.

എന്നിട്ട് നിലാവിലൂടെ, തെരുവ് വിളക്കുകളുടെ പ്രകാശത്തിലൂടെ റോയി അങ്കിളിന്റെ വീടിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു.

നിഴലുകളുടെ മറപറ്റി ഞാൻ അവിടെയെത്തിച്ചേർന്നു.

മതിലിനു വെളിയിൽ കുറെ കോണിഫെറസ് മരങ്ങൾ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവയുടെ മറവിൽ നിന്ന് ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് നോക്കി.

ഇരുനില വീട്.

മുമ്പ് കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നെകിലും അത്ര ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല.

പെട്ടെന്ന് റോഡിന്റെ മറു വശത്ത് കറുത്ത ഓഡി പാർക്ക് ചെയ്ത് കിടക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.

അതിൽ ആരുമില്ല എന്നും.

നാലുപേരും അകത്താണ്!

ഞാൻ കോമ്പൗണ്ടിലേക്ക് നോക്കി.

അതാ രാധിക പറഞ്ഞ പൂന്തോട്ടം!

പക്ഷെ എവിടെ ചെടികൾ? പൂവുകൾ?

ഞാൻ അമ്പരന്നു.

അവിടിവിടെ ഏതാനും ചെടികൾ, പ്രത്യേകിച്ച് ഭംഗിയൊന്നുമില്ലാത്തവ.

ഞാൻ നിഴലിന്റെ മറവിൽ മതിലിന് മേലേക്ക് വലിഞ്ഞു കയറാൻ നോക്കി.

പതിയെ ആയാസപ്പെട്ട്, മതിലിന് മുകളിലേക്ക് കയറി.

പിന്നെ താഴെകണ്ട പുൽപ്പുറത്തേക്ക് എടുത്തു ചാടി.

ഭാഗ്യം! ശബ്ദമൊന്നുമുണ്ടായില്ല.

ഇനിയെന്ത്?

വെളിച്ചം കുറഞ്ഞ ഇടങ്ങൾ നോക്കി, കോമ്പൗണ്ടിൽ വളർന്നു നിന്ന തെങ്ങുകളുടെയും മാവുകളുടെയും മറപറ്റി ഞാൻ വീടിന്റെ പിന്ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു.

ങ്ഹേ! തുറന്ന് കിടക്കുന്ന വാതിൽ!

ഞാൻ ശബ്ദം കേൾപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ച്