Chapter Title : രാഗിണിയുടെ അപൂര്‍വ്വ ദാഹം 3 [Biju]

എന്‍റെ അജയേട്ടനെ നോക്കിക്കോളാം. എന്നെ വിട്ടു പോകരുതൂ ട്ടോ. അവളുടെ ഒരോ വാക്കും എനിക്കു എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നിപ്പിച്ചു. ശരിയാണ് അവള്‍ നന്നായി എന്നെ നോക്കാറുണ്ട്, ഓഫീസ് ഇല്‍ പോകുമ്പോള്‍ ഷര്‍ട്ട് ന്‍റെ ബട്ടന്‍ പോലും അവളാണ് എനിക്കു ഇട്ടുതരാറുള്ളത്, അതെല്ലാം അവള്‍ക്ക് തന്നെ ചെയ്യണം എന്നു അവള്‍ വാശിപിടിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് അല്ലാതെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടല്ല ട്ടോ. ഞാന്‍ : ഞാന്‍ അമ്മയുമായി അങ്ങനെ ഉള്ള ബന്ധം ഒന്നും വേണ്ട മോളെ ... അതൊക്കെ പിന്നീട് നമ്മുടെ കുടുംബത്തെ ബാധിക്കില്ലേ , പിന്നീട് നിനക്കു തന്നെ അത് വേണ്ടായിരുന്നു എന്നു തോന്നും. എല്ലാവര്ക്കും അവരവരുടെ അടുത്ത ആളുകള്‍ ദൈവതുല്യര്‍ ആണെന്നൊക്കെ തോന്നിയിക്കാം പക്ഷേ എല്ലാവരും മനുഷ്യരല്ലേ, അന്നേരത്തെ ഏതോ ഒരു വികാരത്തിന്‍റെ പുറത്തു അമ്മ അങ്ങനെ എല്ലാം പറഞ്ഞു എന്നു കരുതി നീ ഇങ്ങനെ എല്ലാം ചിന്ദിച്ചാലോ ? ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അവരുടെ മകളുടെ ഭര്‍ത്താവല്ലേ, അതുകൊണ്ടു അമ്മ ഇപ്പോള്‍ അതൊന്നും ഇഷ്ടപ്പെടില്ല. നമുക്ക് ആരും അറിയാതെ ഒരു ഡോക്ടര്‍ റെ കാണാം .. നിന്‍റെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ പരിഹരിക്കാം. ഞാന്‍ ഈ പറയുന്നതു കേട്ടിട്ടു നിങ്ങള്‍ കരുതണ്ട ഞാന്‍ വെറുതെ അവളോടു അങ്ങനെ പറഞ്ഞതാണ് എന്നു. അല്ല ഞാന്‍ സത്യം ആണ് പറഞ്ഞത്. ഈ നിമിഷങ്ങളില്‍ എന്നെ നയിക്കുന്നത് എന്‍റെ മനസിലെ നന്‍മയുടെ ഭാഗം ആണ്. മനോനില തകരാറില്‍ ആയ ആ കുട്ടിയുടെ അവസ്ഥയെ മുതലെടുത്തു ഒരു ആഭാസന്‍ ആയി മാറുന്നത് ധര്‍മ്മികമായി ശരിയല്ല എന്നു എനിക്കു അറിയാം. പക്ഷേ ഒന്നുണ്ട് എന്‍റെ ഉള്ളില്‍ തന്നെ എവിടെയോ അവള്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞ അഭിപ്രായത്തോട് യോജിക്കരുതേ എന്ന പ്രത്യാശ എനിക്കു ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാന്‍ ചെയ്യേണ്ട കടമ ഞാന്‍ അങ്ങ് ചെയ്താല്‍ പിന്നെ എനിക്കു വേറെ വഴി ഇല്ലായിരുന്നു എന്നു എന്‍റെ മനസാക്ഷിയോട് എനിക്ക് വാധിക്കാമല്ലോ. രാഗിണി : അജയേട്ടാ , നിങ്ങള്‍ എന്നോടു ഇങ്ങനെ ഒന്നും പറയരുത്, എനിക്കു എന്‍റെ രോഗം മറണ്ട, ഞാന്‍ അത് ആസ്വദിക്കുന്നു. അതില്ലാതായല്‍ ഞാന്‍ ഉണ്ടാവില്ല, ഞാന്‍ മരണപ്പെടും. ഏട്ടന് ഒരു അഭിമാനക്ഷതവും എന്നെക്കൊണ്ടു ഉണ്ടാവില്ല.