Chapter Title : രാഹുലിന്റെ കുഴികൾ 10 [SAiNU]

ആരോ ചുമക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടതും കാർത്തു എഴുനേറ്റു ദേഹത്തൂടെ വെള്ളം കോരഒഴിച്ച് കൊണ്ട് നിവർന്നു.

ആരാ.

എന്താ വേണ്ടേ.

കാർത്തു ഞാനാടി ശങ്കരൻ.

ഹ്മ്മ് എന്തെ നേരത്തെ.

ഒന്നുമില്ലെടി നിന്നെ ഒന്ന് കാണാൻ…

പാടത്തെ പണിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞോ.

ഹ്മ്മ് കഴിഞ്ഞെടി ഇന്നിച്ചിരി നേരത്തെ കഴിഞ്ഞു.

ഹ്മ്മ് എന്നാ കുടിയിലേക്ക് പൊക്കോ ഞാൻ ഇത്തിരി വൈകും.

അതെന്തേ പണിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞില്ലേ കാർത്തു.

ഹ്മ്മ് കഴിഞ്ഞു ഇനി കുറച്ചു നേരം കൂടെ..

കൊച്ച് വന്നിട്ടുണ്ടോ.

ഹ്മ്മ് ഇപ്പൊ വന്നേയുള്ളു.

അപ്പൊ ഇന്നും

ഹ്മ്മ് നോക്കട്ടെ.

കഴിഞ്ഞാൽ വരാം.

അതിനു നിന്നെ പറഞ്ഞു വിട്ടാലല്ലേ.

അതുകേട്ടതും കാർത്തു ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.

വിടാതിരുന്നാൽ മതിയാർന്നു.

ഇന്നെങ്കിലും എനിക്ക് മുകളിൽ ഇരുന്നു താഴേക്കു ഊർന്നു പോകണം. കാണിച്ചു കൊടുക്കണം എന്നോർത്തുകൊണ്ട് നിന്ന കർത്തുവിനെ ശങ്കരൻ വീണ്ടും വിളിച്ചു.

എടി പറ്റുമെങ്കിൽ നേരത്തെ വായോ.

ഹ്മ്മ് നോക്കട്ടെ .

നീയെന്താ മേൽ കഴുകാൻ ഉപയോഗിച്ചത്.

അത്  കൊച്ച്  ഇന്നലെ കൊണ്ടുവന്നതാ

എന്തെ അതറിയാൻ.

നല്ല വാസനയുണ്ട് അതാ.

ഹ്മ്മ്

വരുമ്പോ കയ്യിലെടുത്തോടി നീയെടുത്താൽ കൊച്ച് ഒന്നുംപറയില്ല.

ഹ്മ്മ് നോക്കട്ടെ.

കുളി കഴിഞ്ഞില്ലേ.

ഇല്ല

ഹ്മ്മ് എന്നാ ഞാൻ കുടിയിലോട്ടു പോകട്ടെ നീ അങ്ങോട്ട്‌ വരില്ലേ.

കഴിഞ്ഞിട്ട് വരാം.

ഹ്മ്മ് എന്ന് വീർപടക്കികൊണ്ട് മൂളിയ ശങ്കരൻ നടന്നകലുന്നത് കുളിപ്പുരയുടെ വിടവിലൂടെ കാർത്തു കണ്ടെങ്കിലും.

അവൾക്ക്  ഇനി നടക്കാൻ പോകുന്ന നിമിഷങ്ങളെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.

കാർത്തു കുളിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞു അകത്തേക്ക് കയറിയതും കൃഷ്ണകുമാറിന്റെ അമ്മ അവളെ വിളിച്ചു.

ഒരു മരണമുണ്ടെന്നും രണ്ടുപേരും അങ്ങോട്ടേക്ക് പോകുന്നു എന്നുമാത്രമെ പറഞ്ഞുള്ളു.

( അച്യുതനും ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിക്കും കാർതുവിനോട് ഒരു പ്രേത്യേക ഇഷ്ടം തന്നെ ആയിരുന്നു. അവൾക്കുവേണ്ടേതെല്ലാം അറിഞ്ഞു നൽകുന്നവരായിരുന്നു അച്യുതനും ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയും.)

അതവൾക്കു സന്തോഷം നൽകി.

ആരുമില്ലാത്ത വീട്ടിൽ താനും കൊച്ചും മാത്രം  ഇന്നെങ്ങിനെ വേണമെങ്കിലും എന്നോർത്തോണ്ട് അവൾ തിരിച്ചു മൂളി

അവർ പോകുന്നതും കാത്തു അടുക്കളയുടെ അകത്തു ചമഞ്ഞിരുന്ന കാർത്തു

അവർ കണ്ണിൽ നിന്നുപോയി മറഞ്ഞതും മെല്ലെ മചിലേക്കു കയറി.

എന്തോ ഓർത്തപോലെ കിടക്കുന്ന കൃഷ്ണനെ കണ്ടതും വാതിലിൽ ചാരി നിന്നു കാർത്തു